లూసీ మరణం తరువాత అందరు దుఃఖం, అయోమయం మధ్య రోజులు నెట్టుకు వస్తున్నారు.
ఆర్థర్ హోంవుడ్కు ప్రపంచమే ఆగిపోయినట్టుగా అనిపించింది.
కొన్ని వారాల క్రితం వరకు అతను తన పెళ్లి గురించి కలలు కనేవాడు.
లూసీతో కలిసి ఒక ఇల్లు…
ఒక కుటుంబం…
ఎన్నో సంవత్సరాల ఆనందమైన జీవితం…
అవి అన్నీ కళ్ల ముందే ఉన్న భవిష్యత్తులా అనిపించేవి.
ఇప్పుడు…
లూసీ లేదు.
ఆమె గది ఖాళీగా ఉన్నది.
ఆమె నవ్వు ఆ ఇంట్లో వినిపించడం లేదు.
ఇంటి ప్రతి మూలలోనూ ఆమె జ్ఞాపకమే కనిపిస్తున్నది.
ఇప్పుడవి ఎంతో దూరంగా వెళ్లిపోయిన రోజుల్లా అనిపిస్తున్నాయి. వచ్చిన బంధువులు, స్నేహితులు ఆర్థర్ను ఓదార్చడానికి ప్రయత్నిస్తున్నారు.
అతను అందరికీ మర్యాదగా కృతజ్ఞతలు చెబుతున్నాడు.
కాని వారి మాటల్లో అతనికి ఎలాంటి ఉపశమనం దొరకడం లేదు.
తాను నిద్రలో నడుస్తున్నానా…
కలలో చిక్కుకుపోయానా
అనే భావన అతనిని వదలడం లేదు.
⸻
డాక్టర్ సీవర్డ్ కూడా బాధను మౌనంగా భరిస్తున్నాడు.
ఒకప్పుడు అతను కూడా లూసీని ప్రేమించాడు.
కాని ఆమె ఆర్థర్ను ప్రేమిస్తున్నదని తెలుసుకున్న తరువాత తన భావాలను మనసులోనే దాచుకున్నాడు.
ఇప్పుడు…
ఒక వైద్యుడిగా,
ఒక స్నేహితుడిగా కూడా
ఆమెను కాపాడలేకపోయాననే బాధ అతనిని వెంటాడుతున్నది.
కాని వాన్ హెల్సింగ్ మాత్రం కొంచెం భిన్నంగా కనిపిస్తున్నాడు.
అతనికి లూసీ మరణం పట్ల బాధ ఉన్నది.ఆ దుఃఖం వెనుక మరో భావం కూడా దాగి ఉన్నది.
తీవ్రమైన ఆందోళన.ఏదో చేయాలనే భావన. ఇంకా ఎవరికీ చెప్పడానికి ధైర్యం చేయలేని ఒక భయంకరమైన అనుమానం.
⸻
చివరకు ఒక రోజు మినా, జోనాథన్ ఇంగ్లాండ్కు తిరిగి వచ్చారు.
ట్రాన్సిల్వేనియాలో జరిగిన భయంకరమైన సంఘటనలలో ఆరోగ్యం దెబ్బతిన్న జోనాథన్ చాలా వరకు కోలుకున్నాడు.
కాని అతని మనసు మాత్రం ఇంకా పూర్తిగా కోలుకోలేదు.
కొన్నిసార్లు అర్థరాత్రి చెమటలు పట్టి ఒక్కసారిగా మేల్కొంటున్నాడు.
కొన్నిసార్లు చాలా సేపు దూరంగా చూస్తూ ఏదో ఆలోచనలలో మునిగిపోతాడు.
తాను ఏమి ఆలోచిస్తున్నాడో మాత్రం చెప్పడు.
మినా ఎప్పుడూ అతని పక్కనే ఉంటుంది.
ఆమె ప్రేమ, ఓపిక అతనిని నెమ్మదిగా మళ్లీ సాధారణ జీవితంలోకి తీసుకొస్తున్నాయి.
అయినా…
డ్రాకులా కోటలోని ఆ చీకటి ఇంకా జోనాథన్ మనసులో ఎక్కడో మెదులుతూనే ఉన్నదని మినాకు అనిపిస్తున్నది.
⸻
ఇంగ్లాండ్కు వచ్చిన కొద్దిసేపటికే మినాకు ఒక హృదయ విదారకమైన వార్త తెలిసింది.
లూసీ చనిపోయింది.
ఆ ఉత్తరాన్ని చదివిన తర్వాత కొన్ని నిమిషాలు మినా కదలలేకపోయింది.
