డెమీటర్ ఓడ విట్బీకి చేరుకున్న తర్వాత జరిగిన విచిత్రమైన సంఘటనలు ఆ ప్రశాంతమైన పట్టణాన్ని నెమ్మదిగా మార్చడం ప్రారంభించాయి.
మొదట్లో మాత్రం అందరూ తమ దైనందిన జీవితాల్లో నిమగ్నమయ్యారు.
తుఫాను ముగిసిపోయింది.
ఆ రహస్యమైన ఓడ ఇప్పుడు పట్టణంలో అందరూ మాట్లాడుకునే కథగా మారింది.
కనిపించకుండా పోయిన నావికుల గురించి,
చివరి క్షణం వరకు తన విధిని వదలని ధైర్యవంతుడైన కెప్టెన్ గురించి
ప్రజలు చర్చించుకుంటున్నారు.
కొంతమంది,
“నావికులే ఓడను వదిలి పారిపోయి ఉంటారు,” అన్నారు.
మరికొందరు,
“తుఫానులో సముద్రంలో కొట్టుకుపోయి ఉంటారు,” అని అనుకున్నారు.
చాలా కొద్దిమంది మాత్రమే…
ఆ ఓడలో ఇంకా భయంకరమైనదేదో జరిగి ఉంటుందని అనుమానించారు.
చూడటానికి జీవితం మళ్లీ మామూలుగా కనిపిస్తోంది.
కానీ…
అది నిజం కాదు.
ఏదో మారింది.
⸻
మినా తన రోజులను మళ్లీ లూసీతోనే గడుపుతోంది.
పగటి పూట లూసీ మునుపటిలాగే నవ్వుతూ ఉంటుంది.
అందరితో సరదాగా మాట్లాడుతుంది.
కానీ మినా ఒక చిన్న మార్పును గమనించింది.
లూసీ అసాధారణంగా అలసిపోతున్నది.
కొన్నిసార్లు మాట్లాడుతుండగానే ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దంగా మారిపోతుంది.
కొన్నిసార్లు సముద్రం వైపు చూస్తూ ఆలోచనల్లో మునిగిపోతుంది.
“ఏమైంది?” అని మినా అడిగితే…
లూసీ చిరునవ్వుతో,
“ఏమీ లేదు,” అంటుంది.
కానీ మినాకు అది నమ్మశక్యంగా అనిపించడం లేదు .
ఎందుకంటే…
ఆమెకు లూసీ ఎన్నో సంవత్సరాలుగా తెలుసు.
ఏదైనా తప్పు జరిగితే వెంటనే గుర్తించగలదు.
⸻
కొన్ని రోజుల తర్వాత మరో పాత అలవాటు తిరిగి వచ్చింది.
లూసీ మళ్లీ నిద్రలో నడవడం ప్రారంభించింది.
కొత్త విషయం కాదు.
చిన్నప్పుడు కూడా ఆమె అలాగే చేసేది.
కానీ ఇప్పుడు అది మరింత తరచుగా జరుగుతున్నది.
ఒక రోజు ఉదయం ఆమె చెప్పులకు బురద అంటుకుని ఉంది.
మరో రోజు ఉదయం ఆమె దుస్తులపై చిన్న చిన్న ఆకులు కనిపించాయి.
లూసీకి ఏమీ గుర్తు లేదు.
తాను ఇంటి బయటికి ఎలా వెళ్లిందో కూడా తెలియదు.
కల కూడా గుర్తు లేదు.
మినా ఆందోళన చెందింది.
ఇకపై లూసీపై ఎప్పుడూ నిఘా ఉంచాలని నిర్ణయించుకుంది.
⸻
రాత్రి పడుకునే ముందు లూసీ పడక గదికి మినా తాళం వేస్తుంది.
తాళం చెవిని లూసీ అందుకోలేని చోట దాచి పెట్టడం ప్రారంభించింది.
కొన్ని రాత్రులు ప్రశాంతంగానే గడిచాయి.
కానీ…
ఒక రోజు ఉదయం మినా లేచేసరికి
లూసీ మంచంపై లేదు.
తలుపు తెరిచి ఉంది.
తాళం చెవి కనిపించ లేదు.
కొన్ని క్షణాలు…
మినా ఊపిరి కూడా పీల్చుకోలేకపోయింది.
ఇల్లు మొత్తం వెతికింది.
ప్రతి గది చూసింది.
కానీ…
లూసీ ఎక్కడా లేదు.
⸻
ఒక్క క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయకుండా మినా బయటికి పరుగెత్తింది.
వీధులు అన్ని దాదాపు ఖాళీగా ఉన్నాయి.
