విట్బీ అనే ప్రశాంతమైన సముద్రతీర పట్టణంలో నెమ్మదిగా మార్పు ప్రారంభం అయింది.
ఏమి మారిందో ఎవరూ చెప్పలేకపోతున్నారు.
ఎలాంటి భయంకరమైన సంఘటన జరగలేదు.
కానీ గాలిలోనే ఏదో విచిత్రమైన భావన ఉంది.
సముద్రం ఎప్పటి కంటే మరింత నల్లగా కనిపిస్తోంది.
ప్రతి సాయంత్రం గాలి మరింత బలంగా వీస్తోంది.
వాతావరణం క్షణక్షణానికి మారిపోతోంది.
సముద్రంలో జీవితమంతా గడిపిన వృద్ధ నావికులు కూడా ఇప్పుడు అసౌకర్యంగా భావించడం మొదలుపెట్టారు.
పట్టణమంతా ఒకే విషయం గురించి మాట్లాడుకుంటున్నది.
“తుఫాను వస్తోంది.”
కొంత మంది మత్స్యకారులు సముద్రంలోకి వెళ్లే ధైర్యం చేయలేదు.
తమ పడవలను రేవులోనే నిలిపి వేశారు.
మరికొందరు సముద్ర తీరంలో నిలబడి దూరంగా కనిపిస్తున్న ఆకాశాన్ని చూస్తున్నారు.
వాతావరణం సహజంగా లేదని అందరికీ అనిపిస్తున్నది.
⸻
కొన్ని రోజుల తర్వాత వార్తాపత్రికల్లో విచిత్రమైన కథనాలు రావడం ప్రారంభమైంది.
సముద్రంలో ప్రయాణిస్తున్న కొన్ని నౌకలు అసాధారణ పరిస్థితులను ఎదుర్కొన్నాయని వార్తలు వచ్చాయి.
కొంతమంది నావికులు…
“అర్థరాత్రి ఒక్కసారిగా దట్టమైన పొగ మంచు కమ్మేసింది” అని చెప్పారు.
మరికొందరు…
“రాత్రి డెక్పై ఒంటరిగా నిలబడి ఉండగా ఎవరో మనలను గమనిస్తున్నట్లు అనిపించింది” అని చెప్పారు.
చాలా మంది ఈ కథలను పట్టించుకోలేదు.
“వారాల తరబడి సముద్రంలో ఉంటే అలాంటి భ్రమలు వస్తాయి,” అని నవ్వుకున్నారు.
అయినా…
ఆ కథలు ఆగలేదు.
రోజురోజుకూ మరింతగా వ్యాపించాయి.
⸻
అదే సమయంలో…
రష్యాకు చెందిన డెమీటర్ అనే ఓడ ఇంగ్లాండ్ వైపు ప్రయాణిస్తున్నది.
ఆ ఓడలో యాభై పెద్ద చెక్క పెట్టెలు ఉన్నాయి.
వాటిలో సాధారణ మట్టి మాత్రమే నిండి ఉన్నది.
అది చూస్తే చాలా సాధారణ సరుకులా అనిపిస్తున్నది.
ఆ పెట్టెలను ఓడలో ఎక్కించిన ఎవరికీ తెలియదు…
వాటితో పాటు ఒక భయంకరమైన రహస్యం కూడా ప్రయాణం చేస్తున్నదని.
⸻
డెమీటర్ సముద్రాన్ని దాటుతుండగా విచిత్రమైన సంఘటనలు జరగడం మొదలయ్యాయి.
మొదట అవి పెద్దగా పట్టించుకునేంత భయంకరంగా లేవు.
ఒక నావికుడు అర్దరాత్రి డెక్పై ఎవరో నడుస్తున్నారని చెప్పాడు.
మిగతా వాళ్లు మొత్తం ఓడను వెతికారు.
ఎవరూ కనిపించ లేదు.
అందరూ నవ్వేశారు.
