డ్రాకులా ఇంట్లోకి అడుగుపెట్టేందుకు ఐదుగురూ సిద్ధమయ్యారు.
జొనాథన్ హార్కర్, ఆర్థర్, క్విన్సీ, డాక్టర్ సీవర్డ్, ప్రొఫెసర్ వాన్ హెల్సింగ్—ఎవరికి వారు తమ ఏర్పాట్లు పూర్తి చేసుకున్నారు. బయలుదేరే ముందు వారి మధ్య కాసేపు నిశ్శబ్దం అలుముకున్నది.
అందరి మనసులలోనూ ఒకే వ్యక్తి మెదులుతున్నాడు.
రెన్ఫీల్డ్.
కొద్దిసేపటి క్రితమే అతను తనను విడిచిపెట్టమని ప్రాధేయపడ్డాడు. అతని మాటలలోని ఆత్రుత, తన పరిస్థితిని వివరించిన తీరు చూస్తే ఆ సమయంలో అతను ఎంతో స్పష్టంగా ఆలోచిస్తున్నాడని అనిపించింది.
అయినా వారు అతని కోరికను అంగీకరించలేదు.
సీవర్డ్ వైపు చూశాడు క్విన్సీ.
“అతను నటించి ఉంటే మాత్రం చాలా బాగా నటించాడు. కాని నాకు అలా అనిపించలేదు. బయటకు వెళ్లాలని అనుకోవడానికి అతనికి ఏదో బలమైన కారణం ఉన్నట్టు అనిపిస్తున్నది.”
వాన్ హెల్సింగ్ కూడా ఆ వ్యాఖ్యతో ఏకీభవించాడు. ఒక దశలో అతనిని విడిచిపెట్టడమే మంచిదేమో అని తనకూ అనిపించిందని వాన్ హెల్సింగ్ చెప్పాడు.
సీవర్డ్ మనసులో సందేహం మొదలైనది.
రెన్ఫీల్డ్ ఇంతకు ముందు కూడా ఎంతో తెలివిగా మాట్లాడిన సందర్భాలు ఉన్నాయి. కాని వెంటనే అతను ఒక్కసారిగా హింసకు దిగిన సంఘటనలూ ఉన్నాయి.
అదీగాక, డ్రాకులాను తన ప్రభువుగా పిలిచిన మనిషి అతను.
బయటకు వెళ్లి డ్రాకులాకు సాయం చేయాలనుకుంటే?
అతని భయం నిజమైతే?
“మనం సరైన నిర్ణయమే తీసుకున్నామని ఆశిస్తున్నాను,” అన్నాడు సీవర్డ్.
వాన్ హెల్సింగ్ అతని భుజంపై చేయి వేశాడు.
“మనకు తెలిసిన విషయాలను బట్టి ఏది మంచిదనిపించిందో అదే చేశాము. ఇప్పుడు మన ముందున్న పని గురించి ఆలోచిద్దాము.”
ఇంతలో ఆర్థర్ తిరిగి వచ్చాడు. అతని చేతిలో చిన్న వెండి ఈల ఉన్నది.
“ఆ పాత ఇంట్లో ఎలుకలు ఉండవచ్చు. ఉంటే వాటి సంగతి చూసుకోవడానికి ఏర్పాట్లు చేశాను,” అన్నాడు ఆర్థర్.
వాళ్లు బయలుదేరారు.
మినా మాత్రం సీవర్డ్ ఇంట్లోనే ఉండిపోయింది.
ఇకపై ఆమె ఈ ప్రమాదకరమైన పనులలో పాల్గొనదన్న ఆలోచన జొనాథన్కు ఎంతో ఊరటనిచ్చింది. ఆమె ఇప్పటికే చాలా చేసింది. అందరి డైరీలు, ఉత్తరాలు, వివరాలను ఒక చోట చేర్చి, వారి ముందు ఉన్న ప్రమాదాన్ని అర్థం చేసుకునేలా చేసింది.
ఇప్పుడు ఆమె విశ్రాంతి తీసుకోవచ్చు.
తన భార్య సురక్షితంగా ఉన్నదన్న నమ్మకంతో జొనాథన్ చీకట్లోకి నడిచాడు.
వెన్నెలలో కార్ఫాక్స్ ఇల్లు నిశ్శబ్దంగా ఉన్నది.
చుట్టూ దట్టంగా పెరిగిన చెట్లు. నేలపై పొడవుగా వాటి నీడలు. ఆ పాత భవనంలో మనుషులు నివసించిన ఆనవాళ్లే కనిపించడం లేదు.
మేఘాల మధ్య నుంచి చంద్రుడు బయటకు వచ్చిన ప్రతిసారి ఆ ఐదుగురూ చెట్ల నీడలలోకి ఒదిగి ముందుకు సాగారు.
ఇంటిని సమీపిస్తుండగా జొనాథన్ దాని వైపు చూశాడు.
ఈ ఇంటిని కొనడానికి డ్రాకులాకు సాయం చేసింది తనే.
అప్పుడు అది తన ఉద్యోగంలో భాగమైన సాధారణ పని. ఆస్తి వివరాలు, పత్రాలు, సంతకాలు—అంతే.
ఇప్పుడు అదే ఇంటికి ఆయుధాలు పట్టుకుని వస్తున్నాడు.