ఉదయపు గాలి చల్లగా ఉంది.
పట్టణం మొత్తం దట్టమైన పొగ మంచుతో కప్పబడి ఉంది.
“లూసీ!”
“లూసీ!”
అంటూ మళ్లీ మళ్లీ పిలిచింది.
సమాధానంగా వినిపించింది…
సముద్ర అలల శబ్దమే.
అప్పుడు ఒక్కసారిగా ఆమెకు ఒక విషయం గుర్తుకు వచ్చింది.
స్మశానం!
లూసీ నిద్రలో నడిచిన ప్రతిసారీ…
ఆమె ఎప్పుడూ కొండపై ఉన్న పాత స్మశానానికే వెడుతుంది.
మినా వెంటనే అక్కడికి పరుగెత్తింది.
⸻
ఆ రోజు ఆ కొండ ఎక్కడం ఎప్పటికన్నా ఎక్కువ సమయం తీసుకున్నట్లు అనిపించింది.
సముద్రం వైపు నుంచి గాలి బలంగా వీస్తున్నది.
నల్లని మేఘాలు ఆకాశాన్ని కప్పేస్తున్నాయి.
చుట్టూ అసహజమైన నిశ్శబ్దం ఉంది.
పక్షులు కూడా మౌనంగా ఉన్నాయి.
చివరకు మినా స్మశానానికి చేరుకుంది.
సముద్రాన్ని చూసే బెంచ్ వైపు చూసింది.
అక్కడ ఎవరో కూర్చున్నారు.
ఆమె లూసీ.
మినాకు ఊపిరి వచ్చింది.
ఆమె తన స్నేహితురాలి వైపు పరుగెత్తింది.
కానీ…
ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది.
లూసీ ఒంటరిగా లేదు.
⸻
ఆమె ముందు…
ఒక నల్లని ఆకారం లూసీ మీదికి వంగి ఉంది.
మొదట మినాకు సరిగా కనిపించలేదు.
దట్టమైన పొగ మంచు దాన్ని దాచి వేస్తున్నది.
దాని ఆకారం మాత్రమే కనిపిస్తోంది.
అది చాలా పొడవుగా ఉంది.
చాలా సన్నగా ఉంది.
దాని తల…
లూసీ మెడకు చాలా దగ్గరగా ఉంది.
ఆ ఒక్క క్షణంలో…
మినా కదలలేకపోయింది.
గుండె గట్టిగా కొట్టుకుంటున్నది.
అరవాలనిపించింది.
పరుగెత్తాలనిపించింది.
కానీ…
భయం ఆమెను అక్కడే నిలిపేసింది.
⸻
కొన్ని క్షణాల తర్వాత…
ఆ నల్లని ఆకారం నెమ్మదిగా తల ఎత్తింది.
అదే సమయంలో చంద్రుడు మేఘాల వెనుక నుంచి బయటకు వచ్చాడు.
మినాకు ఒక్క క్షణం మాత్రమే కనిపించింది.
పాలిపోయిన తెల్లని ముఖం.
నల్లని దుస్తులు.
అసహజంగా మెరుస్తున్న కళ్లు.
ఆమె ఏం చూస్తున్నదో అర్థం చేసుకునే లోపే…
ఆ ఆకారం చీకటిలో కలిసిపోయింది.
పరుగెత్తలేదు.
నడవలేదు.
కేవలం…
మాయమైంది.
అంత వేగంగా జరిగింది కాబట్టి…
మినా ఒక్క క్షణం అది తన భ్రమేమో అనుకుంది.
కానీ ఆమె మనసుకు నిజం తెలుసు.
లూసీతో అక్కడ ఎవరో ఉన్నారు.
తమను ఎవరూ చూడకూడదని కోరుకున్నవారు ఎవరో.
⸻
మినా వెంటనే లూసీ దగ్గరకు చేరుకుంది.
లూసీ కళ్లు మూసుకుని బెంచ్కు ఆనుకుని ఉంది.
ఆమె శరీరం చల్లగా ఉంది.
శ్వాస చాలా నెమ్మదిగా ఆడుతున్నది.
మినా మెల్లగా ఆమెను లేపింది.
లూసీ ఆశ్చర్యంగా కళ్లు తెరిచింది.
“నేను… ఇక్కడికి ఎలా వచ్చాను?” అని అయోమయంగా అడిగింది.
మినా దగ్గర సమాధానం లేదు.
ఆమె ఏమీ చెప్పలేదు.
నెమ్మదిగా లూసీని లేపింది.
లూసీ చాలా బలహీనంగా ఉంది.
ఇద్దరూ ఒకరినొకరు ఆసరాగా చేసుకుంటూ ఇంటికి నడిచారు.
