జంతువులు స్వేచ్ఛను సాధించాయి.
మిస్టర్ జోన్స్ వెళ్లిపోయాడు.
ఇక వాటికి ఆదేశాలు ఇచ్చే మనుషులు లేరు.
కొరడాలు లేవు.
తమ పక్కన నిలబడి పని చేయించే యజమాని లేడు.
కాని ఇప్పుడు వాటి ముందు ఒక ముఖ్యమైన ప్రశ్న ఉన్నది.
మనుషుల సహాయం లేకుండా జంతువులు నిజంగా ఫామ్ను నడపగలవా?
పంట కోత సమయం వచ్చేసింది.
చేయవలసిన పని చాలా ఉన్నది.
ఇన్ని సంవత్సరాలు జంతువులు మనుషుల ఆధీనంలో పని చేశాయి.
ఎప్పుడు పని మొదలు పెట్టాలో మనుషులే చెప్పేవారు.
ఎప్పుడు ఆపాలో వాళ్లే చెప్పేవారు.
ఎక్కడికి వెళ్లాలో…
ఏ పని చేయాలో…
అన్నీ మనుషులే నిర్ణయించేవారు.
ఇప్పుడు ఆదేశాలు ఇచ్చేవారు ఎవరూ లేరు.
ఫామ్ జంతువులది.
దాని విజయం కూడా వాటిదే.
అది విఫలమైతే…
ఆ బాధ్యత కూడా వాటిదే.
మొదట్లో పని చాలా కష్టంగా అనిపించింది.
ఫామ్లోని పనిముట్లు అన్నీ మనుషులు ఉపయోగించడానికి తయారు చేసినవి.
వాటిని చేతులతో పట్టుకోవాలి.
కాని జంతువులకు మనుషుల మాదిరిగా చేతులు లేవు.
వాటికి కాళ్లు మాత్రమే ఉన్నాయి.
గిట్టలు ఉన్నాయి.
రెక్కలు ఉన్నాయి.
అందుకే కొన్ని పనిముట్లను ఉపయోగించడం వాటికి దాదాపు అసాధ్యంగా మారింది.
కాని పందులకు ఒక ప్రత్యేకమైన బలం ఉన్నది.
తెలివి ఉన్నది.
ఫామ్లో పని ఎలా నిర్వహించాలో వాటికి బాగా అర్థమైనది.
అందుకే మిగతా జంతువుల పనిని పందులు పర్యవేక్షించడం మొదలుపెట్టాయి.
అవి సాధారణంగా కష్టమైన శారీరక పనులు చేసేవి కాదు.
మిగతా జంతువుల వెనుక నడుస్తూ సూచనలు ఇచ్చేవి.
ఏ పని చేయాలో నిర్ణయించేవి.
ఎక్కడ పని చేయాలో చెప్పేవి.
పంట కోతను పద్ధతిగా నిర్వహించేవి.
గుర్రాలు బరువులు లాగాయి.
ఆవులు తమ బలంతో తోశాయి.
గొర్రెలు తమకు సాధ్యమైనంత పని చేశాయి.
కోళ్లు, బాతులు కూడా నేలపై పడిపోయిన చిన్న చిన్న ధాన్యపు గింజలను ఏరాయి.
ఏదీ వృథా కాకుండా చూశాయి.
దాదాపు ప్రతి జంతువుకూ ఏదో ఒక పని ఉన్నది.
అందరూ ఆశ్చర్యపోయే విషయం జరిగింది.
పంట కోత చాలా బాగా జరిగింది.
మిస్టర్ జోన్స్ కాలంలో కంటే ఇప్పుడు జంతువులు ఇంకా ఎక్కువ కష్టపడి పనిచేశాయి.
అయినా…
ఈసారి ఆ పని వాటికి భిన్నంగా అనిపించింది.
ఇంతకుముందు తాము ఎంత కష్టపడినా చివరకు ఫలితం మిస్టర్ జోన్స్కే వెళ్లేది.
ఇప్పుడు అలా కాదు.
ఇప్పుడు అవి తమ కోసమే పని చేస్తున్నాయి.
కోసిన ప్రతి గడ్డిమోపు…
సేకరించిన ప్రతి ధాన్యపు గింజ…
పొలాల్లో గడిపిన ప్రతి గంట…
ఇప్పుడు “యానిమల్ ఫామ్ “ కోసమే.
అంటే…
తమ కోసమే.
ఆ ఆలోచన వాటికి కొత్త శక్తినిచ్చింది.