గుమ్మం దగ్గర వాన్ హెల్సింగ్ తన సంచిని తెరిచాడు.
అందులో నుండి చిన్న వెండి శిలువలు, ఎండిన వెల్లుల్లి పూల దండలు, రివాల్వర్లు, కత్తులు, చిన్న విద్యుత్ దీపాలు బయటకు తీశాడు. చర్చిలో పవిత్రంగా భావించే ప్రార్థనా రొట్టె ముక్కలను కూడా చిన్న కవర్లలో పెట్టి అందరికీ ఇచ్చాడు వాన్ హెల్సింగ్ .
వాటిని పంచుతూ అతడు గంభీరంగా చెప్పాడు.
“మనం ఎదుర్కొనబోయే శత్రువుకు అసాధారణమైన బలం ఉన్నది. మనం ఐదుగురం ఉన్నాము కదా అని అతనిని చేతులతో పట్టుకుని అణచేయగలమని అనుకోవద్దు. అతను మనలను గాయపరిచినంత సులభంగా మనం అతనిని గాయపరచలేము.”
వాళ్లు శ్రద్ధగా విన్నారు.
“శిలువను దగ్గరగా ఉంచుకోండి. ముఖ్యంగా అతని చేతులకు చిక్కకండి.”
ఎవరూ మాట్లాడలేదు.
సీవర్డ్ తాళం చెవులను తీసుకుని తలుపు ముందు వంగాడు. ఒక దాని తరువాత మరొకటి ప్రయత్నించాడు.
కాసేపు తాళంలో లోహం రాసుకుంటున్న శబ్దం మాత్రమే వినిపించింది.
చివరకు తాళం తెరుచుకుంది.
తుప్పు పట్టిన గడియ పెద్ద శబ్దంతో కదిలింది.
తలుపును నెట్టగానే కీచుమంటూ నెమ్మదిగా తెరుచుకున్నది.
అందరూ ఒక్క క్షణం వెనకడుగు వేశారు.
ఆ శబ్దం వారికి మరో తలుపును గుర్తు చేసింది.
లూసీ సమాధి తలుపును.
వాన్ హెల్సింగ్ శిలువ గుర్తు చేసుకుని ముందుగా లోపలికి అడుగుపెట్టాడు.
మిగిలిన వారు అతని వెనకే నడిచారు.
బయట దారిన వెళ్లే వారికి దీపాల వెలుగు కనిపించకుండా తలుపు మూశారు.
మరింత లోపలికి వెళ్లే ముందు వాన్ హెల్సింగ్ తలుపు లోపలి నుంచి సులభంగా తెరవగలమో లేదో పరీక్షించాడు.
జొనాథన్ ఆ జాగ్రత్తను గమనించాడు.
ఏ క్షణంలోనైనా ఇక్కడి నుంచి పరుగెత్తవలసి రావచ్చు.
అందరూ తమ చిన్న దీపాలను వెలిగించారు.
వాటి వెలుతురు గోడలపైన, పాత వస్తువులపైన పడింది. ఒకరు కదిలినప్పుడల్లా మరొకరి దీపం ముందు వారి నీడ పెద్దగా విస్తరించింది.
ఆ వెలుగు నీడల మధ్య జొనాథన్కు పదేపదే ఒక భావన కలిగింది.
తమతో పాటు ఇంకెవరో నడుస్తున్నట్టు.
దీపాల వెలుగుకు అందని చోట ఎవరో ఉన్నట్టు.
వెంటనే వెనక్కి తిరిగి చూసేవాడు.
తన మిత్రులు తప్ప ఎవరూ కనిపించేవారు కాదు.
అయినా ఆ భావన అతనిని వదలలేదు.
ఆ ఇంట్లోని ప్రతి చీకటి మూలా అతనికి ట్రాన్సిల్వేనియాలో గడిపిన రోజులను గుర్తు చేస్తున్నది. చల్లని గదులు, తాళం వేసిన తలుపులు, అంతులేని నిశ్శబ్దం… చివరకు తాను బస చేస్తున్నది మనిషి దగ్గర కాదని తెలిసిన భయంకరమైన క్షణం.
ఇప్పుడు తాను ఒంటరివాడు కాదని అతనికి తెలుసు.
కాని ఒకప్పుడు బందీగా అనుభవించిన భయం ఇంకా అతనిలో ఉన్నది.
ఇల్లంతా దుమ్ము పేరుకుపోయింది. మూలలలో బూజుపట్టిన సాలెగూళ్లు చిరిగిన గుడ్డలుగా వేలాడుతున్నాయి.
జొనాథన్ దీపాన్ని కిందికి తిప్పాడు.
దుమ్ములో అడుగుల గుర్తులు కనిపించాయి.
అవి పాతవి కావు.
బరువైన బూట్లు వేసుకున్న మనుషులు ఇటీవలే అక్కడ నడిచిన ఆనవాళ్లు.
హాలులోని బల్లపై పెద్ద తాళం చెవుల గుత్తి దొరికింది. ఒక్కో తాళం చెవికీ పసుపు రంగుకు మారిన పాత చీటీ వేలాడుతున్నది.
వాటి చుట్టూ ఉన్న దుమ్ము పలు చోట్ల చెదిరిపోయింది. ఆ గుత్తిని ఎవరో ఈ మధ్య పలుమార్లు తీసి తిరిగి అక్కడ పెట్టినట్టుగా ఉన్నది.
