లండన్పై చీకటి కమ్ముకుంది.
ఆర్థర్ హోంవుడ్, డాక్టర్ సీవర్డ్, క్విన్సీ మోరిస్, ప్రొఫెసర్ వాన్ హెల్సింగ్ — ఈ నలుగురూ తమ జీవితాల్లో ఎప్పుడూ ఊహించని ఒక ప్రయాణానికి సిద్ధమయ్యారు.
వారు వెళ్లేది లూసీ సమాధి దగ్గరకు.
కాని ఎందుకో ఆర్థర్కు ఇంకా పూర్తిగా అర్థం కాలేదు.
కొన్ని వారాల క్రితం వరకూ లూసీ అతను పెళ్లి చేసుకోబోయే అమ్మాయి.
ఆమెతో కలిసి జీవితాంతం సంతోషంగా ఉండాలని అతను ఎన్నో కలలు కన్నాడు.
తర్వాత ఆమెకు ఒక విచిత్రమైన అనారోగ్యం వచ్చింది.
రోజురోజుకీ ఆమె బలహీనపడటం అతను తన కళ్లతో చూశాడు.
ఆమెను కాపాడటానికి వైద్యులు ఎంతగా పోరాడారో చూశాడు.
ఆమె ప్రాణం నిలవాలని తన రక్తాన్ని కూడా ఇచ్చాడు.
చివరకు…
ఆమె మరణాన్ని కూడా చూశాడు.
అది లూసీ బాధకు ముగింపు అనుకున్నాడు.
కాని ఇప్పుడు వాన్ హెల్సింగ్ చెబుతున్నది వేరే విషయం.
లూసీకి మరణం తర్వాత కూడా శాంతి లభించలేదని.
అంతకంటే భయంకరమైనదేదో జరిగిందని.
బయలుదేరే ముందు వాన్ హెల్సింగ్ మిగతా ముగ్గురితో గంభీరంగా మాట్లాడాడు.
“ఈ రాత్రి మీరు చూడబోయేది నమ్మడానికి చాలా కష్టంగా ఉంటుంది,” అన్నాడు.
“అసాధ్యంగా కూడా అనిపించవచ్చు.”
“కాని మీ కళ్లను మీరు నమ్మండి.”
ఆర్థర్కు మాత్రం చాలా అసౌకర్యంగా ఉన్నది.
లూసీ సమాధి వద్దకు వెళ్లడం అతనికి ఇష్టం లేదు.
“ఆమె చనిపోయింది,” అన్నాడు.
“కనీసం ఇప్పుడు అయినా ఆమెను ప్రశాంతంగా వదిలేయలేమా?”
వాన్ హెల్సింగ్ బాధగా అతని వైపు చూశాడు.
“అదే నా సమస్య మిత్రమా,” అన్నాడు వాన్ హెల్సింగ్.
“ఆమె ప్రశాంతంగా లేదు.”
ఆర్థర్ ఏమీ మాట్లాడలేదు.
కాని ఆ మాటలు అతని మనసులో ఆందోళన కలిగిస్తున్నాయి.
అర్ధరాత్రి సమయానికి వారు స్మశానానికి చేరుకున్నారు.
పగటిపూట ప్రశాంతంగా కనిపించే ఆ ప్రదేశం రాత్రి వేళ పూర్తిగా మారిపోయింది.
చంద్రకాంతిలో ప్రతి సమాధి రాయి ఒక విచిత్రమైన నీడను విసురుతోంది.
చల్లని గాలికి చెట్లు మెల్లగా ఊగుతున్నాయి.
మేఘాలు చంద్రుడిని కప్పి మళ్లీ విడిచి పెడుతున్నాయి.
వారి అడుగుల శబ్దం కూడా అసాధారణంగా పెద్దగా వినిపిస్తున్నది.
ఆర్థర్ నిశ్శబ్దంగా నడుస్తున్నాడు.
క్విన్సీ అప్రమత్తంగా చుట్టూ చూస్తున్నాడు.
సీవర్డ్ గత రాత్రి చూసిన వాటిని గుర్తు చేసుకుంటున్నాడు.