ఎక్కువ గంటలు పనిచేశాయి.
అలసిపోయాయి.
శరీరాలు నొప్పులతో బాధపడ్డాయి.
అయినా వాటిలో ఒక గర్వం ఉన్నది.
తమ కష్టానికి వచ్చిన ఫలితాన్ని ఇక ఎవరూ దోచుకోవడం లేదు.
కనీసం…
అప్పుడు అవి అలా నమ్మాయి.
అందరి కంటే ఎక్కువ కష్టపడింది బాక్సర్.
అతను ఎప్పుడూ బలమైన గుర్రమే.
కాని ఇప్పుడు అతని బలం మరింత గొప్పగా కనిపించింది.
ఎక్కడ కష్టమైన పని ఉంటే…
అక్కడ బాక్సర్ కనిపించేవాడు.
పెద్ద బరువు కదలాలంటే…
బాక్సర్ లాగేవాడు.
ఏదైనా ఇరుక్కుపోతే…
తన బలమంతా ఉపయోగించి తోసేవాడు.
మిగతా జంతువులు అలసిపోతున్నా…
బాక్సర్ మాత్రం పని చేస్తూనే ఉండేవాడు.
కొన్నిసార్లు అతను ఒక్కడే ఎన్నో గుర్రాల పని చేస్తున్నట్లు అనిపించేది.
మిగతా జంతువులకు అతను అంటే ఎంతో గౌరవం పెరిగింది.
బాక్సర్ తన కోసం ఒక చిన్న నియమం పెట్టుకున్నాడు.
ఎప్పుడైనా పని కష్టంగా అనిపిస్తే…
ఎప్పుడైనా సమస్య ఎదురైతే…
అతను తనకు తానే ఒక మాట చెప్పుకునేవాడు.
”నేను ఇంకా ఎక్కువగా కష్టపడాలి .”
దాదాపు ప్రతి సమస్యకూ అతని సమాధానం అదే.
మరింత పని.
మరింత ప్రయత్నం.
మరింత శ్రమ.
అంతేకాదు…
ప్రతిరోజూ మిగతా జంతువుల కంటే ముందే తనను నిద్రలేపాలని ఒక చిన్న కోడిపుంజును కోరాడు.
అందరూ పని మొదలుపెట్టేలోపు…
బాక్సర్ ఒక్కడే బయటకు వెళ్లి కొంత అదనపు పని చేసేవాడు.
యానిమల్ ఫామ్ మీద అతనికి పూర్తి నమ్మకం ఉన్నది.
కొత్త సమాజం కోసం ఇంకా ఎక్కువ పని చేయవలసి వస్తే…
బాక్సర్ అందుకు సిద్ధమే.
క్లోవర్ కూడా ఎంతో నమ్మకంగా పని చేసింది.
మిగతా చాలా జంతువులు కూడా తమ శక్తి మేరకు కష్టపడ్డాయి.
కాని …
అన్నీ ఒకేలా పని చేయలేదు.
మాలీ మళ్లీ సమస్యగా మారుతున్నది.
ఆమె తరచూ పనికి ఆలస్యంగా వచ్చేది.
వచ్చినా ఏదో ఒక కారణం చెప్పేది.
“నిద్ర లేవడం ఆలస్యమైనది.”
“నా కాలు నొప్పిగా ఉన్నది.”
“నా గిట్టకు ఏదో సమస్య వచ్చింది.”
ఇలా ఏదో ఒక కారణం.
అవకాశం దొరికితే పని మధ్యలోనే వెళ్లిపోయేది.
అంతేకాదు…
పాత జీవితంలోని కొన్ని విషయాల మీద ఆమెకు ఇంకా మోజు తగ్గలేదు.
చక్కెర.
రిబ్బన్లు.
సౌకర్యం.
మిగతా జంతువులకు స్వేచ్ఛ చాలా ముఖ్యమైనది.
కాని మాలీకి ఇప్పుడు ఒక విషయం అర్థమవుతున్నది.
స్వేచ్ఛతో పాటు…
బాధ్యత కూడా అవసరం.
పని కూడా చేయాలి.
ఆ భాగం మాత్రం మాలీకి పెద్దగా నచ్చడం లేదు.
ఇక పిల్లి సంగతి వేరు.
పిల్లికి తనదైన పద్ధతి ఉన్నది.
పని చేయవలసిన సమయం వస్తే…
ఆ పిల్లి ఎక్కడ ఉంటుందో ఎవరికీ కనిపించదు.
