లూసీకి చివరకు విముక్తి లభించింది.

కాని ఆమెను ఆ భయంకరమైన స్థితికి తీసుకెళ్లిన రాక్షసుడు మాత్రం ఇంకా స్వేచ్ఛగా తిరుగుతున్నాడు.

కౌంట్ డ్రాకులా ఇంగ్లండ్‌లోనే ఉన్నాడు.

అతడు ఎక్కడ దాక్కున్నాడో ఎవరికీ తెలియదు.

ఎవరిని తన తదుపరి బలిగా ఎంచుకుంటాడో కూడా తెలియదు.

అయితే ఇప్పుడు పరిస్థితి మారింది.

ఇంతకాలం డ్రాకులా మాత్రమే తన బలులను వేటాడాడు.

ఇకపై అతడినీ వేటాడేవారు ఉన్నారు.

సెప్టెంబర్ 29వ తేదీ ఉదయం డాక్టర్ జాన్ సీవర్డ్‌కు ప్రొఫెసర్ వాన్ హెల్సింగ్ నుంచి ఒక చిన్న సందేశం వచ్చింది.

ఆ సందేశంలో ఎక్కువ వివరాలు లేవు.

మినా హార్కర్‌ను రైల్వే స్టేషన్‌లో కలుసుకుని, ఆమెను తన ఇంటికి తీసుకురావాలని మాత్రమే వాన్ హెల్సింగ్ రాశాడు.

మినా ఎందుకు వస్తోందో సీవర్డ్‌కు పూర్తిగా తెలియదు.

కానీ వాన్ హెల్సింగ్ కారణం లేకుండా ఎవరినీ పిలవడని అతనికి తెలుసు.

అందుకే నిర్ణయించిన సమయానికి స్టేషన్‌కు వెళ్లాడు.

రైలు ఆగిన కొద్దిసేపటికే మినా దిగింది.

ఆమె ముఖంలో అలసట కనిపించింది. లూసీ మరణం కలిగించిన బాధ ఇంకా ఆమె హృదయంలోనే ఉంది. అయినా ఆమె కళ్లలో ధైర్యం, తెలివి స్పష్టంగా కనిపించాయి.

సీవర్డ్ ఆమెను గౌరవంగా పలకరించాడు.

“మిసెస్ హార్కర్, మిమ్మల్ని కలవడం నాకు చాలా ఆనందంగా ఉంది. లూసీ మీ గురించి ఎన్నోసార్లు చెప్పింది,” అన్నాడు.

లూసీ పేరు వినగానే మినా ముఖంలో బాధ కదిలింది.

“ఆమె కూడా మీ గురించి ఎంతో గౌరవంగా మాట్లాడేది,” అని మెల్లగా చెప్పింది.

కొన్ని క్షణాలు ఇద్దరూ మౌనంగా నిలబడ్డారు.

ఇద్దరూ ఒకే వ్యక్తిని కోల్పోయారు.

వారి బాధ వేరు కావచ్చు. కానీ ఆ బాధకు కారణమైన పేరు ఒక్కటే—లూసీ.

సీవర్డ్ మినాను తన ఇంటికి తీసుకెళ్లాడు.

అతని ఇల్లు మానసిక రోగుల ఆసుపత్రికి ఆనుకుని ఉంది. ఆ ప్రదేశం ప్రశాంతంగానే కనిపించినా, మినాకు అక్కడ ఏదో అసౌకర్యంగా అనిపించింది.

పొడవైన గదులు.

మూసి ఉన్న తలుపులు.

దూరంగా అప్పుడప్పుడు వినిపించే విచిత్రమైన శబ్దాలు.

బయట నుంచి చూస్తే అది ఒక సాధారణ భవనం మాత్రమే.

కానీ ఆ గోడల మధ్య ఎన్నో కలత చెందిన మనసులు బంధించబడి ఉన్నాయి.

మినా చుట్టూ గమనిస్తూ లోపలికి నడిచింది.

సీవర్డ్ ఆమెకు ఒక గది చూపించాడు. ప్రయాణం వల్ల అలసిపోయి ఉంటుందని, కొద్దిసేపు విశ్రాంతి తీసుకోవచ్చని చెప్పాడు.

కానీ మినా విశ్రాంతి కోసం అక్కడికి రాలేదు.

ఆమెకు లూసీ చివరి రోజుల్లో ఏం జరిగిందో తెలుసుకోవాలి.

