విట్బీ, ఇంగ్లాండ్
కథ ఇప్పుడు ట్రాన్సిల్వేనియాలోని ఆ భయంకరమైన కోటను విడిచి ఇంగ్లాండ్కు తిరిగి వస్తుంది.
చాలా అధ్యాయాల తర్వాత మొదటిసారిగా మనం డ్రాకులా కోటను, తోడేళ్లను, పర్వతాల మధ్య జరిగిన భయానక ప్రయాణాలను వదిలి ఒక ప్రశాంతమైన ప్రదేశానికి చేరుకుంటాం.
ఆ ప్రదేశం పేరు విట్బీ.
ఇది సముద్ర తీరాన ఉన్న అందమైన చిన్న పట్టణం.
సముద్రానికి ఎదురుగా ఎత్తైన పర్వతాలు ఉన్నాయి.
పాత రాతి భవనాలు వంకర వంకర వీధుల వెంట వరుసగా కనిపిస్తాయి.
చేపల పడవలు రేవులోకి వస్తూ, వెడుతూ ఉంటాయి.
సముద్ర అలల శబ్దం దాదాపు ప్రతి చోట వినిపిస్తుంది.
ఎవరైనా వేసవి సెలవులు గడపడానికి సరైన ప్రదేశం ఇదేనని అనుకుంటారు.
కానీ…
ఆ ప్రశాంతత వెనుక ఏదో అసౌకర్యం దాగి ఉంది.
కనిపించని ఏదో శక్తి నెమ్మదిగా దగ్గర పడుతున్నట్లుంది.
⸻
మినా ముర్రే, లూసీ వెస్టెన్రా ఇద్దరూ కలిసి రోజులు గడుపుతున్నారు.
వారు సముద్రాన్ని చూస్తూ కొండలపై నడుస్తారు.
తోటల్లో కూర్చుంటారు.
దూర దేశాల నుంచి వచ్చే నౌకలను చూస్తుంటారు.
తమ భవిష్యత్తు గురించి మాట్లాడుకుంటారు.
లూసీని ఇంత సంతోషంగా మినా ఎప్పుడూ చూడలేదు.
ఆమెకు ఇప్పుడు నిశ్చితార్థం అయింది.
ఆమె ప్రేమించిన వ్యక్తి ఆర్థర్ హోంవుడ్ను త్వరలో వివాహం చేసుకోబోతున్నది.
అతని గురించి మాట్లాడిన ప్రతిసారి ఆమె ముఖం ఆనందంతో వెలిగిపోతున్నది.
వారి పెళ్లి గురించి…
వారి భవిష్యత్తు గురించి…
వారు కలిసి గడపబోయే జీవితాన్ని గురించి…
కలలు కంటూ ఉంటుంది.
మినా ఆమె మాటలు వింటూ సంతోషిస్తుంది.
తన స్నేహితురాలు ఆనందంగా ఉండాలని మాత్రమే కోరుకుంటుంది.
కానీ…
తన మనసు మాత్రం తరచుగా మరో వ్యక్తి వైపు వెళ్లిపోతుంది.
జోనాథన్ హార్కర్.
⸻
జోనాథన్ గురించి ఆలోచించకుండా ఉండటానికి మినా ప్రయత్నిస్తుంది.
కానీ అది రోజురోజుకీ కష్టంగా అనిపిస్తున్నది.
అతని నుంచి వస్తున్న ఉత్తరాలు విచిత్రంగా ఉంటున్నాయి.
మునుపటిలా పెద్దగా లేవు.
చాలా చిన్నగా ఉంటున్నాయి.
అంతేకాదు…
ఆ ఉత్తరాల్లో ఏదో చల్లదనం కనిపిస్తోంది.
అవి జోనాథన్ రాసినట్లుగా కాకుండా…
జోనాథన్లా నటిస్తూ మరెవరో రాసినట్లుగా అనిపిస్తున్నాయి.