వాన్ హెల్సింగ్ దానిని అందుకున్నాడు.
“జొనాథన్, ప్రార్థనా మందిరానికి ఎటు వెళ్లాలి?”
ఆ ఇంటి పటాలను చూసిన అనుభవంతో జొనాథన్ ముందుకు నడిచాడు. అయితే ఆ భాగంలోకి అతను ఇంతకు ముందు వెళ్లలేదు.
రెండు మూడుసార్లు దారి తప్పిన తరువాత ఇనుప పట్టీలు బిగించిన తక్కువ ఎత్తు ఉన్న చెక్క తలుపు దగ్గరకు చేరుకున్నారు.
వాన్ హెల్సింగ్ పటాన్ని పరిశీలించాడు.
వాళ్లు వెతుకుతున్నది ఇదే.
సరైన తాళం చెవి దొరికింది.
తలుపు కొద్దిగా తెరుచుకోగానే లోపలి నుంచి దుర్వాసన వచ్చింది.
పూర్తిగా తెరిచిన మరుక్షణం అందరూ ముఖాలు తిప్పుకున్నారు.
లోపలి గాలి భరించలేనంత దుర్గంధంతో ఉన్నది.
మట్టి వాసనతో పాటు పాత రక్తం, కుళ్లు కలిసిన తీవ్రమైన కంపు. ఆ దుర్వాసన గోడలలో కూడా ఇంకిపోయినట్టు ఉన్నది.
జొనాథన్కు ఊపిరి పీల్చుకోవడం కష్టంగా అనిపించింది.
అతను ఇంతకు ముందు డ్రాకులాకు దగ్గరగా మెలిగాడు. కోటలోని పెట్టెల మధ్య అతను పడుకుని ఉండటం చూశాడు.
కాని అక్కడ గాలి ఆడేది.
ఇక్కడ మాత్రం మూసిన తలుపుల వెనుక దుర్గంధం పేరుకుపోయింది.
కొన్ని క్షణాలపాటు ఎవరూ ముందుకు కదలలేకపోయారు.
తరువాత తమ దీపాలను పైకెత్తారు.
పెట్టెలు కనిపించాయి.
డ్రాకులా తన దేశం నుంచి తెప్పించిన మట్టితో నింపిన పెద్ద చెక్క పెట్టెలు.
అతను విశ్రాంతి తీసుకునే స్థలాలు అవే.
వాన్ హెల్సింగ్ వాళ్ల దృష్టిని పని మీదకు మళ్లించాడు.
“ముందు ఎన్ని ఉన్నాయో లెక్కపెడదాము.”
యాభై పెట్టెలు ఉండాలి.
వాళ్లు జాగ్రత్తగా లెక్కించారు.
ఇరవై తొమ్మిది.
మరోసారి చూశారు.
పొరపాటు లేదు.
ఇరవై ఒక్క పెట్టెలు కనిపించడం లేదు.
జొనాథన్ ఖాళీగా ఉన్న చోట్ల వైపు చూశాడు.
ఇప్పటివరకు వాళ్ల దగ్గర ఉన్న ఆధారాల ప్రకారం యాభై పెట్టెలు ఇంగ్లండ్కు వచ్చాయి. ఆ యాభై పెట్టెలూ కార్ఫాక్స్కు చేరాయి.
కాని డ్రాకులా అప్పటికే వాటిలో చాలా పెట్టెలను వేరే చోట్లకు తరలించాడు.
అంటే ఈ ఇంటికి బయట కూడా అతనికి దాక్కునే స్థావరాలు ఉన్నాయి.
అవెక్కడ ఉన్నాయో కనిపెట్టాలి.
పెట్టెలను ఎలా తరలించారో తెలుసుకునేందుకు గదిని పరిశీలించడం మొదలుపెట్టారు.
అంతలో ఆర్థర్ ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగి బయట చీకటి నడవా వైపు చూశాడు.
జొనాథన్ కూడా అటే చూశాడు.
ఒక్క క్షణం అతనికి ఒక ముఖం కనిపించింది.
పొడవైన ముక్కు.
ఎర్రని పెదవులు.
పాలిపోయిన చర్మం.
చీకట్లో మండుతున్నట్టున్న కళ్లు.
జొనాథన్ గుండె ఒక్కసారిగా అదిరింది.
ఆ ముఖాన్ని అతను ఎప్పటికీ మర్చిపోలేడు.
“ఎవరో ఉన్నారనుకున్నాను,” అన్నాడు ఆర్థర్. “నీడలే అనుకుంటా.”
జొనాథన్ దీపాన్ని పైకెత్తి నడవాలోకి వెళ్లాడు.
వెలుతురు గోడలపై పడింది.
ఎవరూ లేరు.
పక్కకు తప్పుకోవడానికి తలుపు లేదు. దాక్కోవడానికి మూల కూడా లేదు.
మరోసారి జాగ్రత్తగా చూశాడు.
ఏమీ కనిపించలేదు.
తన భయమే నీడకు ఆ రూపాన్ని ఇచ్చి ఉంటుందని అనుకున్నాడు.
ఆ విషయం ఎవరికీ చెప్పలేదు.