⸻
ఇంటికి చేరుకున్న తర్వాత మినా మరో విచిత్రమైన విషయం గమనించింది.
లూసీ మెడపై రెండు చిన్న గాట్లు ఉన్నాయి.
అవి సూదితో గుచ్చినట్లుగా కనిపిస్తున్నాయి.
చాలా చిన్నవి.
ఎవరైనా సరిగా గమనించకపోతే అసలు కనిపించవు కూడా.
లూసీ నవ్వుతూ,
“బహుశా ఏదైనా పొదలో గుచ్చుకుని ఉంటుంది,” అంది.
లూసీ మాటలను మినా నమ్మింది.
కానీ…
ఆ చిన్న గాట్లు ఆమె మనసును వదల్లేదు.
ఎందుకో తెలియదు.
కానీ అవి సాధారణ గాయాలు కావని అనిపించింది.
⸻
తరువాత రోజుల్లో…
లూసీ ఆరోగ్యం నెమ్మదిగా మారడం ప్రారంభించింది.
ఆమె ముఖం మరింత తెల్లబడింది.
చెంపలపై ఉన్న గులాబీ రంగు మాయమైంది.
చిన్న పని చేసినా అలసిపోతోంది.
కొన్నిసార్లు గంటల తరబడి ఏమీ మాట్లాడకుండా కూర్చుంటోంది.
ఆర్థర్ ప్రేమతో నిండిన ఉత్తరాలు రాస్తున్నాడు.
కానీ…
అవి కూడా లూసీని ఎక్కువసేపు సంతోష పెట్టలేకపోతున్నాయి.
“నీకు ఆరోగ్యం బాగా లేదా?” అని మినా అడిగితే…
లూసీ నవ్వుతూ,
“ఏమీ లేదు.”
“కొంచెం అలసటగా ఉంది అంతే.”
అంటుంది.
కానీ…
ప్రతి రోజు ఆమె మరింత బలహీనంగా కనిపిస్తున్నది.
⸻
ఇదే సమయంలో…
మినా ఇంకా జోనాథన్ ఉత్తరం కోసం ఎదురుచూస్తూనే ఉంది.
ప్రతి ఉదయం…
“ఈ రోజైనా ఉత్తరం వస్తుందేమో.”
అని ఆశిస్తుంది.
ప్రతి మధ్యాహ్నం మళ్లీ చూస్తుంది.
అయినా…
ఏమీ రాదు.
ఆ నిశ్శబ్దం ఇప్పుడు భరించలేనంతగా మారుతున్నది.
లూసీ ముందు తన ఆందోళనను దాచడానికి ప్రయత్నిస్తున్నది.
కానీ ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు…
ఆమె మనసు జోనాథన్ గురించే ఆలోచిస్తున్నది.
“అతను అనారోగ్యంతో ఉన్నాడా?”
“ఏదైనా ప్రమాదం జరిగిందా?”
“ఎందుకు ఉత్తరాలు ఆగిపోయాయి?”
ఈ ప్రశ్నలే ఆమె మనసును రాత్రింబవళ్లు వెంటాడుతున్నాయి.
⸻
ఇదిలా ఉండగా…
డాక్టర్ జాన్ సీవర్డ్ తన రోగి రెన్ఫీల్డ్లో కొత్త మార్పులను గమనించాడు.
రెన్ఫీల్డ్ ఇంతకు ముందెన్నడూ లేనంత అసహనంగా మారాడు.
గంటల తరబడి కిటికీలో నుంచి బయటకు చూస్తూ ఉంటాడు.
కొన్నిసార్లు అక్కడ ఎవరూ లేకపోయినా…
ఎవరో ఉన్నట్లుగా మెల్లగా మాట్లాడుతుంటాడు.
కొన్నిసార్లు కారణం లేకుండా నవ్వుతాడు.
మరికొన్నిసార్లు…
కనిపించని అతిథితో మాట్లాడుతున్నట్లుగా గౌరవంగా ప్రవర్తిస్తాడు.
ఒక రోజు డాక్టర్ అతను మెల్లగా చెప్పిన మాటలు విన్నాడు.
“ఆయన వస్తున్నారు…”
“ఎవరు?” అని అడిగాడు.
రెన్ఫీల్డ్ సమాధానం చెప్పలేదు.
కేవలం నవ్వాడు.
అది ఆనందపు నవ్వు కాదు.
⸻
రెన్ఫీల్డ్ ప్రవర్తన మరింత ఊహించలేనిదిగా మారింది.
ఒక గంట ప్రశాంతంగా ఉంటాడు.
మరి కాసేపటికి గోడలకు తల కొట్టుకుంటాడు.