“నిద్రలో కలగన్నావేమో.”
“చీకటి నీ కళ్లను మోసం చేసి ఉంటుంది.”
అని అన్నారు.
జీవితం మళ్లీ మామూలుగానే సాగింది.
⸻
కొన్ని రాత్రుల తర్వాత…
మరో నావికుడు కనిపించకుండా పోయాడు.
అతను సముద్రంలో పడిపోవడం ఎవరూ చూడలేదు.
ఎవరూ అతని అరుపు వినలేదు.
ఒక్క క్షణం ముందు వరకు అతను అక్కడే ఉన్నాడు.
మరుసటి క్షణం…
అతను మాయమయ్యాడు.
కెప్టెన్ మొత్తం ఓడను వెతకమని ఆదేశించాడు.
ప్రతి గది.
ప్రతి మూల.
ప్రతి నిల్వ గది.
కానీ…
ఏమీ దొరకలేదు.
ఆ నావికుడు గాలిలో కలిసిపోయినట్లుగా అనిపించింది.
కొంతమంది నావికులు మొదటి రాత్రి కనిపించిన ఆ రహస్య వ్యక్తి గురించి మెల్లగా మాట్లాడుకోవడం ప్రారంభించారు.
ఇప్పుడెవరూ నవ్వడం లేదు.
⸻
రోజులు గడిచాయి.
మరో నావికుడు మాయమయ్యాడు.
తర్వాత ఇంకొకరు.
ప్రతి అదృశ్యం మునుపటి దాని కంటే భయంకరంగా ఉంది.
ఎక్కడా ఘర్షణ లేదు అరుపులు లేవు ఏ ఆధారం లేదు ఖాళీగా ఉన్న పలకలు మాత్రమే మిగిలాయి జరిగిన ఆనవాళ్లు లేవు.
రక్తం లేదు.
అరుపులు లేవు.
ఏ ఆధారం లేదు.
ఖాళీగా ఉన్న పడకలు మాత్రమే మిగిలాయి.
మిగిలిన నావికులు భయంతో వణికిపోయారు.
సూర్యాస్తమయం తర్వాత ఎవరూ ఒంటరిగా పని చేయడానికి సిద్ధంగా లేరు.
కొంతమంది మెడలో శిలువలు ధరించారు.
మరికొందరు నిరంతరం ప్రార్థనలు చేస్తున్నారు.
కొంతమంది కెప్టెన్ను వేడుకున్నారు.
“దయచేసి ఓడను వెనక్కి తిప్పండి.”
కానీ కెప్టెన్ నిరాకరించాడు.
“ ఈ ఓడను, ఇందులోని సరుకును సురక్షితంగా ఇంగ్లాండ్కు చేర్చడం నా బాధ్యత .”
“ఏ ప్రమాదం వచ్చినా నా విధిని వదలను.”
అన్నాడు కెప్టెన్.
⸻
ఒక రాత్రి…
భయంతో వణుకుతున్న ఒక నావికుడు పరుగెత్తుకుంటూ కెప్టెన్ దగ్గరకు వచ్చాడు.
అతని ముఖం తెల్లబడిపోయింది.
చేతులు వణుకుతున్నాయి.
“నేను చూశాను!” అని అరిచాడు.
“డెక్ మీద ఎవరో తిరుగుతున్నారు!”
“మన వాళ్లు కాదు.”
“చాలా పొడవుగా ఉన్నారు.”
“నల్లని దుస్తులు వేసుకున్నారు.”
కెప్టెన్ మరోసారి మొత్తం ఓడను వెతికించాడు.
మళ్లీ…
ఎవరూ దొరకలేదు.
కానీ ఇప్పుడు అందరి మనసుల్లో భయం మొదలైనది.
ఎవరికీ ప్రశాంతంగా నిద్ర పట్టడం లేదు.
ఓడ చేసే ప్రతి చిన్న శబ్దం వాళ్లను ఉలిక్కిపడేలా చేస్తున్నది.