కాని తిరిగి గదిలోకి వచ్చిన తరువాత కూడా మాటిమాటికీ వెనక్కి చూస్తూనే ఉన్నాడు.
క్విన్సీ ఒక చీకటి మూలను పరిశీలిస్తున్నాడు.
ఉన్నట్టు ఉండి అతను వెనక్కి తప్పుకున్నాడు.
మిగిలిన వాళ్లంతా ఆగిపోయారు.
అందరి దీపాలూ అటు వైపు తిరిగాయి.
నేలకు దగ్గరగా చిన్నచిన్న వెలుగు చుక్కలు కనిపించాయి.
మరిన్ని చుక్కలు వాటి పక్కన మెరిశాయి.
అవి కదులుతున్నాయి.
ఎలుకలు!
చీకటి లోపల నుంచి గుంపులుగా బయటకు వస్తున్నాయి. పెట్టెల మధ్య నుంచి దూరుతూ నేలంతా వ్యాపిస్తున్నాయి.
కొన్ని క్షణాల్లోనే నేల కదులుతున్నట్టు కనిపించింది.
అందరూ వెనక్కి జరిగారు.
ఆర్థర్ ప్రార్థనా మందిరం నుంచి బయటకు వెళ్లే పెద్ద తలుపు దగ్గరకు పరుగెత్తాడు. తాళం తీసి, గడియలు లాగి, తలుపును బార్లా తెరిచాడు.
జేబులో నుంచి వెండి ఈల తీసి ఊదాడు.
ఆ శబ్దం రాత్రి నిశ్శబ్దాన్ని చీల్చింది.
సీవర్డ్ ఇంటి వైపు నుంచి కుక్కల అరుపులు వినిపించాయి.
కాని ఎలుకలు రావడం ఆగలేదు.
దీపాల వెలుగులో వాటి కళ్లు మెరుస్తున్నాయి. వాటి పరుగుల చప్పుడు గదంతా నిండిపోయింది.
మిగిలిన వారితో పాటు జొనాథన్ కూడా తెరిచిన తలుపు వైపు కదిలాడు.
అప్పుడు అక్కడి దుమ్ములో లోతుగా పడిన గుర్తులు అతనికి కనిపించాయి.
కనిపించని పెట్టెలను ఈ దారిలోనే తీసుకెళ్లారు.
ఆ విషయాన్ని ఆలోచించేలోపే మూడు చిన్న వేట కుక్కలు ఇంటి మూలకు వేగంగా వచ్చాయి.
కాని గుమ్మం దగ్గరకు రాగానే మూడూ ఆగిపోయాయి.
పళ్లు బయటపెట్టి గుర్రుగా చూస్తున్నాయి.
తలలు పైకెత్తి గాలి వాసన చూశాయి.
ఎలుకల పైకి దూకడానికి బదులు, భయంకరంగా అరవడం మొదలుపెట్టాయి.
జొనాథన్ వెన్నులో చలి పుట్టింది.
ఎలుకలను వేటాడటానికి వచ్చిన కుక్కలు కూడా లోపలికి అడుగుపెట్టడానికి భయపడుతున్నాయి.
ఆర్థర్ వెంటనే ఒక కుక్కను ఎత్తుకున్నాడు. లోపలికి తీసుకెళ్లి నేలపై దించాడు.
దాని కాళ్లు నేలను తాకగానే భయం పోయినట్టయింది.
వెంటనే ఎలుకల పైకి దూకింది.
మిగిలిన రెండింటినీ అలాగే లోపలికి తీసుకొచ్చారు.
అంతే.
ఎలుకల గుంపు చెదిరిపోయింది.
అవి పగుళ్లలోకి, చీకటి సందులోకి వేగంగా పారిపోయాయి.
కొద్దిసేపటి క్రితం నేలంతా కప్పేసిన ఎలుకలు చూస్తుండగానే మాయమయ్యాయి.
కుక్కలు ఉత్సాహంగా మొరుగుతూ అటూ ఇటూ పరుగెత్తాయి.
ఐదుగురూ కాస్త ఊపిరి పీల్చుకున్నారు.
గదిలో వాతావరణం కూడా మారినట్టు అనిపించింది.
తలుపు తెరవడంతో వచ్చిన తాజా గాలి వల్లనో, కుక్కల రాక వల్లనో, ఎలుకలు పారిపోవడం వల్లనో తెలియదు.
తమ చుట్టూ ఏదో భయంకరమైనది ఉందన్న భావన క్రమంగా తగ్గిపోయింది.
బయటి తలుపును మళ్లీ భద్రంగా మూసి కుక్కలను వెంట బెట్టుకుని మిగిలిన ఇంటిలో వెతకడం మొదలుపెట్టారు.
ఒక గది తరువాత మరొక గది.
అన్నిచోట్లా దుమ్ము.
సాలెగూళ్లు.
పాత వస్తువులు.
నిశ్శబ్దం.
డ్రాకులా జాడ మాత్రం లేదు.
కుక్కలు కూడా మళ్లీ ఎక్కడా భయపడలేదు.
ప్రార్థనా మందిరంలోకి తిరిగి వచ్చినప్పుడు సైతం అవి మామూలుగానే తిరిగాయి.
చివరకు వెతకడం పూర్తయింది.
వాళ్లు బయటకు వచ్చే సరికి తూర్పున తెల్లవారుతున్నది.