అయినా అతని మనసులో ఒక చిన్న ఆశ ఇంకా ఉన్నది.
బహుశా దీనికి సాధారణమైన వివరణ ఉంటుందేమో.
వాన్ హెల్సింగ్ మాత్రం నేరుగా వెస్టెన్రా కుటుంబ సమాధి గృహం వైపు నడిచాడు.
ఎవరూ మాట్లాడలేదు.
వారు సమాధి గృహానికి చేరుకున్నారు.
వాన్ హెల్సింగ్ లోపలికి వెళ్లే మార్గాన్ని తెరిచాడు.
ఆర్థర్ ఒక్క క్షణం వెనుకంజ వేశాడు.
లూసీ అక్కడే ఉన్నది.
లేదా…
ఆమె శవపేటిక అయినా అక్కడే ఉంటుంది.
లోతుగా ఊపిరి పీల్చుకుని మిగతా వారి వెంట లోపలికి వెళ్లాడు.
వాన్ హెల్సింగ్ ఒక దీపం వెలిగించాడు.
చిన్న వెలుగు రాతి గోడలపై వణుకుతున్న నీడలను సృష్టించింది.
అప్పుడు వారికి శవపేటిక కనిపించింది.
ఆర్థర్ ముఖం బాధతో కనిపించింది.
వాన్ హెల్సింగ్ దాని దగ్గరకు వెళ్లాడు.
ఆర్థర్ వెంటనే ఆపాడు.
“ఏం చేయబోతున్నారు?”
“అవసరమైనదే.”
ఆ సమాధానం ఆర్థర్కు నచ్చలేదు.
అయినా అతను వాన్ హెల్సింగ్ను ఆపలేదు.
ప్రొఫెసర్ శవపేటిక మూత తెరిచాడు.
అందరూ లోపల చూశారు.
అది ఖాళీగా ఉన్నది.
ఆర్థర్ కదలకుండా నిలబడ్డాడు.
తాను చూస్తున్నది అర్థం చేసుకోవడానికి అతనికి కొన్ని క్షణాలు పట్టింది.
తర్వాత దగ్గరకు వెళ్లి మళ్లీ చూశాడు.
ఏమీ లేదు.
లూసీ శరీరం కనిపించడం లేదు.
“ఆమె ఎక్కడ ఉన్నది?”
ఎవరూ సమాధానం చెప్పలేదు.
ఆర్థర్ కోపంగా వాన్ హెల్సింగ్ వైపు తిరిగాడు.
“మీరు ఆమెను ఏం చేశారు?”
వాన్ హెల్సింగ్ ప్రశాంతంగానే ఉన్నాడు.
“నేను ఏమీ చేయలేదు.”
ఆర్థర్ దుఃఖం ఇప్పుడు కోపంగా మారింది.
చనిపోయిన శరీరం తనంతట తాను ఎలా మాయమవుతుంది?
ఎవరో దాన్ని తీసుకెళ్లి ఉండాలి.
ఎవరు ఇందుకు బాధ్యులు అంటూ ఆర్థర్ గట్టిగా అన్నాడు.
కాని వాన్ హెల్సింగ్ వాదించలేదు.
కేవలం ఒక మాట అన్నాడు.
“రండి. మనం వేచి చూద్దాం.”
వారు సమాధి గృహం నుంచి బయటకు వచ్చి చెట్ల మధ్య దాక్కున్నారు.
స్మశానం మళ్లీ నిశ్శబ్దంగా మారింది.
నిమిషాలు గడుస్తున్నాయి.
చలి పెరుగుతున్నది.
ఆర్థర్ అసహనంగా ఉన్నాడు.
అర్ధరాత్రి స్మశానంలో ఇలా ఎందుకు దాక్కున్నామో అతనికి అర్థం కావడం లేదు.
అప్పుడు…
వాన్ హెల్సింగ్ ఒక్కసారిగా చేయి పైకెత్తాడు.
అందరూ కదలకుండా నిలిచిపోయారు.
దూరంగా ఒక చిన్న శబ్దం వినిపించింది.
మొదట సీవర్డ్ అది గాలి అనుకున్నాడు.
తర్వాత స్పష్టంగా వినిపించింది.