కాని భోజనం సమయానికి మాత్రం
ఎక్కడి నుంచో ప్రత్యక్షమవుతుంది.
అది ఎలా సాధ్యమో ఎవరికీ అర్థం కాదు.
కష్టమైన పని మొదలైన వెంటనే మాయమవుతుంది.
ఆహారం పెట్టే సమయానికి మాత్రం సరిగ్గా వచ్చేస్తుంది.
అందరితో ఎంతో ప్రేమగా ఉంటుంది.
తిరుగుబాటుకు తాను కూడా పూర్తిగా మద్దతు ఇస్తున్నట్లు ప్రవర్తించింది.
కాని నిజంగా పని చేయవలసినప్పుడు మాత్రం…
అది అక్కడ ఉండదు.
బెంజమిన్ గాడిద మాత్రం పూర్తిగా భిన్నం.
అతను తన పని చేసేవాడు.
కాని ఎలాంటి ఉత్సాహం చూపించేవాడు కాదు.
తిరుగుబాటుకు ముందు కూడా బెంజమిన్ మౌనంగానే ఉండేవాడు.
ఎప్పుడూ నిరాశగా కనిపించేవాడు.
తిరుగుబాటు తరువాత కూడా…
అతనిలో పెద్దగా మార్పు లేదు.
మిగతా జంతువులు తమ స్వేచ్ఛ గురించి ఆనందంగా మాట్లాడేవి.
భవిష్యత్ ఎంత అద్భుతంగా ఉంటుందో ఊహించేవి.
బెంజమిన్ మాత్రం వాటితో కలిసి సంబరపడేవాడు కాదు.
గాడిదలు చాలా కాలం బతుకుతాయి.
బహుశా అందుకే…
“రేపటి నుంచి అంతా అద్భుతంగా మారిపోతుంది” అనే మాటలను అంత సులభంగా నమ్మకూడదని అతనికి అనిపించేదేమో.
కాని తన మనసులో ఏముందో బెంజమిన్ ఎప్పుడూ స్పష్టంగా చెప్పేవాడు కాదు.
అతను తన పని చేసేవాడు.
మౌనంగా ఉండేవాడు.
ముఖ్యంగా…
గమనించేవాడు.
ఇన్ని చిన్న చిన్న సమస్యలు ఉన్నా…
ఆ సంవత్సరం పంట కోత మాత్రం గొప్ప విజయంగా నిలిచింది.
మిస్టర్ జోన్స్ కాలంలో వచ్చిన పంటల కంటే కూడా బాగా వచ్చిందని జంతువులకు అనిపించింది.
దాదాపు ఏదీ వృథా కాలేదు.
అన్నింటి కంటే ముఖ్యంగా…
తాము కష్టపడి పండించిన పంటలో పెద్ద భాగాన్ని మనుషులు తీసుకెళ్లడం ఇప్పుడు లేదు.
పంట కోత పూర్తయ్యాక జంతువులు తమ ముందు ఉన్న ఆహారాన్ని సంతోషంగా చూశాయి.
ఇది తమది.
తామే పండించాయి.
తామే కోశాయి.
తామే సేకరించాయి.
ఇప్పుడు తామే తింటాయి.
కొంతకాలం పాటు…
యానిమల్ ఫామ్ నిజంగానే ఓల్డ్ మేజర్ కలగన్న ప్రపంచంలా కనిపించింది.
జంతువులే నడిపే ఫామ్.
జంతువుల కోసమే ఉండే ఫామ్.
ప్రతి ఆదివారం ప్రత్యేకమైన రోజుగా మారింది.
ఆ రోజు జంతువులు సాధారణ పని చేయవు.
ఉదయం కూడా కొంచెం ఆలస్యంగా భోజనం చేసేవి.
ఆ తరువాత ఒక ప్రత్యేక కార్యక్రమం ఉండేది.
ఒక ఆకుపచ్చ జెండాను ఎగురవేసేవారు.
ఆ జెండాను స్నోబాల్ రూపొందించాడు.
ఆకుపచ్చ రంగు పొలాలను సూచిస్తుంది.
దానిపై జంతువుల కొత్త సమాజాన్ని సూచించే గుర్తులు ఉన్నాయి.
ఏదో ఒక రోజు ఇంగ్లండ్లోని పొలాలన్నీ జంతువులవే కావాలనే వారి ఆశకు ఆ జెండా ఒక గుర్తు.
జంతువులన్నీ గర్వంగా దాని కింద నిలబడేవి.