ప్రతి నీడలోనూ ఎవరో దాగి ఉన్నట్లే అనిపిస్తోంది.
గాలి వీచినా…
ఎవరో చీకట్లో గుసగుసలాడుతున్నట్లుగా అనిపిస్తున్నది.
⸻
రోజూ జరిగిన ప్రతి విషయాన్ని కెప్టెన్ తన డైరీలో రాయడం ప్రారంభించాడు.
మొదట్లో అతని గమనికలు చాలా ప్రశాంతంగా ఉన్నాయి.
జరిగిన విషయాలను అర్థం చేసుకోవాలని ప్రయత్నిస్తున్న వ్యక్తిలా రాశాడు.
కానీ…
రోజులు గడుస్తున్న కొద్దీ అతని రచన మారిపోయింది.
వాక్యాలు చిన్నవి అయ్యాయి.
ఆత్రుత పెరిగింది.
చివరకు అతనే ఒప్పుకున్నాడు.
“ఇక్కడ ఏమి జరుగుతున్నదో నాకు కూడా అర్థం కావడం లేదు.”
ఎన్నో తుఫాన్లను ఎదుర్కొన్న ధైర్యవంతులైన నావికులు…
ఇప్పుడు చీకటి పడిన తర్వాత తమ గదుల నుంచి బయటకు రావడానికి కూడా భయపడుతున్నారు.
ఆ ఓడలో భయం ఒక వ్యాధిలా వ్యాపించింది.
⸻
తర్వాత వచ్చింది…
మరో భయంకరమైన రాత్రి.
ఒక నావికుడు అకస్మాత్తుగా గట్టిగా అరిచాడు.
అతని అరుపు మొత్తం ఓడలో మారుమోగింది.
మిగతా నావికులు పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చారు.
కానీ ఆలస్యమైనది.
అతను కూడా మాయమయ్యాడు.
అతని భయంతో కూడిన అరుపు మాత్రమే వారి జ్ఞాపకాలలో మిగిలింది.
ఇప్పటికే అందరూ ఒకే విషయాన్ని నమ్మడం ప్రారంభించారు.
ఈ ఓడపై ఏదో దుష్టశక్తి ఉంది.
అది చీకటి పడిన తర్వాత మాత్రమే బయటకు వస్తోంది.
అది ఒక్కొక్కరిని వేటాడుతోంది.
దానితో పోరాడడం అసాధ్యం.
⸻
ఒక్కొక్కరిగా…
ఆశ కూడా సన్నగిల్లుతున్నది.
కొంతమంది నావికులు ఓడలో ఉండటం కంటే సముద్రంలోకి దూకడమే మేలని భావించారు.
మరికొందరు గదుల నుంచి బయటకు రావడం పూర్తిగా మానేశారు.
తన సిబ్బంది ధైర్యం కోల్పో వడాన్న కెప్టెన్ చూస్తున్నాడు.
అతను జీవితమంతా సముద్రంలో గడిపాడు.
ఎన్నో తుఫాన్లు చూశాడు.
ప్రమాదాలను ఎదుర్కొన్నాడు.
కానీ…
కనిపించకుండా హాని చేస్తున్నశత్రువును మాత్రం ఎప్పుడూ చూడలేదు.
⸻
కొన్ని రోజుల తర్వాత…
ఓడలో కొద్ది మంది మాత్రమే మిగిలారు.
అయినా డెమీటర్ తన ప్రయాణాన్ని ఆపలేదు.
కింద నిల్వ గదిలో ఉన్న ఆ యాభై చెక్క పెట్టెలు అలాగే ఉన్నాయి.
నిశ్శబ్దంగా.
కదలకుండా.
ఎదురుచూస్తూ.
⸻
చివరకు…
కెప్టెన్ ఒక్కడే మిగిలాడు.
ఇప్పుడు తన విధిని వదిలి పెట్టలేనని అతనికి తెలుసు.