ఒకసారి చదివింది.
మళ్లీ చదివింది.
ఆ వార్త నిజమని నమ్మలేకపోయింది.
కొన్ని వారాల క్రితం వరకూ లూసీ తన నిశ్చితార్థం గురించి ఆనందంగా ఉత్తరాలు రాసింది.
ఆర్థర్తో కలిసి గడపబోయే జీవితాన్ని గురించి మాట్లాడింది.
ఇప్పుడు…
ఆమె శాశ్వతంగా వెళ్లిపోయింది.
మినా కన్నీళ్లు ఆపుకోలేకపోయింది.
జోనాథన్ ఆమెను దగ్గరకు తీసుకుని ఓదార్చాడు.
కాని ఆమె బాధను తగ్గించే మాటలు తన దగ్గర లేవని అతనికి తెలుసు.
ఆర్థర్ను, మిగతా వారిని కలిసి ఓదార్చాలని మినా వెంటనే నిర్ణయించుకుంది.
⸻
ఆ సాయంత్రం జోనాథన్ వస్తువులను సర్దుతుండగా మినాకు ఒక పాత డైరీ కనిపించింది.
డ్రాకులా కోటలో ఉన్నప్పుడు జోనాథన్ రాసిన డైరీ.
అతను దానిని ఆమెకు ఇచ్చినప్పటి నుంచి మినా తన మాట నిలబెట్టుకుంది.
దానిని తెరవలేదు.
చదవలేదు.
అది అలాగే మూసి ఉన్నది.
కాని ఇప్పుడు
ఏదో ఒక భావన ఆమెను ఆ డైరీ తెరవమని చెబుతున్నది.
బహుశా ఇప్పుడు నిజం తెలుసుకోవలసిన సమయం వచ్చిందేమో.
వణుకుతున్న చేతులతో మినా దానిని తెరిచింది.
మొదట ఆమెకు ఏమనిపించిందంటే అనారోగ్యంతో బాధపడిన జోనాథన్ గందరగోళంగా రాసుకున్న మాటలే అందులో ఉండవచ్చు.
కాని ఆమె చదవడం ప్రారంభించిన కొద్దిసేపటికే విషయం పూర్తిగా అర్థమైంది.
⸻
జోనాథన్ ట్రాన్సిల్వేనియాకు చేసిన ప్రయాణం గురించి ఆమె చదివింది.
భయంతో వణికిన గ్రామస్తుల గురించి,
తోడేళ్ల గురించి,
పర్వతాల మధ్య జరిగిన విచిత్రమైన బండి ప్రయాణంతో పాటు ఆ పురాతన కోట గురించి అన్నీ చదివింది.
తరువాత మరిన్ని భయంకరమైన విషయాలు తెలిశాయి.
తాళం వేసిన తలుపులు.
ఆ ముగ్గురు రహస్యమైన యువతులు.
బల్లిలా కోట గోడలపైకి ఎక్కి దిగుతున్న డ్రాకులా.
తాను అతిథి కాదని, ఖైదీనని జోనాథన్ గ్రహించిన క్షణాలు.
మినా ఒక్కో పేజీ మౌనంగా చదువుతున్నది.
నిజం నెమ్మదిగా బయటపడుతున్న కొద్దీ…
భయం, బాధ రెండూ ఆమెను ఉక్కిరి బిక్కిరి చేశాయి.
జోనాథన్ ఎదుర్కొన్న చేదు అనుభవాలు ఆమెకు అర్థమయ్యాయి…
అతని రాత్రి భయాలు.
అతని వణుకు.
అతని నిస్సహాయత.
తాను ప్రేమించిన మనిషి సాధారణ ప్రమాదం నుంచి తప్పించుకోలేదని ఆమెకు తెలిసింది.
అతను భయంకరమైన శక్తిని ఏదో ఎదుర్కొన్నాడు.
⸻
కొద్దిసేపటి తరువాత జోనాథన్ నిద్రలేచాడు.
మినా పక్కన తన డైరీ తెరిచి ఉండటం చూసి అతని ముఖం వెంటనే మారిపోయింది.
“నువ్వు… చదివావా?” అని మెల్లగా అడిగాడు.
మినా తల ఊపింది.
“అన్నీ చదివాను.”
జోనాథన్ తల వంచుకున్నాడు.
డైరీలో రాసినవి చదివిన తర్వాత మినా తనను పిచ్చివాడిగా భావిస్తుందేమోననే భయం అతనిలో ఉన్నది.
కాని మినా అతని చేతిని పట్టుకుంది.