జెండా కార్యక్రమం పూర్తయ్యాక…
అందరూ పెద్ద గోదాములోకి వెళ్లేవారు.
అక్కడ సమావేశం జరిగేది.
రాబోయే వారంలో ఫామ్లో ఏ పనులు చేయాలో అక్కడ నిర్ణయించేవారు.
కొత్త ఆలోచనలు చెప్పేవారు.
వాటి గురించి చర్చించేవారు.
తరువాత ఓటింగ్ జరిగేది.
సిద్ధాంతం ప్రకారం…
ప్రతి జంతువుకూ తన అభిప్రాయం చెప్పే హక్కు ఉన్నది.
కాని వాస్తవంలో…
ఒక విషయం చాలా బాగా స్పష్టమైంది.
ఎక్కువగా మాట్లాడేది పందులే.
పందుల్లో కూడా…
రెండు గొంతులు అందరి కంటే ఎక్కువగా వినిపించేవి.
‘స్నోబాల్.’
‘నెపోలియన్.’
యానిమల్ ఫామ్లో ఈ రెండు పందులు అత్యంత ముఖ్యమైన నాయకులుగా మారుతున్నాయి.
కాని ఒక సమస్య ఉన్నది.
వాళ్లిద్దరూ దాదాపు ఏ విషయంలోనూ ఏకీభవించేవారు కాదు.
స్నోబాల్ ఒక ఆలోచన చెబితే…
నెపోలియన్ దాన్ని వ్యతిరేకించేవాడు.
నెపోలియన్ ఏదైనా ప్రతిపాదిస్తే…
స్నోబాల్ దానికి వ్యతిరేకంగా వాదించేవాడు.
ఆదివారం సమావేశాల్లో వీరిద్దరి వాదనలు సాధారణమైపోయాయి.
కొన్నిసార్లు అసలు వాళ్లు దేని గురించి గొడవ పడుతున్నారో మిగతా జంతువులకు అర్థమయ్యేది కాదు.
స్నోబాల్ చాలా నమ్మకంగా మాట్లాడేవాడు.
నెపోలియన్ కూడా తనదే సరైన ఆలోచన అన్నట్లు ఉండేవాడు.
మిగతా జంతువులు ఇద్దరి మాటలూ వింటూ…
ఎవరిని నమ్మాలో నిర్ణయించుకోవడానికి ప్రయత్నించేవి.
మనుషులు ఫామ్ నుంచి వెళ్లిపోయారు.
కాని …
అధికారం కోసం జరిగే వాదనలు మాత్రం తగ్గలేదు.
పందులు పాత హార్నెస్ గదిని తమ ప్రధాన కార్యాలయంగా మార్చుకున్నాయి.
అక్కడ మిస్టర్ జోన్స్కు చెందిన పాత పుస్తకాలు ఉన్నాయి.
వ్యవసాయం గురించి.
భవనాలు నిర్మించడం గురించి.
కమ్మరి పని గురించి.
వడ్రంగి పని గురించి.
ఇంకా ఎన్నో ఉపయోగకరమైన విషయాల గురించి.
పందులు వాటిని చదివేవి.
వాటికి జ్ఞానం కావాలి.
కాని ఆ జ్ఞానం వాటికి మరో ప్రత్యేకమైన శక్తిని కూడా ఇచ్చింది.
మిగతా జంతువులకు అర్థంకాని విషయాలను…
పందులు అర్థం చేసుకోగలుగుతున్నాయి.
ముఖ్యంగా స్నోబాల్కు జంతువులను క్రమ పద్ధతిలో ఉంచడం అంటే చాలా ఇష్టం.
అతను ఎన్నో కమిటీలు ఏర్పాటు చేశాడు.
కోళ్ల కోసం ఒక కమిటీ.
ఆవుల కోసం మరో కమిటీ.
ఇతర జంతువులకు మరికొన్ని సంఘాలు.
వాటికి కొత్త అలవాట్లు నేర్పాలని ప్రయత్నించాడు.
కొత్త నైపుణ్యాలు నేర్పాలని చూశాడు.
కొత్తగా ఆలోచించడం నేర్పాలని ప్రయత్నించాడు.
కాని …
అతని ప్రయత్నాలన్నీ విజయవంతం కాలేదు.
కొన్ని కమిటీలు పూర్తిగా విఫలమయ్యాయి.
స్నోబాల్ ఊహించిన విధంగా జంతువులు ప్రవర్తించలేదు.
అయితే, అతని కార్యక్రమాల్లో ఒకటి మాత్రం కొంత వరకు విజయవంతమైనది.