వాన్ హెల్సింగ్ ప్రధాన ద్వారానికి తాళం వేసి తాళం చెవిని జేబులో పెట్టుకున్నాడు.
ఆ రాత్రి చేసిన పని సఫలమైనదని అతను భావించాడు.
వాళ్లు డ్రాకులా స్థావరంలోకి వెళ్లి క్షేమంగా బయటపడ్డారు. ఎన్ని పెట్టెలు మిగిలాయో తెలుసుకున్నారు. మిగతా వాటిని ఏ దారిలో తరలించారో గుర్తించారు.
అంతేకాదు, డ్రాకులా అదుపులో ఉండే జంతువుల గురించి కూడా ఒక విషయం తెలిసింది.
అతను పిలిస్తే ఎలుకలు రావచ్చు. కాని కుక్కలను చూసి పారిపోకుండా అతను వాటిని ఆపలేకపోయాడు.
వాటి సహజమైన భయాన్ని అతని శక్తి పోగొట్టలేకపోయింది.
వాన్ హెల్సింగ్కు మరో విషయం కూడా సంతోషాన్ని ఇచ్చింది.
మినా భవనంలోని భయానక దృశ్యాలను చూడనవసరం రాలేదు.
ఆ దుర్వాసన పీల్చలేదు. వేలాది ఎలుకల మధ్య నిలబడలేదు. ఆ చీకటి గదులలో తిరగలేదు.
జొనాథన్ కూడా అదే అనుకున్నాడు.
వాళ్లు సీవర్డ్ ఇంటి వైపు నడిచారు.
ఇంటిలోని దూరపు గదుల నుంచి ఒక రోగి అరుపు వినిపించింది.
రెన్ఫీల్డ్ గదిలో నుంచి సన్నని మూలుగు వస్తున్నది.
వాళ్లు లోపలికి వెళ్లారు.
జొనాథన్ నిశ్శబ్దంగా తన గదిలోకి అడుగుపెట్టాడు.
మినా నిద్రపోతున్నది.
అతను ఆమెపైకి వంగి చూశాడు.
ఆమె ఊపిరి చాలా మెల్లగా తీసుకుంటున్నది . అది వినడానికి అతను చెవిని దగ్గరగా పెట్టవలసి వచ్చింది.
ఆమె ముఖం మామూలు కంటే పాలిపోయి ఉన్నది.
జొనాథన్ కాసేపు ఆందోళనగా ఆమెను చూశాడు.
బహుశా రాత్రి జరిగిన చర్చలు ఆమె మనసును ఎక్కువగా కలవరపెట్టి ఉంటాయి.
ఇకపై ఆమెకు ఈ విషయాలు చెప్పకూడదన్న తన నిర్ణయం సరైనదేనని అతనికి మరింత గట్టిగా అనిపించింది.
డ్రాకులాను అంతం చేసిన తరువాత అన్నీ చెప్పవచ్చు.
అప్పటి వరకు ఆమెను ప్రశాంతంగా ఉండనివ్వాలి.
ఆమె నిద్ర చెడకుండా అతను సోఫాలో పడుకున్నాడు.
అతనికి మెలకువ వచ్చే సరికి బాగా పొద్దెక్కింది.
మినా ఇంకా నిద్రపోతూనే ఉన్నది.
అతను ఆమెను పిలిచాడు.
పలకలేదు.
మరోసారి పిలిచాడు.
కొంతసేపటికి ఆమె కళ్లు తెరిచింది.
కొన్ని క్షణాలపాటు అతని వైపు భయంగా చూసింది.
తన ఎదురుగా ఉన్నది ఎవరో గుర్తుపట్టనట్టుగా.
తరువాత ఆమె చూపులో ఆ భయం తగ్గింది.
చాలా అలసటగా ఉన్నదని చెప్పింది.
జొనాథన్ ఆమెను విశ్రాంతి తీసుకోమన్నాడు.
అతనికి బయట పని ఉన్నది. కనిపించకుండా పోయిన ఇరవై ఒక్క పెట్టెల జాడ తెలుసుకోవాలి. ఆ విషయంలో థామస్ స్నెల్లింగ్ అనే వ్యక్తిని ప్రశ్నించాలనుకున్నాడు.
మినాతో ప్రేమగా మాట్లాడి బయలుదేరాడు.
కాని కార్ఫాక్స్లో జరిగినదేమీ చెప్పలేదు.
మధ్యాహ్నం వేళ సీవర్డ్ ను వాన్ హెల్సింగ్ కలిశాడు.
ప్రొఫెసర్ మునుపటి కంటే ఉత్సాహంగా కనిపించాడు. ఇన్నాళ్లకు తమ శత్రువును ఎదుర్కొనే పని మొదలుపెట్టగలిగామన్న తృప్తి అతనిలో కనిపించింది.
ఇప్పుడు రెన్ఫీల్డ్తో మరోసారి మాట్లాడాలనుకున్నాడు.
అతని తెలివితేటలు వాన్ హెల్సింగ్కు ఆసక్తి కలిగిస్తున్నాయి. ప్రాణం ఉన్న జీవులను తింటే తన జీవశక్తి పెరుగుతుందన్న అతని నమ్మకం వెనుక ఏదైనా ఉపయోగకరమైన విషయం ఉండవచ్చు.