“నువ్వు పిచ్చివాడివి కాదు,” అని మెల్లగా చెప్పింది.
“నువ్వు రాసినవన్నీ నిజంగానే జరిగాయి.”
“ఈ దుష్టశక్తి ఏదైనా సరే… ఇక నువ్వు ఒంటరిగా దానిని ఎదుర్కోవలసిన అవసరం లేదు.”
“మనిద్దరం కలిసి ఎదుర్కొంటాం.”
ఆ మాటలు జోనాథన్ మనసు లోని భారాన్ని తగ్గించాయి.
డ్రాకులా కోట నుంచి తప్పించుకున్న తర్వాత మొదటిసారి…
ఆ భయంకరమైన జ్ఞాపకాల భారాన్ని తాను ఒక్కడే మోయవలసిన అవసరం లేదని అతనికి అనిపించింది.
⸻
ఇదే సమయంలో వాన్ హెల్సింగ్ ఆందోళన రోజురోజుకీ పెరుగుతున్నది.
లండన్లో కొన్ని విచిత్రమైన వార్తలు వ్యాపిస్తున్నాయి.
చిన్న పిల్లలు రాత్రివేళ కనిపించకుండా పోతున్నారు.
కొన్ని గంటల తర్వాత మళ్లీ ఒంటరిగా తిరుగుతూ కనిపిస్తున్నారు.
వారు భయంతో ఉంటున్నారు.
అయోమయంగా ఉంటున్నారు.
కాని తమకు ఏమి జరిగిందో మాత్రం ఎవరికీ స్పష్టంగా చెప్పలేకపోతున్నారు.
అయినా అందరూ ఒకే కథ చెబుతున్నారు.
ఒక అందమైన మహిళ గురించి.
తెల్లటి దుస్తులు ధరించిన మహిళ.
చీకటిలో తమ దగ్గరకు వచ్చిన మహిళ.
చాలా మృదువుగా, ప్రేమగా మాట్లాడిన మహిళ.
ఆమెను పిల్లలు ఒక విచిత్రమైన పేరుతో పిలుస్తున్నారు.
“బ్లూఫర్ లేడీ.”
వార్తాపత్రికలు ఆ పేరును చూసి నవ్వాయి.
పిల్లలు “బ్యూటిఫుల్ లేడీ” అనే మాటను సరిగా పలకలేక “బ్లూఫర్ లేడీ” అంటున్నారని అందరూ అనుకున్నారు.
చాలామంది ఆ కథలను పిల్లల ఊహలుగా తీసుకున్నారు.
కాని…
వాన్ హెల్సింగ్ మాత్రం నవ్వలేదు.
⸻
ఆ వార్తలు చదివిన క్షణంలోనే అతని మనసులో భయం పుట్టింది.
దొరికిన ప్రతి వార్తాపత్రిక కథనాన్ని అతను సేకరించడం ప్రారంభించాడు.
మళ్లీ మళ్లీ వాటిని చదివాడు.
ప్రతి కథలోనూ ఒకే వివరాలు.
పిల్లలు రాత్రివేళ కనిపించకుండా పోతున్నారు.
తిరిగి వచ్చినప్పుడు బలహీనంగా ఉంటున్నారు.
భయంతో వణుకుతున్నారు.
ముఖ్యంగా…
వారి మెడపై రెండు చిన్న గాయాలు ఉంటున్నాయి.
లూసీ మెడపై ఉన్నవే.
అవే రెండు చిన్న గాట్లు.
వాన్ హెల్సింగ్ మనసులో ఒక విషయం బలపడుతున్నది.
అది పచ్చి నిజం.
దానిని అంగీకరించడం అతనికే కష్టంగా అనిపించింది.
⸻
మరుసటి రోజు మానసిక ఆసుపత్రిలో డాక్టర్ సీవర్డ్ను వాన్ హెల్సింగ్ కలిశాడు.
ఎక్కువగా మాట్లాడకుండా కొన్ని వార్తాపత్రిక కత్తిరింపులను డాక్టర్ టేబుల్పై పెట్టాడు వాన్ హెల్సింగ్.
సీవర్డ్ వాటిని చదివాడు.
“ఈ పిల్లల కథలకు లూసీకి సంబంధం ఏమిటి?” అని అడిగాడు.
వాన్ హెల్సింగ్ కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు.
తరువాత చాలా నెమ్మదిగా అన్నాడు.
ఏదో జరుగుతున్నది.
సీవర్డ్ అయోమయంగా అతని వైపు చూశాడు.
వాన్ హెల్సింగ్ కిటికీ దగ్గరకు వెళ్లి బయట చీకటిని చూస్తూ నిలబడ్డాడు.