చదువు.
జంతువులన్నీ చదవడం, రాయడం నేర్చుకోవాలని స్నోబాల్ కోరుకున్నాడు.
పందులు అప్పటికే బాగా చదవడం, రాయడం నేర్చుకున్నాయి.
పాత పుస్తకాల సహాయంతో అవే నేర్చుకున్నాయి.
కుక్కలు కూడా కొంత వరకు బాగా చదవగలిగాయి.
మురియెల్ అనే మేక మంచి పాఠకురాలిగా మారింది.
కొన్నిసార్లు పేపరులోని విషయాలను మిగతా జంతువులకు చదివి వినిపించేది.
బెంజమిన్ కూడా చాలా బాగా చదవగలడు.
నిజానికి…
పందులంత బాగా చదవగలడు.
కాని మిగతా జంతువులు,
“నువ్వు ఎందుకు ఎక్కువగా చదవవు?”
అని అడిగితే…
అతను పెద్దగా ఆసక్తి చూపించేవాడు కాదు.
చదవడానికి విలువైన విషయాలు చాలా తక్కువగా ఉంటాయని అతని భావన.
క్లోవర్ అక్షరాలు నేర్చుకున్నది.
కాని వాటిని కలిపి పదాలుగా చదవడం మాత్రం ఆమెకు కష్టంగా ఉండేది.
బాక్సర్ కూడా చదవడం నేర్చుకోవడానికి ప్రయత్నించాడు.
అతను కొన్ని అక్షరాలు నేర్చుకోగలిగాడు.
చాలా కష్టపడ్డాడు.
మళ్లీ మళ్లీ ప్రయత్నించాడు.
కాని కొత్త అక్షరాలు నేర్చుకునేలోపు…
ముందు నేర్చుకున్న వాటిలో కొన్ని మర్చిపోయేవాడు.
అప్పుడు మళ్లీ మొదటి నుంచి మొదలుపెట్టేవాడు.
అయినా బాక్సర్ ఎప్పుడూ సిగ్గుపడలేదు.
పని విషయంలో ఎలా ప్రయత్నిస్తాడో…
చదువు విషయంలో కూడా అలాగే ప్రయత్నించేవాడు.
మాలీ మాత్రం తన పేరులో ఉన్న అక్షరాలు నేర్చుకోవడంతోనే సంతృప్తి చెందింది.
చిన్న చిన్న వస్తువులను నేలపై అమర్చి తన పేరు వచ్చేలా పెట్టేది.
తరువాత దానిని చూసుకుని ఆనందపడేది.
గొర్రెలు, కోళ్లు, బాతులకు చదువు ఇంకా కష్టంగా అనిపించింది.
వాటిలో చాలా జంతువులు ఏడు ఆజ్ఞలను పూర్తిగా గుర్తు పెట్టుకోలేకపోయాయి.
ఇది స్నోబాల్ను ఆలోచనలో పడేసింది.
ఆ ఏడు ఆజ్ఞలే యానిమల్ ఫామ్కు పునాది.
కాని జంతువులకు అవే గుర్తులేకపోతే…
ఆ నియమాల వల్ల ఉపయోగం ఏమిటి?
అందుకే స్నోబాల్ అన్నింటినీ చాలా సులభంగా మార్చాలని నిర్ణయించాడు.
యానిమలిజం మొత్తం ఒక చిన్న నినాదంలో చెప్పవచ్చునని అన్నాడు.
”నాలుగు కాళ్లు మంచివి, రెండు కాళ్లు చెడ్డవి.”
అది చాలా సులభం.
గుర్తు పెట్టుకోవడం కూడా తేలిక.
గొర్రెలకు ఆ నినాదం చాలా నచ్చింది.
అవి దాన్ని మళ్లీ మళ్లీ చెప్పడం మొదలుపెట్టాయి.
”నాలుగు కాళ్లు మంచివి, రెండు కాళ్లు చెడ్డవి.”
మళ్లీ…
మళ్లీ…
కొద్ది కాలంలోనే ఆ మాటలు ఆలోచించకుండానే వాటి నోటి నుంచి వచ్చేవి.
ఏడు వేర్వేరు నియమాలను అర్థం చేసుకోవడం కంటే…
ఒక చిన్న నినాదం గుర్తుపెట్టుకోవడం చాలా సులభం.
కాని పక్షులకు ఒక సందేహం వచ్చింది.
వాటికి కూడా రెండు కాళ్లే ఉంటాయి.