ఒక చిన్న పిల్లవాడి ఏడుపు.
నలుగురూ ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.
ఆ శబ్దం దగ్గర పడుతున్నది.
తర్వాత సమాధి రాళ్ల మధ్య ఏదో కదులుతున్నట్లు కనిపించింది.
చంద్రకాంతిలో ఒక తెల్లటి రూపం బయటపడింది.
ఒక మహిళ.
ఆమె తెల్లటి దుస్తులు ధరించింది.
సమాధుల మధ్య నెమ్మదిగా నడుస్తున్నది.
ఆమె చేతుల్లో ఏదో ఉన్నది.
ఒక చిన్న పిల్లవాడు.
ఆర్థర్ ఊపిరి ఆగిపోయినట్లు అయింది.
ఆ ముఖం అతనికి తెలుసు.
“లూసీ…”
కొన్ని క్షణాలు ఎవరూ కదల్లేదు.
లూసీ వారి ముందే నిలబడి ఉప్నది.
కాని…
ఇది వారు గుర్తుపట్టిన లూసీ కాదు.
ఆమె మునుపటి కంటే మరింత అందంగా కనిపిస్తున్నది.
అయినప్పటికీ ఏదో క్రూరత్వం.
చర్మం పాలిపోయినట్లు తెల్లగా ఉన్నది.
పెదవులు మరింత ఎరుపుతో మెరుస్తున్నాయి.
కళ్లు విచిత్రమైన కాంతితో వెలుగుతున్నాయి.
ముఖ్యంగా…
ఆమె నోటి చుట్టూ రక్తం ఉన్నది.
ఆర్థర్ భయంతో చూస్తూ ఉండిపోయాడు.
తాను ప్రేమించిన మహిళ అతని ముందు నిలబడి ఉన్నది.
చనిపోయి కూడా…
కదులుతున్నది.
తన చేతులతో ఒక పిల్లవాడిని పట్టుకుని ఉన్నది.
లూసీ వారిని చూసింది.
ఆ పిల్లవాడిని నిర్లక్ష్యంగా నేలపై పడేసింది.
తర్వాత చిరునవ్వు నవ్వింది.
ఆర్థర్ ఒక అడుగు ముందుకు వేశాడు.
“లూసీ?”
ఆమె కళ్లు వెంటనే అతని వైపు తిరిగాయి.
ఒక్క క్షణం ఆమె ముఖం మృదువుగా మారింది.
దాదాపు ప్రేమగా.
ఆమె రెండు చేతులు ముందుకు చాచింది.
“ఆర్థర్…”
ఆ స్వరం మృదువుగా ఉన్నది.
పరిచయమైన స్వరం.
ఒకప్పుడు ప్రేమగా అతనితో మాట్లాడిన అదే స్వరం.
“నా దగ్గరకు రా.”
ఆర్థర్ ఆమె వైపు నడవడం ప్రారంభించాడు.
అతనికి తాను ఆగగలన భావనే లేదు.
ఇది లూసీ.
తన లూసీ.
శాశ్వతంగా కోల్పోయాననుకున్న అమ్మాయి.
ఇప్పుడు తన ముందే నిలబడి ఉన్నది.
తన పేరును పిలుస్తున్నది.
తన కౌగిలిలోకి రావాలని కోరుతున్నది.
కాని వాన్ హెల్సింగ్ ప్రమాదాన్ని గుర్తించాడు.
వెంటనే వారిద్దరి మధ్య నిలబడ్డాడు.
లూసీ ఆగిపోయింది.
ఆమె ముఖంలో ఉన్న ఆ మృదుత్వం క్షణంలో మాయమైంది.
కళ్లు క్రూరంగా మారాయి.
పదునైన కోరపళ్లు బయటపడ్డాయి.
కొద్దిసేపటి క్రితం కనిపించిన ఆ ప్రేమగల యువతి మాయమైంది.
ఆమె స్థానంలో ఆకలితో ఉన్న ఒక భయంకరమైన జీవి నిలబడి ఉన్నది.
వాన్ హెల్సింగ్ వైపు ద్వేషంగా చూసింది.