సీవర్డ్ అతనిని కలిసేందుకు ఏర్పాటు చేశాడు.
కాని సంభాషణ ఎక్కువసేపు సాగలేదు.
వాన్ హెల్సింగ్ తొందరగానే వెనుదిరిగాడు .
రెన్ఫీల్డ్ మాట్లాడటానికి నిరాకరించాడు.
మోకాళ్లపై మోచేతులు పెట్టుకుని, కోపంగా కూర్చున్నాడట. ప్రొఫెసర్ పలకరించగానే అవమానకరంగా మాట్లాడాడట.
ఆ తరువాత పూర్తిగా మౌనం వహించాడు.
ఎంత ప్రయత్నించినా మరొక్క మాట కూడా చెప్పలేదు.
ముందు రోజు రాత్రి తన మాట వినమని అంతగా వేడుకున్న మనిషి… ఇప్పుడు ఏమీ చెప్పడం లేదు.
మినాను కలవడానికి వాన్ హెల్సింగ్ వెళ్లాలనుకున్నాడు.
ఆమెను ఈ వ్యవహారానికి దూరంగా ఉంచాలనే నిర్ణయం మంచిదని మరోసారి అన్నాడు.
సీవర్డ్ కూడా అంగీకరించాడు.
వాళ్లిద్దరికీ ఆ నిర్ణయంలో తప్పేమీ కనిపించలేదు.
మినాకు మాత్రం ఆ రోజు చాలా వెలితిగా అనిపించింది.
మొన్నటి వరకు ఆమె అందరితో కలిసి పని చేసింది. వాళ్ల అనుభవాలు విన్నది. వివరాలు రాసింది. ఒక విషయాన్ని మరొక దానితో పోల్చి చూసింది.
కొత్తగా ఏమి తెలిసినా అందరూ పంచుకునేవారు.
ఇప్పుడు జొనాథన్ ఆమెతో ఎంతో ప్రేమగా మాట్లాడుతున్నాడు. కాని ఆమె తెలుసుకోవాలనుకుంటున్న విషయాన్నే జాగ్రత్తగా దాటేస్తున్నాడు.
అతను డ్రాకులా ఇంటికి వెళ్లాడని ఆమెకు తెలుసు.
అక్కడ ఏదో జరిగి ఉంటుందని కూడా తెలుసు.
అతను చెప్పడం లేదు.
ఆ మౌనం ఆమెను ఊహించిన దాని కంటే ఎక్కువగా బాధ పెట్టింది.
వాళ్లను అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నించింది.
తన మీద ప్రేమతోనే ఇలా చేస్తున్నారు. తను కూడా అందుకు ఒప్పుకున్నది. జొనాథన్ తనను కాపాడాలనుకుంటున్నాడు.
అయినా ఇంతకాలం ఏ రహస్యమూ లేకుండా గడిపిన తమ మధ్య… ఇప్పుడు ఈ దాపరికాలు ఆమెకు బాధగా అనిపించింది.
కళ్లల్లో నీళ్లు తిరిగాయి.
తనకే ఆశ్చర్యమేసింది.
ఇంతకు ముందు ఎన్నో కష్టాలను ఎదుర్కొన్నది. భయపడింది. దుఃఖాన్ని భరించింది.
కాని ఈ రోజు ఎందుకింత బలహీనంగా అనిపిస్తున్నది?
ఆమెకు లూసీ గుర్తుకు వచ్చింది.
వెంటనే తనని తాను నిందించుకోవడం మొదలుపెట్టింది.
తాను విట్బీకి వెళ్లకుండా ఉండి ఉంటే లూసీ బతికుండేదా?
ఇద్దరూ కలిసి సమాధులు ఉన్న ప్రదేశానికి వెళ్లకపోయి ఉంటే, లూసీ నిద్రలో అటు వైపు నడిచేదా?
అక్కడికి వెళ్లకపోతే డ్రాకులా చేతికి చిక్కకుండా ఉండేదా?
జరిగిపోయిన దానిని మార్చలేనని తెలుసు.
అయినా ఆ ఆలోచనలు ఆగలేదు.
చివరకు కన్నీళ్లు తుడుచుకుంది.
జొనాథన్ తనను ఇలా చూడకూడదు.
అతనికి ఇప్పటికే ఎన్నో బాధలు ఉన్నాయి.
ఆమె డైరీ తెరిచి రాయడం మొదలుపెట్టింది.
ముందు రోజు రాత్రిని గుర్తు చేసుకుంటూ రాస్తుండగా… మరింత భయంకరమైన విషయం బయటపడింది.
పురుషులంతా వెళ్లిపోయిన తరువాత మినా పడుకున్నది.
వాళ్లు విశ్రాంతి తీసుకోమన్నారు కాబట్టే పడుకుంది. నిద్ర మాత్రం రాలేదు.
జొనాథన్ గురించి ఆందోళనపడుతూ అలాగే ఉన్నది.
కొంతసేపటికి కుక్కలు మొరగడం వినిపించింది.
తన గదికి దిగువన ఎక్కడో ఉన్న రెన్ఫీల్డ్ గదిలోంచి విచిత్రమైన శబ్దాలు వచ్చాయి.
అతను గొంతెత్తి ఏదో చెబుతున్నాడు.
గట్టిగా ప్రార్థిస్తున్నట్టుగా ఉన్నది.