తర్వాత మళ్లీ ప్రశాంతంగా మారిపోతాడు.
అతని కళ్లు మాత్రం ఎప్పుడూ కిటికీపైనే ఉంటాయి.
ఇప్పుడే ఎవరో అక్కడ ప్రత్యక్షమవుతారని ఎదురు చూస్తున్నట్లుగా.
డాక్టర్ సీవర్డ్ ప్రతి మార్పును జాగ్రత్తగా రాసుకుంటున్నాడు.
కానీ…
ఏ వైద్య వివరణ కూడా సరిపోవడం లేదు.
రెన్ఫీల్డ్…
ఇతరులకు కనిపించని దాని దేనికో స్పందిస్తున్నట్లుగా అనిపిస్తోంది.
⸻
విట్బీలో…
మినాకు మరో బాధాకరమైన వార్త తెలిసింది.
స్మశానంలో వారితో తరచూ కూర్చునే మిస్టర్ స్వేల్స్ మరణించారు.
“కొండల దగ్గర నడుస్తూ ఆయన ఒక్కసారిగా పడిపోయారు.” అంటూ ప్రజలు చెప్పారు.
అతని మరణం సహజంగానే కనిపించింది.
అతను వృద్ధుడు.
అలాంటివి జరుగుతుంటాయి.
కానీ…
మినాకు ఆయన చివరి సంభాషణ గుర్తుకు వచ్చింది.
మరణం గురించి…
కనిపించని ప్రమాదాల గురించి…
జీవితం ఎంత త్వరగా ముగిసిపోతుందో…
అతను చెప్పిన మాటలన్నీ ఇప్పుడు ఆమె మనసులో మెదులుతున్నాయి.
ఆ జ్ఞాపకం ఆమె వెన్నులో చల్లని వణుకు పుట్టించింది.
⸻
ఆ సాయంత్రం…
మినా ఒంటరిగా స్మశానానికి వెళ్లింది.
సముద్రం మళ్లీ ప్రశాంతంగా ఉంది.
సూర్యుడు అస్తమిస్తున్నాడు.
చూడటానికి అన్నీ అందంగా ఉన్నాయి.
కానీ…
ఆ ప్రశాంతత అసహజంగా అనిపించింది.
లూసీ మీదికి వంగిన ఆ నల్లని ఆకారం గుర్తుకు వచ్చింది.
లూసీ మెడపై ఉన్న రెండు చిన్న గాట్లు గుర్తుకు వచ్చాయి.
సిబ్బంది లేకుండా వచ్చిన డెమీటర్ ఓడ గుర్తొచ్చింది.
ఒక్కొక్క సంఘటన…
ఆమె మనసులో ఒక దానితో ఒకటి కలవడం ప్రారంభించాయి.
ఇంకా వాటి అర్థం ఆమెకు తెలియదు.
కానీ…
అవి సాధారణ సంఘటనలు కాదని మాత్రం ఆమెకు తెలుసు.
ఏదో చీకటి శక్తి విట్బీలోకి ప్రవేశించింది.
అది ఆమెకు అర్థం అవుతోంది.
చూడలేకపోయినా…
అది అక్కడే ఉందని ఆమెకు అనిపిస్తోంది.
⸻
రాత్రి పడింది.
వీధులు నిశ్శబ్దంగా మారాయి.
సముద్ర అలలు కొండ చరియలను మెల్లగా తాకుతున్నాయి.
దూరంలో ఒక కుక్క మొరగడం ప్రారంభించింది.
కొద్దిసేపటికి మరో కుక్క దానికి జవాబిచ్చింది.
తర్వాత…
మళ్లీ నిశ్శబ్దం.
అదే చీకటిలో…
నిద్రలో ఉన్న విట్బీ పట్టణం మధ్య…
కౌంట్ డ్రాకులా స్వేచ్ఛగా సంచరిస్తున్నాడు.
ఎవరూ అతన్ని చూడడం లేదు.
అతను అక్కడ ఉన్నాడని ఎవరికీ తెలియదు.
కానీ…
లూసీ మాత్రం రోజురోజుకీ బలహీనపడుతున్నది.
రెన్ఫీల్డ్ మాత్రం రోజురోజుకీ మరింత ఉత్సాహంగా మారుతున్నాడు.
మినా తనకు అత్యంత ప్రియమైన వారందరినీ ఒక కనిపించని చీకటి నీడ నెమ్మదిగా చుట్టుముడుతున్నదని భావిస్తోంది.
నిజమైన భయానక కథ ఇప్పుడే ప్రారంభమైంది.
ఈ నవలలోని అధ్యాయాలు