అప్పుడు అతను ఒక పవిత్రమైన వస్తువును ఆమె వైపు ఎత్తాడు.
లూసీ వెంటనే వెనక్కి తగ్గింది.
అతని దగ్గరకు రాలేకపోయింది.
కొన్ని క్షణాలు వారిని ద్వేషంగా చూస్తూ నిలబడింది.
తర్వాత ఒక్కసారిగా తిరిగింది.
అసహజమైన వేగంతో సమాధి గృహం వైపు వెళ్లిపోయింది.
వారి కళ్ల ముందే లోపలికి మాయమైంది.
మళ్లీ…
స్మశానం నిశ్శబ్దంగా మారింది.
ఆర్థర్ మాత్రం కదలలేకపోయాడు.
ఇప్పుడు అతను నిజాన్ని తన కళ్లతో చూశాడు.
ఇక అతన్ని ఒప్పించవలసిన అవసరం లేదు.
లూసీ చనిపోయింది.
కాని ఏదో దుష్టశక్తి ఆమె శరీరాన్ని ఉపయోగించుకుంటున్నది.
రాత్రివేళ చిన్న పిల్లలను వేటాడుతున్నది.
ఆర్థర్ తల వంచుకున్నాడు.
అతని శరీరం వణకడం ప్రారంభించింది.
వాన్ హెల్సింగ్ అతని భుజంపై చేయి పెట్టాడు.
“అందుకే నిన్ను ఇక్కడికి తీసుకొచ్చాను.”
ఆర్థర్ కన్నీళ్లతో అతని వైపు చూశాడు.
“మనం ఏం చేయగలం?”
వాన్ హెల్సింగ్ సమాధానం చాలా చిన్నది.
“ఆమెను విముక్తి చేయగలం.”
మరుసటి రోజు వారు మళ్లీ సమాధి గృహానికి వచ్చారు.
ఈసారి పగటిపూట.
వాన్ హెల్సింగ్ అవసరమైన వస్తువులన్నీ తీసుకొచ్చాడు.
ఏం చేయాలో మిగతా వారికి వివరించాడు.
లూసీ ఈ భయంకరమైన స్థితిలో శాశ్వతంగా ఉండకూడదు.
ఆమె శరీరాన్ని కదిలిస్తున్న దుష్టశక్తిని నాశనం చేయాలి.
చేయవలసిన పని చాలా భయంకరమైనది.
కాని తప్పదు.
అప్పుడు ఆర్థర్ వైపు తిరిగాడు వాన్ హెల్సింగ్.
ఇంకో బాధాకరమైన నిజం చెప్పవలసి ఉన్నది.
ఆ పని…
ఆర్థరే చేయాలి.
ఆర్థర్ దిగ్భ్రాంతిగా చూశాడు.
“నేనే ఎందుకు?”
వాన్ హెల్సింగ్ సమాధానం చెప్పాడు.
“ఎందుకంటే ఆమెను అందరికంటే ఎక్కువగా ప్రేమించింది నువ్వే.”
ఇది ద్వేషంతో చేసే పని కాదని అతను వివరించాడు.
ఇది ప్రేమతో చేసే పని.
గత రాత్రి వారు చూసిన ఆ జీవి నిజమైన లూసీ కాదు.
నిజమైన లూసీ దుష్టశక్తి చేతులో చిక్కుకుపోయింది.
ఆమెకు విశ్రాంతి లేదు.
విముక్తి లేదు.
ఆమెను విడుదల చేసే శక్తి ఆర్థర్ చేతుల్లోనే ఉన్నది.
వారు సమాధి గృహంలోకి ప్రవేశించారు.
వాన్ హెల్సింగ్ శవపేటిక తెరిచాడు.
లూసీ అందులో పడుకుని ఉన్నది.
మళ్లీ…
దాదాపు జీవించి ఉన్నట్లే కనిపిస్తున్నది.
ముఖం అందంగా ఉన్నది.
పెదవులు ఎర్రగా ఉన్నాయి.
చాలా ప్రశాంతంగా ఉన్నది.
ఆర్థర్ ఆమెను చూస్తూ నిలబడ్డాడు.