తరువాత ఒక్కసారిగా అంతా నిశ్శబ్దమైపోయింది.
ఆ హఠాత్తు నిశ్శబ్దం ఆమెను మరింత కలవరపెట్టింది.
మంచం దిగి కిటికీ దగ్గరకు వెళ్లింది.
బయట వెన్నెల పరుచుకున్నది.
చెట్లు కదలకుండా ఉన్నాయి.
పచ్చికపై పలుచని తెల్లని పొగమంచు ఇంటి వైపు కదులుతున్నది.
అది చాలా నెమ్మదిగా వస్తున్నది.
అయినా దానిలో ఏదో వింత ఉన్నదనిపించింది.
తనంతట తానే దారి ఎంచుకుని వస్తున్నట్టున్నది.
మినా తిరిగి మంచంపై పడుకున్నది.
క్రమంగా ఒళ్లంతా బరువెక్కుతున్న భావన కలిగింది. కాని పూర్తిగా నిద్ర పట్టలేదు.
మళ్లీ లేచి కిటికీలో నుండి చూసింది.
పొగమంచు మరింత వ్యాపించింది.ఇంటి గోడకు ఆనుకుని దట్టంగా పేరుకుని ఉన్నది. కిటికీల వైపు ఎగబాకుతున్నట్టు ఉన్నది.
కింద రెన్ఫీల్డ్ గొంతు మరింత బిగ్గరగా వినిపించింది.
అతని మాటలు అర్థం కాలేదు.
ఎవరినో వేడుకుంటున్నాడని మాత్రం ఆమెకు అనిపించింది.
ఆ తరువాత పెనుగులాట శబ్దాలు వినిపించాయి.
అతనిని సిబ్బంది అదుపు చేస్తున్నారేమో అనుకున్నది.
భయంతో మంచం దగ్గరకు వెళ్లి పడుకున్నది. తల మీదకు దుప్పటి లాక్కుని చెవుల్లో వేళ్లు పెట్టుకున్నది.
ఆ తరువాత జరిగిందంతా తనకు వచ్చిన కలేనని ఆమె అనుకున్నది.
ఆ కలలో కూడా మినా జొనాథన్ కోసం ఎదురుచూస్తూనే ఉన్నది.
లేవాలి.
కూర్చోవాలి.
ఏదో చేయాలి.
కాని కాళ్లూ చేతులూ విపరీతంగా బరువెక్కిపోయాయి.
ఆలోచనలు కూడా మెల్లగా కదులుతున్నాయి.
గదిలో చలి పెరిగింది.
గాలి తడిగా అనిపించింది.
ముఖంపై ఉన్న దుప్పటిని కొద్దిగా పక్కకు తొలగించింది.
గది అంతా పొగమంచు నిండిపోయింది.
జొనాథన్ కోసం వెలుగు తగ్గించి ఉంచిన గ్యాస్ దీపం, ఆ మంచులో నుంచి చిన్న ఎర్రటి చుక్కలా కనిపిస్తున్నది.
కాని తను కిటికీ మూసేసిందే!
ఆమెకు బాగా గుర్తుంది.
లేచి చూసి నిర్ధారించుకోవాలనుకున్నది.
శరీరం సహకరించలేదు.
అలాగే పడుకుని చూస్తూ ఉండిపోయింది.
అప్పుడు పొగమంచు ఎక్కడినుంచి వస్తున్నదో కనిపించింది.
కిటికీలో నుంచి కాదు.
తలుపు సందుల నుంచి.
అది ఆగకుండా గదిలోకి వస్తూనే ఉన్నది.
తన కళ్లముందు జరుగుతున్నది అర్థం చేసుకోవడానికి మినా ప్రయత్నించింది.
పొగ మంచు మరింత దట్టంగా మారింది.
ఒకచోట చేరి నిలువుగా ఎత్తైన ఆకారంగా మారింది.
దాని పైభాగంలో ఎర్రటి వెలుగు కనిపిస్తున్నది.
ఆమె చూపు దానిపైనే నిలిచిపోయింది.
అంతలో ఆ ఒక్క వెలుగు రెండుగా విడిపోయినట్టు అయింది.
ఇప్పుడు రెండు ఎర్రటి చుక్కలు ఆమెవైపు చూస్తున్నాయి.
రెండు కళ్లు!
మినాకు లూసీ చెప్పిన మాటలు గుర్తుకు వచ్చాయి.
లూసీ కూడా అలాంటి కళ్ల గురించే చెప్పింది.
వెంటనే మరో జ్ఞాపకం ఆమెను వణికించింది.
డ్రాకులా కోటలో కనిపించిన స్త్రీల గురించి జొనాథన్ రాసిన వివరాలు.
పొగమంచులో నుండి వాళ్ల రూపాలు ఏర్పడిన తీరు.
తనకు ఎందుకింత భయం వేస్తున్నదో ఒక్కసారిగా అర్థమైనది.
కాని ఆమె కదలలేకపోయింది.
చివరగా ఆమెకు కనిపించింది—
పొగమంచులో నుండి తన మీదకు వంగుతున్న ఒక పాలిపోయిన ముఖం.
ఆ తరువాత అంతా చీకటే.
పగటివేళ ఆ సంఘటనను డైరీలో రాస్తూ మినా దాన్ని కలగానే భావించింది.