ప్రతిసారి ఆ ఉత్తరాలను చదివినప్పుడు మినా మనసులో ఒక ఆందోళన కలుగుతున్నది.
అయినా ఆమె తనను తాను ఓదార్చుకుంటున్నది.
“అతను విదేశంలో ఉన్నాడు.”
“పనిలో బిజీగా ఉంటాడు.”
“ప్రయాణం కష్టంగా ఉండవచ్చు.”
“పోస్టు సరిగ్గా పని చేయకపోవచ్చు.”
ఇలాంటి కారణాలను చెప్పుకుంటూ తన మనసును శాంతపరచుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తుంది.
ఎందుకంటే…
ఇంకో విధంగా ఆలోచించడం ఆమెకు భయంగా ఉంది.
⸻
మినా, లూసీలకు అత్యంత ఇష్టమైన ప్రదేశం ఎత్తైన కొండపై ఉన్న పాత స్మశానం.
అది చాలా పురాతనమైనది.
అక్కడి సమాధులు తరతరాలుగా ఉన్నవి.
కొన్ని విరిగిపోయాయి.
కొన్ని వంగిపోయాయి.
ఆ ప్రదేశంలో ఒక విషాదం ఉంది.
అదే సమయంలో ఒక ప్రశాంతత కూడా ఉంది.
అక్కడి నుంచి సముద్రం అంతం లేనట్లుగా కనిపిస్తుంది.
⸻
ఆ స్మశానంలోనే వారు తరచూ ఒక వృద్ధుడిని కలుస్తారు.
అతని పేరు మిస్టర్ స్వేల్స్.
ఆ వృద్ధుడికి విట్బీ గురించి ఎన్నో కథలు తెలుసు.
అతను ఆ ఇద్దరు యువతులతో మాట్లాడటం ఇష్టపడతాడు.
కొన్నిసార్లు పట్టణంలోని విచిత్రమైన వ్యక్తుల గురించి సరదా కథలు చెబుతాడు.
కొన్నిసార్లు పాత సంఘటనలు గుర్తు చేస్తాడు.
మరికొన్నిసార్లు…
మరణం గురించి మాట్లాడుతాడు.
⸻
ఒక మధ్యాహ్నం వారు సమాధుల మధ్య కూర్చుని ఉండగా సంభాషణ అక్కడ సమాధి చేయబడిన మనుషుల గురించి జరిగింది.
మిస్టర్ స్వేల్స్ కొన్ని సమాధి రాళ్లను చూపిస్తూ నవ్వాడు.
వాటిపై ఉన్న శాసనాల్లో మరణించిన వారి గురించి గొప్ప గొప్ప మాటలు రాసి ఉన్నాయి.
వారు ఎంత మంచివారో…
ఎంత గొప్పవారో…
ఎంత ధైర్యవంతులో…
అని పొగిడారు.
వృద్ధుడు తల ఊపాడు.
“ఇవన్నీ నిజం కావు,” అన్నాడు.
“మనుషులు చనిపోయిన తర్వాత వాళ్ల గురించి మంచి మాటలే చెబుతారు.”
“నిజం చాలా సార్లు వాళ్లతో పాటు సమాధిలో పాతి పెట్టబడిపోతుంది.”
మినా మర్యాదగా నవ్వింది.
లూసీ కూడా నవ్వింది.
కానీ కొద్దిసేపటి తర్వాత వృద్ధుడి ముఖం గంభీరంగా మారింది.
అతని చూపు సముద్రం వైపు తిరిగింది.
ముఖంలో ఉన్న చిరునవ్వు మాయమైంది.
అతను ఒక్కసారిగా ఆందోళన చెందుతున్నట్లుగా కనిపించాడు.
దాదాపు భయపడుతున్నట్లుగా.
⸻
ఆకాశంలో నల్లని మేఘాలు ఆవరిస్తున్నాయి.
కొన్ని గంటల ముందు ప్రశాంతంగా ఉన్న సముద్రం ఇప్పుడు మారుతోంది.