“ఈ ఓడ ఇంగ్లాండ్ చేరగలిగితే జరిగిన నిజం ఎవరికైనా తెలియాలి.”
“నేను బ్రతకకపోయినా పరవాలేదు.”
అని నిర్ణయించుకున్నాడు.
అతను ఓడ చుక్కానికి తనని తాను బలంగా కట్టుకున్నాడు.
“మరణం వస్తే…”
“ఒక నిజమైన కెప్టెన్లా నా స్థానంలోనే నిలబడి దాన్ని ఎదుర్కొంటాను.”
అని తనలో తాను అనుకున్నాడు. చివరి రాత్రికి ముందు అతను డైరీలో ఆఖరి గమనిక రాశాడు.
ఇప్పుడు అతనికి ఎలాంటి సందేహం లేదు.
ఓడపై ఏదో దుష్టశక్తి ఉంది.
అది చీకటి పడిన తర్వాత మాత్రమే బయటకు వస్తోంది.
దేవుడిపై విశ్వాసం ఉంచి…
తన విధిని ఎదుర్కోవడానికి సిద్ధమయ్యాడు.
⸻
అదే సమయంలో…
విట్బీ పట్టణంలోని ప్రజలు సముద్రతీర కొండలపై గుమిగూడారు.
భారీ తుఫాను వచ్చింది.
వర్షం కుండపోతగా కురుస్తోంది.
ఉరుములు ఆకాశాన్ని కంపిస్తున్నాయి.
పెద్ద పెద్ద అలలు రాళ్లను ఢీకొంటున్నాయి.
గాలి అంత బలంగా వీస్తున్నది కాబట్టి ఒకరి మాట మరొకరికి వినిపించడం లేదు.
అప్పుడే…
ఎవరో సముద్రం వైపు చూపించారు.
“అదిగో ఓడ!”
అది డెమీటర్.
ఆ ఓడ రేవు వైపు చాలా వేగంగా దూసుకు వస్తున్నది.
చాలా వేగంగా.
అసాధారణమైన వేగంతో.
తెర చాపలు సరిగ్గా లేవు.
ఎవరూ ఓడను నడుపుతున్నట్లు కనిపించడం లేదు.
ఆ ఓడ తనంతట తానే ప్రయాణిస్తున్నట్లుగా అనిపిస్తోంది.
ప్రజలందరూ భయంతో చూస్తుండగానే…
డెమీటర్ నేరుగా రేవును ఢీకొట్టింది.
భారీ శబ్దంతో.
కొన్ని క్షణాలు…
అన్నీ నిశ్శబ్దంగా మారిపోయాయి.
అప్పుడే…
అందరినీ ఆశ్చర్యపరుస్తూ ఒక పెద్ద నల్ల కుక్క ఓడపై నుంచి ఒక్కసారిగా దూకింది.
అది నేలపై తేలికగా దిగింది.
ఒక్క క్షణం కూడా ఆగకుండా రేవు దాటి పరుగెత్తింది.
ప్రజలు అరిచారు.
కొంతమంది దాని వెంట పరుగెత్తారు.
కానీ…
ఆ కుక్క అసాధారణమైన వేగంతో చీకటిలో కలిసిపోయింది.
ఎవరూ దాన్ని పట్టుకోలేకపోయారు.
⸻
అధికారులు డెమీటర్ ఓడలోకి ఎక్కారు.
అక్కడి నిశ్శబ్దం భయంకరంగా ఉంది.
ఎవరూ సమాధానం చెప్పలేదు.
ఎక్కడా అడుగుల శబ్దం లేదు.
ఓడ మొత్తం వదిలేసినట్లుగా కనిపిస్తోంది.
చివరకు వారు చుక్కం దగ్గరకు చేరుకున్నారు.
అక్కడ…
కెప్టెన్ ఇంకా తన స్థానంలోనే ఉన్నాడు.
చుక్కానికి బలంగా కట్టబడి.