“ఈ ప్రపంచంలో కొన్ని విషయాలు ఉన్నాయి,” అన్నాడు.
“అవి శాస్త్రం కంటే చాలా పురాతనమైనవి.”
“మన తర్కం కంటే బలమైనవి.”
ఇలాంటి మాటలు వాన్ హెల్సింగ్ నుంచి సీవర్డ్ ఇంతకుముందు కూడా విన్నాడు.
కాని ఈసారి అవి అతనిని భయపెట్టాయి.
“మీరు అసలు ఏం చెప్పాలనుకుంటున్నారు?” అని వాన్ హెల్సింగ్ ను డాక్టర్ అడిగాడు.
వాన్ హెల్సింగ్ అతని వైపు తిరిగాడు.
“నేను చెప్పేది ఒక్కటే…”
“లూసీ కథ ఇంకా ముగిసిపోలేదు.”
ఆ మాటలు విన్న సీవర్డ్ వెన్నులో చలి పుట్టింది.
లూసీ చనిపోయింది.
అతను తన కళ్లతో ఆమె శవాన్ని చూశాడు.
ఆమె అంత్యక్రియలకు కూడా వెళ్లాడు.
అయితే…
“లూసీ కథ ఇంకా ముగియలేదు” అంటే ఏమిటి?
సీవర్డ్ మరో ప్రశ్న అడగబోయేలోపే వాన్ హెల్సింగ్ మాట మార్చేశాడు.
పూర్తి నిజం చెప్పడానికి అతను ఇంకా సిద్ధంగా లేడు.
కాని త్వరలోనే చెప్పక తప్పదని అతనికి తెలుసు.
⸻
అదే రోజు రాత్రి జోనాథన్, మినా తమ ఇంట్లో మంట దగ్గర కలిసి కూర్చున్నారు.
బయట వర్షం కిటికీలను తాకుతున్నది.
జోనాథన్ మొదటిసారి డ్రాకులా గురించి కొంచెం ఎక్కువగా మాట్లాడటం ప్రారంభించాడు.
డ్రాకులా కళ్లు ఎలా ఉండేవో అతడు చెప్పాడు.
అతని గొంతు గురించి చెప్పాడు.
అతనికి ఉన్న విచిత్రమైన శక్తి గురించి వివరించాడు.
జోనాథన్ మాట్లాడుతున్న కొద్దీ…
అతనిలో భయం ఎంతగా ఉన్నదో మినా గమనించింది.
ట్రాన్సిల్వేనియాకు వందల మైళ్ల దూరంలో ఉన్నప్పటికీ…
డ్రాకులా నీడ ఇంకా అతనిని వెంటాడుతూనే ఉన్నది.
అకస్మాత్తుగా జోనాథన్ మాట్లాడటం ఆపేశాడు.
కిటికీ నుంచి బయటకు చూస్తూ ఉండిపోయాడు.
అతని ముఖం ఒక్కసారిగా తెల్లబడింది.
“ఏమైంది?” అని మినా అడిగింది.
జోనాథన్ తల ఊపాడు.
“ఏమీ లేదు,” అని అతడు మెల్లగా అన్నాడు.
కాని అతని మనసులో ఒక పాత భయం మళ్లీ మేల్కొంది.
డ్రాకులా చాలా దగ్గరలోనే ఉన్నాడేమోననే భావన అతనిని వదలడం లేదు.
⸻
అదే సమయంలో…
లండన్ నగరంలోని చీకటి వీధుల్లో ఏదో నిశ్శబ్దంగా కదులుతున్నది.
పిల్లలు ప్రశాంతంగా నిద్రపోతున్నారు.
అందరూ తలుపులు వేసుకుని దీపాలు ఆర్పేస్తున్నారు.
నగరం నెమ్మదిగా నిశ్శబ్దంలోకి జారుకుంటున్నది.
కాని…
ఆ చీకటి నీడల మధ్య…
తెల్లటి ముఖంతో ఒక రూపం ఒంటరిగా నడుస్తున్నది.
మరోచోట…
కౌంట్ డ్రాకులా నిశ్శబ్దంగా గమనిస్తున్నాడు.
ఎదురు చూస్తున్నాడు.
ట్రాన్సిల్వేనియా పర్వతాలలోని ఆ దుష్టశక్తి ఇప్పుడు ఇంగ్లాండ్ నగరానికి చేరుకున్నది.
వాన్ హెల్సింగ్ తనలో దాచుకున్న ఆ భయంకరమైన రహస్యం త్వరలోనే బయటపడబోతున్నది.