గత రాత్రి తాను చూసినదంతా ఒక కలేమోనని ఒక్క క్షణం అతనికి అనిపించింది.
ఇంత అందమైన ముఖం…!
రాత్రి చిన్న పిల్లవాడిని మోసుకుంటూ తిరిగిన ఆ భయంకరమైన జీవిదేనా?
అతని ధైర్యం తగ్గడం ప్రారంభించింది.
అప్పుడు వాన్ హెల్సింగ్ గుర్తు చేశాడు.
గత రాత్రి ఆమె నోటి దగ్గర ఉన్న రక్తం.
ఆ చిన్న పిల్లవాడు.
ఆ పదునైన పళ్లు.
ఆమె ముఖంలో వచ్చిన భయంకరమైన మార్పు.
ఆర్థర్ కళ్లు మూసుకున్నాడు.
ఏం చేయాలో అతనికి తెలుసు.
వాన్ హెల్సింగ్ ఒక చెక్క మేకును, బరువైన సుత్తిని సిద్ధం చేశాడు.
వాటిని ఆర్థర్ చేతుల్లో పెట్టాడు.
అతని చేతులు వణికాయి.
సీవర్డ్ ముఖం తెల్లబడిపోయింది.
క్విన్సీ మౌనంగా పక్కనే నిలబడ్డాడు.
జరగబోయేది చూడాలని ఎవరూ కోరుకోవడం లేదు.
కాని…
ఎవరూ వెళ్లిపోలేదు.
ఆర్థర్ చివరిసారి లూసీ ముఖాన్ని చూశాడు.
ఆమె నవ్వు గుర్తొచ్చింది.
ఆమె రాసిన ఉత్తరాలు గుర్తొచ్చాయి.
ఆమె మంచితనం గుర్తొచ్చింది.
తనను పెళ్లి చేసుకోవడానికి “అవును” అన్న రోజు గుర్తొచ్చింది.
తాము కలిసి గడుపుదామనుకున్న భవిష్యత్తు గుర్తొచ్చింది.
తర్వాత…
సుత్తిని పైకి ఎత్తాడు.
మొదటి దెబ్బ పడింది.
లూసీ శరీరం ఒక్కసారిగా తీవ్రంగా కదిలింది.
ఆర్థర్ దాదాపు ఆగిపోయాడు.
“కొనసాగించు,” అని వాన్ హెల్సింగ్ చెప్పాడు.
మరో దెబ్బ.
మళ్లీ.
మరోసారి.
ఆర్థర్ ముఖం బాధతో నిండిపోయింది.
కన్నీళ్లు చెంపల మీదుగా జారుతున్నాయి.
అయినా అతను ఆగలేదు.
ఇప్పుడు అతనికి ఒక విషయం తెలుసు.
తాను లూసీని బాధపెట్టడం లేదు.
ఆమె శరీరాన్ని దోచుకున్న దుష్టశక్తితో పోరాడుతున్నాడు.
చివరకు…
ఆ భయంకరమైన కదలికలు ఆగిపోయాయి.
సమాధి గృహం పూర్తిగా నిశ్శబ్దంగా మారింది.
ఆర్థర్ సుత్తిని కిందికి దించాడు.
పూర్తిగా అలసిపోయాడు.
కొన్ని క్షణాలు ఎవరూ మాట్లాడలేదు.
తర్వాత వాన్ హెల్సింగ్ అన్నాడు.
“ఇప్పుడు ఆమెను చూడు.”
ఆర్థర్ లూసీ వైపు చూశాడు.
అంతా మారిపోయింది.
ఆ అసహజమైన అందం మాయమైంది.
ఆ క్రూరమైన భావం లేదు.
ఆకలి లేదు.
ప్రమాదకరమైన రూపం లేదు.
ఆమె ముఖం ప్రశాంతంగా ఉన్నది.
మానవీయంగా ఉన్నది.
ఆమె మళ్లీ పాత
లూసీలా కనిపిస్తున్నది.
స్మశానంలో పిల్లలను వేటాడిన ఆ జీవిలా కాదు.
వారందరూ ప్రేమించిన యువతిలా.
ఆర్థర్ మోకాళ్లపై కూలిపోయాడు.