అంతేకాదు, జొనాథన్ ట్రాన్సిల్వేనియాలో ఎదుర్కొన్న భయంకరమైన అనుభవాలకు లూసీ మరణానికి మధ్య ఏదైనా సంబంధం ఉందో తెలుసుకోవాలి.

ఆమె మనసులో ఎన్నో ప్రశ్నలు ఉన్నాయి.

వాటికి సమాధానాలు డాక్టర్ సీవర్డ్ దగ్గర ఉండవచ్చని ఆమె భావించింది.

కొద్దిసేపటి తర్వాత మినా, సీవర్డ్ తన రోజువారీ విషయాలను ఎలా నమోదు చేస్తాడో అడిగింది.

“మీరు కూడా డైరీ రాస్తారని ప్రొఫెసర్ వాన్ హెల్సింగ్ చెప్పారు,” అంది.

సీవర్డ్ గదిలో ఉన్న ఒక యంత్రాన్ని చూపించాడు.

అది ఫోనోగ్రాఫ్.

తన ఆలోచనలను కాగితంపై రాయడానికి బదులుగా, ఆ యంత్రంలో తన గొంతుతో రికార్డు చేస్తానని చెప్పాడు.

మినా ఆశ్చర్యంగా దానివైపు చూసింది.

“అంటే మీ డైరీని చదవలేమా? వినాలా?”

“అవును,” అన్నాడు సీవర్డ్. “నా మాటలన్నీ ఈ యంత్రంలో ఉన్నాయి.”

మినా కాసేపు ఆలోచించింది.

“అయితే వాటిని కాగితంపై రాస్తే అందరికీ ఉపయోగపడతాయి. అవసరమైన విషయాలను త్వరగా వెతకవచ్చు. తేదీల ప్రకారం అమర్చవచ్చు. ఇతరుల డైరీలతో పోల్చవచ్చు.”

సీవర్డ్ ఆమెవైపు కొత్త గౌరవంతో చూశాడు.

ఆ ఆలోచన తనకు ఎందుకు రాలేదో అతనికే అర్థం కాలేదు.

“అవి చాలా ఉన్నాయి,” అన్నాడు. “అన్నింటినీ కాగితంపై రాయడం చాలా కష్టం.”

మినా చిరునవ్వు నవ్వింది.

“నాకు టైప్‌రైటర్ ఉపయోగించడం బాగా తెలుసు. మీరు అనుమతిస్తే నేనే చేస్తాను.”

సీవర్డ్ మొదట సందేహించాడు.

ఆ రికార్డుల్లో లూసీ అనారోగ్యం, ఆమె మరణం, సమాధిలో జరిగిన భయంకరమైన సంఘటన—అన్నీ ఉన్నాయి.

వాటిని వినడం మినాకు చాలా బాధ కలిగించవచ్చు.

“అందులో మీకు వినడానికి కష్టమైన విషయాలు ఉన్నాయి,” అని హెచ్చరించాడు.

మినా ముఖం గంభీరంగా మారింది.

“లూసీ నా ప్రాణస్నేహితురాలు. ఆమెకు ఏం జరిగిందో తెలుసుకోవడం నాకు బాధ కలిగించవచ్చు. కానీ నిజం తెలియకపోవడం అంతకంటే ఎక్కువ బాధిస్తుంది.”

ఆ మాటలకు సీవర్డ్ దగ్గర సమాధానం లేకపోయింది.

చివరకు తన రికార్డులన్నీ ఆమెకు ఇచ్చాడు.

మినా ఒంటరిగా కూర్చుని ఫోనోగ్రాఫ్ వినడం ప్రారంభించింది.

మొదట సీవర్డ్ గొంతు ప్రశాంతంగా వినిపించింది.

అతడు ఒక వైద్యుడిలా మాట్లాడుతున్నాడు.

లూసీ ఆరోగ్యం.

ఆమె శరీరంలో రక్తం తగ్గిపోవడం.

ఎవరూ అర్థం చేసుకోలేని చిన్న గాయాలు.

రాత్రిపూట ఆమె పరిస్థితి మరింత ప్రమాదకరంగా మారడం.

మినా ప్రతి మాటను జాగ్రత్తగా టైప్ చేసింది.

కానీ రికార్డు ముందుకు సాగుతున్న కొద్దీ కథ మరింత భయంకరంగా మారింది.

రక్త మార్పిడులు చేసిన విషయం తెలిసింది.

ఆర్థర్ మాత్రమే కాదు—సీవర్డ్, క్విన్సీ మోరిస్, వాన్ హెల్సింగ్ కూడా తమ రక్తాన్ని ఇచ్చి లూసీని కాపాడటానికి ప్రయత్నించారని తెలిసింది.