అయితే, తాము కూడా శత్రువులేనా?
స్నోబాల్ వాటికి వివరణ ఇచ్చాడు.
పక్షుల రెక్కలు మనుషుల చేతుల వంటివి కావు.
రెక్కలు కదలడానికి ఉపయోగపడతాయి.
మనుషుల చేతులే పనిముట్లు ఉపయోగించి ఇతర జీవులపై అధికారం చెలాయించే శక్తిని ఇస్తాయని స్నోబాల్ వివరించాడు.
పక్షులు ఆ వివరణను అంగీకరించాయి.
కనీసం చాలా వరకు.
అలా ఆ చిన్న నినాదం యానిమల్ ఫామ్లో అందరికీ తెలిసిన మాటగా మారిపోయింది.
ముఖ్యంగా గొర్రెలకు అది చాలా ఇష్టం.
గంటల తరబడి కూడా చెప్పగలిగేవి.
యానిమలిజం అనే పెద్ద సిద్ధాంతం…
ఇప్పుడు కొన్ని చిన్నమాటలలోకి మారిపోయింది.
అందరికీ గుర్తుండే మాటల్లోకి.
స్నోబాల్ కమిటీలు, చదువు వంటి కార్యక్రమాల్లో బిజీగా ఉంటే…
నెపోలియన్ మాత్రం వాటిపై అంత ఆసక్తి చూపించలేదు.
అతనికి తనదైన ఆలోచనలు ఉన్నాయి.
పెద్ద జంతువులను మార్చడానికి ప్రయత్నించడం కంటే…
చిన్న వయసులో ఉన్నవాటిని తీర్చిదిద్దడం చాలా ముఖ్యమని నెపోలియన్ నమ్మాడు.
ఒకరోజు జెస్సీ, బ్లూబెల్ అనే రెండు కుక్కలకు పిల్లలు పుట్టాయి.
మొత్తం తొమ్మిది కుక్క పిల్లలు.
అవి ఇంకా చాలా చిన్నవి.
నెపోలియన్ వాటిపై ప్రత్యేకమైన ఆసక్తి చూపించాడు.
వాటి చదువు, శిక్షణ బాధ్యత తానే తీసుకుంటానని చెప్పాడు.
ఆ తరువాత…
ఆ కుక్క పిల్లలను వాటి తల్లుల దగ్గర నుంచి తీసుకెళ్లిపోయాడు.
ఫామ్లోని పైభాగంలో, మిగతా జంతువులు ఎక్కువగా వెళ్లని ఒక ప్రత్యేక ప్రదేశంలో వాటిని ఉంచాడు.
కొద్దికాలానికే…
ఆ కుక్కపిల్లలు ఫామ్లో ఎవరికీ కనిపించకుండా పోయాయి.
రోజులు గడిచాయి.
మిగతా జంతువులు వాటి గురించి ఆలోచించడం కూడా తగ్గించాయి.
ఎందుకంటే ఎవరి పనిలో వారు బిజీగా ఉన్నారు.
పొలాలు చూసుకోవాలి.
ఆహారం పండించాలి.
సమావేశాలకు వెళ్లాలి.
కుక్కపిల్లలకు కేవలం “చదువు” చెబుతున్నారు.
నెపోలియన్ చెప్పింది అదే.
అందుకే…
అప్పటికి ఎవరూ ఎక్కువ ప్రశ్నలు అడగలేదు.
కాని జంతువులు మర్చిపోని మరో విషయం ఉన్నది.
‘పాలు.’
తిరుగుబాటు జరిగిన తరువాత కొన్ని బకెట్ల పాలు రహస్యంగా మాయమయ్యాయి.
అవి ఎక్కడికి వెళ్లాయో ఇప్పుడు జంతువులకు తెలిసింది.
ఆ పాలను…
పందుల ఆహారంలో కలుపుతున్నారు.
ఆ తరువాత మరో విషయం బయటపడింది.
తోటలో యాపిల్స్ పండుతున్నాయి.
కొన్ని పండ్లు చెట్ల నుంచి కింద పడుతుంటాయి.
జంతువులు అనుకున్నాయి.
ఆ యాపిల్స్ అందరికీ పంచుతారని.
ఎందుకంటే…
యానిమల్ ఫామ్ ఉద్దేశమే అదే కదా?
అన్నీ అందరివి.
జంతువులన్నీ సమానం.
కాని …
ఒక ఆదేశం వచ్చింది.
కింద పడిన యాపిల్స్ అన్నింటినీ సేకరించాలి.