లూసీ చనిపోయిన తర్వాత మొదటిసారి…
అతని ముక్కలు కొంచెం శాంతి కనిపించింది.
వాన్ హెల్సింగ్ మెల్లగా చెప్పాడు.
“ఇప్పుడు ఆమె స్వేచ్ఛగా ఉన్నది.”
వాన్ హెల్సింగ్ చేతిని ఆర్థర్ పట్టుకున్నాడు.
కృతజ్ఞతలు చెప్పడానికి మాటలు రాలేదు.
కాని…
వాన్ హెల్సింగ్కు అర్థమైంది.
వారు చేయవలసిన మిగతా పనులను కూడా పూర్తి చేశారు.
చివరకు సమాధి గృహం నుంచి బయటకు వచ్చినప్పుడు…
ఆ నలుగురూ లోపలికి వెళ్లినప్పటి మనుషుల మాదిరిగా లేరు.
వారి నమ్మకాలు మారిపోయాయి.
డాక్టర్ సీవర్డ్ ఇక వాన్ హెల్సింగ్ మాటలను మూఢ నమ్మకాలుగా కొట్టిపారేయలేడు.
క్విన్సీ తాము నిజమైన శత్రువును ఎదుర్కొంటున్నామని అర్థం చేసుకున్నాడు.
లూసీ మరణానికి సాధారణ వ్యాధి కారణం కాదని ఆర్థర్కు తెలుసు.
వాన్ హెల్సింగ్కు మాత్రం ఇంకో విషయం స్పష్టమైంది.
ఇక రహస్యాలు దాచుకునే సమయం ముగియబోతున్నది.
ఎందుకంటే…
లూసీ కేవలం ఒక బాధితురాలు మాత్రమే.
ఆమెను ఈ స్థితికి తీసుకొచ్చిన జీవి ఇంకా బతికే ఉన్నది.
కౌంట్ డ్రాకులా ఇంకా ఇంగ్లాండ్లోనే ఉన్నాడు.
బయట సూర్యకాంతి స్మశానాన్ని కప్పేసింది.
దగ్గరలోని వీధుల్లో ప్రజలు తమ పనుల్లో వెడుతున్నారు.
రోడ్లపై బండ్లు ప్రయాణిస్తున్నాయి.
పిల్లలు ఆడుకుంటున్నారు.
జీవితం ఎప్పటిలాగే సాగుతున్నది.
ఆ సమాధి గృహం లోపల ఏమి జరిగిందో ఎవరికీ తెలియదు.
ఉండకూడని ఒక భయంకరమైన జీవిని నలుగురు మనుషులు ఎదుర్కొన్నారని ఎవరికీ తెలియదు.
కాని…
వారికి తెలుసు.
ఇంకా భయంకరమైన విషయం కూడా ఇప్పుడు వారికి అర్థమైంది.
లూసీకి ఇలా డ్రాకులా చేయగలిగితే…
ఇంకొకరికి కూడా చేయగలడు.
మరింత మంది బాధితులు ఉండవచ్చు.
మరిన్ని కుటుంబాలు నాశనం కావచ్చు.
మరెంతో మంది అమాయకులు అతని బారిన పడవచ్చు.
లూసీకి చివరకు విముక్తి లభించింది.
కాని డ్రాకులా ఇంకా బయటే ఉన్నాడు.
ఇప్పుడు లూసీని ప్రేమించిన ఆ మనుషులకు ఒక కొత్త లక్ష్యం ఉంది.
డ్రాకులాను కనుగొనాలి.
అతను ఎక్కడ దాక్కున్నాడో తెలుసుకోవాలి.
మరో వ్యక్తి లూసీలా మారకముందే…
అతన్ని ఆపాలి.
ఇక ఈ పోరాటం ఒక మహిళను కాపాడటం కోసం కాదు.
ఆమె జీవితాన్ని నాశనం చేసిన రాక్షసుడిని వేటాడటం కోసం.
ఇప్పటి వరకు డ్రాకులా మాత్రమే వేటగాడు.
కానీ ఇకపై…
వేటాడేది అతను ఒక్కడే కాదు.