అలలు పెద్దవవుతున్నాయి.
గాలి బలంగా వీచుతోంది.
మిస్టర్ స్వేల్స్ సముద్రాన్ని జాగ్రత్తగా గమనించాడు.
తర్వాత ఎవ్వరూ ఊహించని విషయం చెప్పాడు.
అతను మరణం గురించి మాట్లాడటం ప్రారంభించాడు.
దూరంలో ఉన్న ఒక భావనగా కాదు.
ఒకరోజు తప్పకుండా వచ్చే విషయంగా కాదు.
ఒక్కసారిగా వచ్చి మన జీవితాన్ని మార్చేసే శక్తిగా.
⸻
“ఒక క్షణం మనిషి నవ్వుతుంటాడు,” అన్నాడు.
“మరుసటి క్షణం అతను శాశ్వతంగా పోయి ఉండవచ్చు.”
అతని స్వరంలోని తీవ్రత మినా, లూసీ ఇద్దరికీ అసౌకర్యంగా అనిపించింది.
కొన్ని క్షణాలు ఎవరూ మాట్లాడలేదు.
సమాధుల మధ్య గాలి ఈలలు వేస్తోంది.
ఆకాశం మరింత చీకటిగా మారుతోంది.
వారి మనసుల్లో అలజడ పెరుగుతున్నది.
⸻
ఆ సాయంత్రం మినా తన డైరీలో రాసుకుంది.
విట్బీ పట్టణం మీద ఏదో విచిత్రమైన వాతావరణం అలుముకున్నట్లు ఉందని ఆమె వర్ణించింది.
ఏ ప్రత్యేక సంఘటన జరగలేదు.
ఎవరూ ఏమీ చెప్పలేదు.
కానీ…
పట్టణం మొత్తం దేని కోసమో ఎదురు చూస్తున్నట్లుంది.
తెలియని ఏదో దాని కోసం.
ఆమె ఎందుకో చెప్పలేకపోయినా, ఆ భావన మాత్రం చెదిరిపోవడం లేదు.
⸻
ఇదే సమయంలో డాక్టర్ జాన్ సీవర్డ్ తన ఆసుపత్రిలో రెన్ఫీల్డ్ను గమనిస్తూ ఉన్నాడు.
రెన్ఫీల్డ్ రోజు రోజుకీ మరింత విచిత్రంగా మారుతున్నాడు.
కొన్నిసార్లు అతను పూర్తిగా సాధారణ వ్యక్తిలా మాట్లాడుతాడు.
తెలివిగా.
తర్కబద్ధంగా.
కానీ అకస్మాత్తుగా అతని ప్రవర్తన మారిపోతుంది.
కళ్లు దూరంగా చూస్తాయి.
మానసిక స్థితి మారిపోతుంది.
అర్థంలేని మాటలు మాట్లాడటం ప్రారంభిస్తాడు.
⸻
ఒక రోజు సీవర్డ్ గమనించిన విషయం అతన్ని ఆశ్చర్యపరిచింది.
రెన్ఫీల్డ్ ఇప్పుడు కొత్తగా ఈగల సేకరణపై మక్కువ పెంచుకున్నాడు.
గంటల తరబడి వాటిని లెక్కపెడుతున్నాడు.
వాటిని కాపాడుతున్నాడు.
వాటిని పరిశీలిస్తున్నాడు.
అతనికి ఆ చిన్న జీవులు అమూల్యమైన సంపదలా కనిపిస్తున్నాయి.
డాక్టర్ కారణం అడిగితే…
రెన్ఫీల్డ్ కేవలం నవ్వుతాడు.
ఒక వింత చిరునవ్వు.
అతనికి మాత్రమే తెలిసిన రహస్యం ఉన్నట్లుగా.
⸻
రోజులు గడుస్తున్నాయి.
వాతావరణం మరింత దెబ్బతింటున్నది.
సముద్రంపై తుఫాను మేఘాలు తరచుగా కనిపిస్తున్నాయి.