వాటిని హార్నెస్ గదికి తీసుకెళ్లాలి.
ఎందుకు?
పందుల కోసం.
జంతువులు అయోమయంలో పడ్డాయి.
కొన్నింటికి కోపం కూడా వచ్చింది.
తాము కూడా పొలాల్లో కష్టపడి పని చేశాయి.
మరి పాలు, యాపిల్స్ పందులకే ఎందుకు?
ఇలాంటి అసమానతకు వ్యతిరేకంగానే కదా తాము తిరుగుబాటు చేసింది?
కొన్ని జంతువులు మెల్లగా అసంతృప్తి వ్యక్తం చేయడం మొదలుపెట్టాయి.
అప్పుడే…
స్క్వీలర్ వచ్చాడు.
ఇలాంటి పరిస్థితులను ఎదుర్కోవడంలో స్క్వీలర్కు మంచి నైపుణ్యం ఉన్నది.
అతను జంతువుల ముందు నిలబడి మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు.
పందులు స్వార్థంతో పాలు, యాపిల్స్ తీసుకుంటున్నాయని మీరు అనుకుంటున్నారా?
అలా ఎలా అనుకుంటారు?
అని ప్రశ్నించాడు.
చాలా పందులకు అసలు పాలు, యాపిల్స్ అంటే అంత ఇష్టం కూడా ఉండదని చెప్పాడు.
అయినా వాటిని తినవలసి వస్తున్నదని అన్నాడు.
ఎందుకు?
ఎందుకంటే…
పందులే ఆలోచించే పని చేస్తున్నాయి.
యానిమల్ ఫామ్ను నిర్వహించే బాధ్యత వాటిదే.
ప్రణాళికలు వేయాలి.
నిర్ణయాలు తీసుకోవాలి.
భవిష్యత్ ను కాపాడాలి.
అందుకే పందులు ఆరోగ్యంగా ఉండటం చాలా ముఖ్యమని స్క్వీలర్ చెప్పాడు.
పాలు, యాపిల్స్లో పందుల ఆరోగ్యానికి అవసరమైన పదార్థాలు ఉంటాయని వివరించాడు.
పందుల ఆరోగ్యం కేవలం వాటి వ్యక్తిగత విషయం కాదని అన్నాడు.
అది…
యానిమల్ ఫామ్లోని ప్రతి జంతువుకూ సంబంధించిన విషయం.
పందులు అనారోగ్యానికి గురైతే…
ఫామ్ను ఎవరు నిర్వహిస్తారు?
ప్రణాళికలు ఎవరు వేస్తారు?
నిర్ణయాలు ఎవరు తీసుకుంటారు?
యానిమల్ ఫామ్ను ఎవరు కాపాడతారు?
జంతువులు మౌనంగా విన్నాయి.
కాని …
కొన్ని జంతువుల ముఖాలలో ఇంకా సందేహం కనిపిస్తున్నది.
అది స్క్వీలర్ గమనించాడు.
అప్పుడు…
అతను మరో విషయం చెప్పాడు.
ఈసారి అది వివరణ కాదు.
అది వాటి పాత భయాన్ని మేల్కొలిపే ప్రశ్న.
పందులు తమ పని సరిగా చేయలేకపోతే ఏమవుతుంది?
ఫామ్ నిర్వహణ విఫలమైతే?
ఒకవేళ…
మిస్టర్ జోన్స్ తిరిగి వస్తే?
ఆ ఒక్క పేరు చాలు.
జంతువుల ముఖాల్లో మార్పు వచ్చింది.
‘జోన్స్.’
వాటికి పాత రోజులు గుర్తుకొచ్చాయి.
ఆకలి.
కొరడాలు.
ఆదేశాలు.
భయం.
మనుషుల ఆధీనంలో గడిపిన జీవితం.
పాలు, యాపిల్స్ గురించి కొద్దిసేపటి క్రితం వచ్చిన సందేహాలు…
ఒక్కసారిగా చిన్నవిగా అనిపించాయి.
జోన్స్ తిరిగి రావడం మాత్రం ఎవరికీ ఇష్టం లేదు.
స్క్వీలర్కు అది బాగా తెలుసు.
“మీలో ఎవరూ జోన్స్ తిరిగి రావాలని కోరుకోరు కదా?”
అన్నట్లుగా అతను వాటిని చూశాడు.
అది నిజమే.
ఎవరూ కోరుకోలేదు.
పందులు పాలు, యాపిల్స్ తినడం వల్ల జోన్స్ తిరిగి రాకుండా ఉంటే…
బహుశా అది అవసరమే కావచ్చు.