కలే అయి ఉండాలి.
ఈ మధ్య ఎన్నో భయంకరమైన విషయాలు విన్నది. అలసిపోయిన తన మనసు వాటన్నిటినీ కలిపి కలగా ఊహించి ఉంటుంది.
ఆ వివరణ నమ్మదగినట్టే అనిపించింది.
అయినా ఆ దృశ్యం గుర్తొస్తే ఆమెకు భయమేస్తున్నది.
నిద్ర పట్టడానికి ఏదైనా మందు ఇవ్వమని వాన్ హెల్సింగ్నో, సీవర్డ్నో అడగాలనుకున్నది.
కాని ఆగిపోయింది.
ఆ కల గురించి చెబితే వాళ్లు కంగారుపడతారు.
ఇప్పటికే ఈ వ్యవహారం తాను భరించలేనిదని అనుకుంటున్నారు.
ఈ రాత్రి మందు లేకుండానే నిద్రపోవడానికి ప్రయత్నించాలని నిర్ణయించుకుంది.
సరిగా విశ్రాంతి తీసుకుంటే అంతా సర్దుకోవచ్చు.
కాని ఒక విషయం మాత్రం ఆమెను బాధిస్తున్నది.
రాత్రంతా మేలుకుని ఉన్నప్పటి కంటే ఎక్కువ అలసటగా ఉన్నది.
మరుసటి రోజుకి మినా మరింత నీరసించిపోయింది.
ఆ రాత్రి నిద్రపోయింది. కలలేమీ గుర్తులేవు.
అయినా నిద్ర ఆమెకు ఉత్సాహాన్ని ఇవ్వలేదు.
చదవడానికి ప్రయత్నిస్తూ, మధ్య మధ్యలో కునుకు తీస్తూ సమయం గడిపింది.
తనను చూడాలని రెన్ఫీల్డ్ కోరిన సంగతిని కూడా డైరీలో రాసుకున్నది.
అతనిని కలవడానికి మినా వెళ్లినప్పుడు ఆమెతో చాలా ప్రశాంతంగా, మర్యాదగా మాట్లాడాడు.
ఆమె బయలుదేరేటప్పుడు చేతిని ముద్దు పెట్టుకున్నాడు.
దేవుడు ఆమెను ఆశీర్వదించాలని కోరుకున్నాడు.
ఆ సంఘటన గుర్తుకొచ్చి మినా మళ్లీ ఏడ్చింది.
ఇలా తరచూ కన్నీళ్లు రావడం ఆమెను కలవర పెడుతున్నది.
తనలో ఏదో మార్పు వచ్చింది.
తను మునుపటిలా లేదు.
అయినా సాయంత్రం పురుషులంతా అలసిపోయి తిరిగొచ్చినప్పుడు, వాళ్లను ఉత్సాహపరచడానికి ప్రయత్నించింది.
సరదాగా మాట్లాడింది.
వాళ్లకు కాస్త ఊరటనివ్వాలని చూసింది.
అలా వాళ్ల గురించి ఆలోచిస్తున్నంతసేపూ తన నీరసాన్ని కొంతవరకు మర్చిపోయింది.
భోజనం తరువాత వాళ్లు ఆమెను పడుకోమన్నారు.
తాము కాసేపు కలిసి పొగ తాగుతామని చెప్పారు.
మినాకు విషయం అర్థమైనది.
రోజంతా ఎవరికి ఏ విషయం తెలిసిందో చర్చించుకోబోతున్నారు.
జొనాథన్ దగ్గర ఏదో ముఖ్యమైన సమాచారం ఉన్నది. అతని ప్రవర్తనలోనే అది కనిపిస్తున్నది.
కాని ఆ విషయం తనకు తెలియదు.
మరోసారి ఆమె ఆ చర్చకు దూరంగా ఉన్నది.
వెళ్లే ముందు సీవర్డ్ను నిద్రపట్టడానికి కొద్దిగా మందు ఇవ్వమని అడిగింది.
అతను తేలికపాటి నిద్ర మందు కలిపి ఇచ్చాడు.
మినా తాగింది.
తరువాత తన డైరీతో కూర్చుని నిద్ర కోసం ఎదురు చూసింది.
మొదట నిద్ర రాలేదు.
ఇల్లంతా నెమ్మదిగా నిశ్శబ్దంగా మారింది.
మినా మరికొన్ని వాక్యాలు రాసింది.
క్రమంగా మందు పని చేయడం మొదలైనది.
ఆలోచనలు మందగించాయి.
కనురెప్పలు బరువెక్కాయి.
అప్పుడే ఆమెకు మరో భయం కలిగింది.
తను పొరపాటు చేసిందా?
ఇప్పటి వరకు కావాలనుకున్నది నిద్రే.
కాని ఇప్పుడు… అవసరమైతే మేలుకోగలగాలి కదా అనిపిస్తున్నది.
రాత్రి ఏదైనా జరిగితే?
లేవాల్సిన అవసరం వస్తే?
ఆ ఆలోచనతో మేల్కొని ఉండటానికి ప్రయత్నించింది.
కాని సాధ్యం కాలేదు.
నిద్ర మందు ఆమెను మరింత మత్తులోకి లాగుతున్నది.
మినా చివరిగా శుభరాత్రి అని రాసింది.
కలం పక్కన పెట్టింది.