రెండు చేతులతో దాన్ని గట్టిగా పట్టుకుని.
అతని ముఖం ప్రశాంతంగా ఉంది.
మరణం వచ్చినా…
అతను తన విధిని వదల్లేదు.
⸻
దర్యాప్తు ప్రారంభమైంది.
మొత్తం ఓడను వెతికారు.
కానీ…
ఒక్క నావికుడి శవం కూడా కనిపించలేదు.
ఏ వివరణ లేదు.
మొత్తం సిబ్బంది గాలిలో కలిసిపోయినట్లే ఉంది.
⸻
కెప్టెన్ వస్తువుల్లో అతని డైరీ దొరికింది.
అధికారులు దాన్ని చదవడం ప్రారంభించారు.
ప్రతి పేజీలో…
ఓడపై పెరుగుతున్న భయం.
రహస్యమైన అదృశ్యాలు.
కనిపించని వ్యక్తి.
నావికులను మింగేసిన భయం.
అన్నీ వివరంగా ఉన్నాయి.
చివరి పేజీలో కెప్టెన్ ఇలా రాశాడు.
“నా ఓడను ఒక దుష్టశక్తి స్వాధీనం చేసుకుంది.”
“ఇంగ్లాండ్ చేరుకునేలోపు నేను చనిపోతానని నాకు తెలుసు.”
“అయినా నా విధిని వదలను.”
అతని చివరి మాటలు ప్రశాంతంగా ఉన్నాయి.
ధైర్యంగా ఉన్నాయి.
దేవుడిపై విశ్వాసంతో నిండి ఉన్నాయి.
అక్కడితో…
డైరీ ముగిసింది.
⸻
మరుసటి రోజు వార్తాపత్రికలు ఈ విచిత్రమైన కథను ప్రచురించాయి.
విట్బీ ప్రజలందరూ ఆ రహస్యమైన ఓడ గురించే మాట్లాడుకున్నారు.
కొంతమంది నావికులు పారిపోయి ఉంటారని అనుకున్నారు.
మరికొందరు తుఫానులో సముద్రంలో కొట్టుకుపోయారని భావించారు.
ఇంకొందరు…
మరింత చీకటి కథలను గుసగుసలాడారు.
కానీ నిజం మాత్రం ఎవరికీ తెలియదు.
⸻
డెమీటర్లోని సరుకును దించడం ప్రారంభించారు.
కూలీలు ఆ యాభై చెక్క పెట్టెలను ఒక్కొక్కటిగా తీసుకెళ్లారు.
వారికి అవి సాధారణ మట్టితో నిండిన పెట్టెలే.
ఆ పెట్టెలే డెమీటర్ను మరణ నౌకగా మార్చాయని వారికి తెలియదు.
⸻
మళ్లీ రాత్రి అయింది.
విట్బీ తన సాధారణ జీవితంలోకి తిరిగి వెళ్తోంది.
వీధుల్లో పిల్లలు నవ్వుకుంటూ ఆడుకుంటున్నారు.
కుటుంబాలు కలిసి భోజనం చేస్తున్నాయి.
ఇళ్లలో దీపాలు వెలుగుతున్నాయి.
అన్నీ మామూలుగానే కనిపిస్తున్నాయి.
కానీ…
ఎవరికి తెలియదు.
నిజమైన ప్రయాణం ఇప్పుడే ముగిసిందని.
మునుపటి కన్నా భయంకరమైన తుఫాన్ ఇప్పుడు ఇంగ్లాండ్ నేలపై అడుగుపెట్టిందని.
అది ఎలాంటి హెచ్చరిక ఇవ్వలేదు.
దాదాపు ఎలాంటి ఆధారాలు కూడా వదల్లేదు.
మరియు…
విట్బీ పట్టణంలోని చీకటిలో…
ప్రతి కంటికి కనిపించకుండా…
కౌంట్ డ్రాకులా తన వేటను ప్రారంభించాడు.