మత్స్యకారులు అసాధారణ పరిస్థితుల గురించి మాట్లాడటం ప్రారంభించారు.
రేవు నిశ్శబ్దంగా మారుతోంది.
పక్షులు కూడా అసహనంగా కనిపిస్తున్నాయి.
⸻
మినా మరో విషయం గమనించింది.
లూసీ కొంచెం మారుతోంది.
పెద్ద మార్పులు కావు.
చిన్న చిన్న విషయాలు మాత్రమే.
కొన్నిసార్లు ఆలోచనల్లో మునిగిపోవడం.
కొంచెం అలసట.
ధ్యాస కోల్పోవడం.
లూసీ మాత్రం వాటిని పట్టించుకోవడం లేదు.
కానీ మినా అన్నీ గమనిస్తోంది.
ఎంత ఎక్కువగా గమనిస్తే, అంత ఎక్కువగా ఆందోళన చెందుతోంది.
⸻
ఒక సాయంత్రం ఇద్దరూ కలిసి సముద్రాన్ని చూస్తూ కూర్చున్నారు.
సూర్యుడు అస్తమిస్తున్నాడు.
ఆకాశం బంగారు, ఎరుపు రంగులతో మెరిసిపోతోంది.
సాధారణంగా అది అద్భుతమైన దృశ్యం.
కానీ ఆ రోజు…
ఆ అందంలో ఏదో భయం దాగి ఉంది.
రంగులు మరీ ఎక్కువగా ప్రకాశిస్తున్నట్లుగా.
నీడలు మరీ లోతుగా ఉన్నట్లుగా.
సముద్రం మరీ నల్లగా కనిపిస్తున్నట్లుగా.
⸻
చివరి కాంతి కూడా మాయమైనప్పుడు మినా మళ్లీ జోనాథన్ గురించే ఆలోచించింది.
“అతను ఇప్పుడు ఎక్కడ ఉన్నాడు?”
“అతని ఉత్తరాలు ఎందుకు ఇలా మారిపోయాయి?”
“ఏదైనా భయంకరమైన విషయం జరిగిందా?”
ఆ ఆలోచనలను దూరం చేయడానికి ప్రయత్నించింది.
కానీ అవి ఆమెను వదలలేదు.
⸻
ఆ రాత్రి నిద్రపోయే ముందు డైరీలో చివరి గమనిక రాసింది.
“రేపు అన్నీ బాగుంటాయి.”
“జోనాథన్ నుంచి ఉత్తరం వస్తుంది.”
“లూసీ బాగానే ఉంటుంది.”
“నా భయాలన్నీ అర్థంలేనివే.”
అని రాసుకుంది.
కానీ…
ఆ మాటలను రాస్తున్నప్పుడే ఆమె వాటిని పూర్తిగా నమ్మలేకపోయింది.
⸻
బయట కొండల వెంట గాలి గట్టిగా వీస్తోంది.
సముద్ర అలలు రాళ్లను ఢీకొంటున్నాయి.
నల్లని మేఘాలు చంద్రుడి ముందు కదులుతున్నాయి.
మరియు…
చీకటి ఆవల…
సముద్రం ఆవల…
దూరంగా…
ఏదో శక్తి దగ్గర పడుతున్నది.
ఇప్పటికే ఇంగ్లాండ్ వైపు తన ప్రయాణాన్ని ప్రారంభించిన అది భయంకరమైనది.
త్వరలోనే మినా ప్రేమించే ప్రతి ఒక్కరి జీవితాన్ని మార్చివేయబోయే శక్తి.
మినాకు ఇంకా తెలియదు.
కానీ డ్రాకులా నీడ ఇప్పటికే సముద్రాన్ని దాటి ఇంగ్లాండ్ వైపు విస్తరిస్తోంది.
విట్బీ పట్టణం దాని రాక కోసం నిశ్శబ్దంగా ఎదురుచూస్తోంది.