బహుశా…
అది సరైనదే కావచ్చు.
జంతువులు నెమ్మదిగా ఆ వివరణను అంగీకరించాయి.
ఆ రోజు నుంచి…
పాలు పందులకే.
యాపిల్స్ పండిన తర్వాత…
అవి కూడా పందులకే.
యానిమల్ ఫామ్లో జీవితం కొనసాగింది.
జంతువులు పని చేశాయి.
పందులు ప్రణాళికలు వేశాయి.
స్నోబాల్ కమిటీలు ఏర్పాటు చేశాడు.
నెపోలియన్…
ఎక్కడో మిగతా జంతువులకు కనిపించని చోట తొమ్మిది కుక్కపిల్లలకు శిక్షణ ఇస్తున్నాడు.
గొర్రెలు తమ నినాదాన్ని మళ్లీ మళ్లీ చెప్పాయి.
బాక్సర్…
మరింత కష్టపడి పని చేశాడు.
జంతువులకు ఏదైనా సందేహం వచ్చినప్పుడల్లా…
స్క్వీలర్ వచ్చి వివరణ ఇచ్చేవాడు.
బయట నుంచి చూస్తే…
అంతా అద్భుతంగానే కనిపిస్తున్నది.
పంట బాగా వచ్చింది.
కొరడాలు లేవు.
మిస్టర్ జోన్స్ లేడు.
జంతువులు తమకు కావలసిన ఆహారాన్ని తామే పండించుకుంటున్నాయి.
వాటికి సమావేశాలు ఉన్నాయి.
వాటికి జెండా ఉన్నది.
వాటికి చట్టాలు ఉన్నాయి.
వాటికి…
స్వేచ్ఛ ఉన్నది.
కనీసం…
అవి అలా నమ్ముతున్నాయి.
కాని చాలా చిన్న చిన్న తేడాలు కనిపించడం మొదలైనది.
పందులు మిగతా జంతువుల్లా పని చేయడం లేదు.
అవి నిర్ణయాలు తీసుకుంటున్నాయి.
మిగతా జంతువులకు లేని జ్ఞానం వాటికి ఉన్నది.
వాటికి ప్రత్యేకమైన ఆహారం లభిస్తున్నది.
నెపోలియన్ ఎవరికీ కనిపించకుండా తొమ్మిది కుక్కపిల్లలను పెంచుతున్నాడు.
జంతువులు ఏదైనా ప్రశ్నించిన ప్రతిసారీ…
అది ఎందుకు అవసరమో స్క్వీలర్ ఏదో ఒక విధంగా వాటిని నమ్మిస్తున్నాడు.
అతనికి ఎక్కువ మాటలు కూడా అవసరం లేదు.
చివరకు ఒక విషయం గుర్తు చేస్తే చాలు.
”జోన్స్ తిరిగి రావచ్చు.”
అంతే.
ప్రశ్నలు తగ్గిపోయేవి.
జంతువులు కలగన్నది సమానత్వం.
అవి పోరాడింది స్వేచ్ఛ కోసం.
ఇప్పటికీ వాటికి ఆ రెండింటిపైనా పూర్తి నమ్మకం ఉన్నది.
కాని …
వాటికే తెలియకుండా…
చిన్న చిన్న మినహాయింపులను అంగీకరించడం మొదలుపెట్టాయి.
మొదట…
పాలు.
తరువాత …
యాపిల్స్.
ఆ తరువాత…
పందులకు ప్రత్యేకమైన స్థానం.
ఒక్కొక్క మార్పు చాలా చిన్నదిగానే కనిపించింది.
ప్రతి మార్పుకూ ఒక వివరణ ఉన్నది.
ప్రతి వివరణలోనూ ఏదో ఒక కారణం ఉన్నది.
జంతువులకు సందేహం వచ్చిన ప్రతిసారీ…
పాత జీవితం తిరిగి వస్తుందనే భయం వాటి ప్రశ్నలను మౌనంగా మార్చేసింది.
యానిమల్ ఫామ్ ఇంకా కొత్తదే.
జంతువుల్లో ఇంకా ఆశ ఉన్నది.
భవిష్యత్ తమదేనని అవి నమ్ముతున్నాయి.
కాని …
ఆ ఆశ వెనుక…
ఎవరికీ పెద్దగా కనిపించకుండా… ఒక కొత్త రకమైన అధికారం నెమ్మదిగా పెరగడం మొదలైనది.