అయినా ఆమెను రక్షించలేకపోయారు.

తర్వాత లూసీ మరణించింది.

ఆ భాగం వింటూ మినా వేళ్లు టైప్‌రైటర్ మీద ఆగిపోయాయి.

ఆమె కళ్లలో నీళ్లు నిండాయి.

లూసీ నవ్వు గుర్తుకొచ్చింది.

విట్‌బీ సముద్రతీరంలో ఇద్దరూ కలిసి గడిపిన రోజులు గుర్తుకొచ్చాయి.

ఆర్థర్‌ను ప్రేమిస్తున్నానని సిగ్గుపడుతూ చెప్పిన లూసీ గుర్తుకొచ్చింది.

అలాంటి అమ్మాయి ఇక లేదన్న నిజాన్ని అంగీకరించడం చాలా కష్టం.

అయినా మినా తన పని ఆపలేదు.

కన్నీళ్లు తుడుచుకుని మళ్లీ టైప్ చేయడం మొదలుపెట్టింది.

తర్వాత ఆమె విన్న విషయాలు మరింత భయంకరమైనవి.

చిన్న పిల్లలను రాత్రివేళ తీసుకెళ్లిన ఒక అందమైన స్త్రీ.

వారి మెడలపై కనిపించిన రెండు చిన్న గాయాలు.

రాత్రి ఖాళీగా కనిపించిన లూసీ శవపేటిక.

తెల్లని దుస్తుల్లో, చేతుల్లో ఒక చిన్న బిడ్డను పట్టుకుని సమాధుల మధ్య నడిచిన లూసీ.

ఆర్థర్‌ను ప్రేమగా పిలిచి తన దగ్గరకు రమ్మని ఆకర్షించిన ఆమె.

అది మినా ప్రేమించిన లూసీ కాదు.

ఆమె శరీరాన్ని ఆక్రమించిన ఒక భయంకరమైన జీవి.

మినా చేతులు వణికాయి.

కొన్ని క్షణాలు ఆమెకు ఊపిరి కూడా సరిగా అందలేదు.

జొనాథన్ డైరీలో చదివిన విషయాలు ఆమె మనసులో మెరిశాయి.

డ్రాకులా కోట.

గోడలపై బల్లిలా పాకిన కౌంట్.

రక్తం కోసం తహతహలాడిన ముగ్గురు భయంకరమైన స్త్రీలు.

పగటివేళ శవంలా పడి, రాత్రివేళ వేటకు బయలుదేరే రాక్షసుడు.

ఇప్పటివరకు జొనాథన్ అనుభవాలు ఒక భయంకరమైన పీడకల అయి ఉండవచ్చని ఆమె మనసులో చిన్న ఆశ ఉండేది.

కానీ ఇప్పుడు ఆ ఆశ కరిగిపోయింది.

జొనాథన్ చూసింది నిజమే.

డ్రాకులా నిజంగానే ఉన్నాడు.

ఇప్పుడు అతడు ఇంగ్లండ్‌లో ఉన్నాడు.

లూసీకి జరిగినదానికి అతడే కారణం.

మినా రాత్రింబవళ్లు శ్రమించి సీవర్డ్ రికార్డులను టైప్ చేయడం కొనసాగించింది.

ప్రతి సంఘటనను తేదీల ప్రకారం అమర్చింది.

లూసీ లేఖలు.

తన సొంత డైరీ.

జొనాథన్ ట్రాన్సిల్వేనియా డైరీ.

డాక్టర్ సీవర్డ్ రికార్డులు.

వాన్ హెల్సింగ్ పంపిన ఉత్తరాలు.

వార్తాపత్రికల్లో వచ్చిన కథనాలు.

డెమీటర్ నౌక ప్రయాణ వివరాలు.

వేర్వేరు వ్యక్తులు రాసిన ఈ విషయాలన్నీ మొదట సంబంధం లేని సంఘటనల్లా కనిపించాయి.

కానీ మినా వాటిని సరైన క్రమంలో అమర్చగానే ఒక భయంకరమైన చిత్రం బయటపడటం ప్రారంభించింది.

ట్రాన్సిల్వేనియాలో జొనాథన్‌ను బంధించిన డ్రాకులానే ఇంగ్లండ్‌కు వచ్చాడు.

డెమీటర్ నౌకలో తెచ్చిన పెద్ద మట్టి పెట్టెలు అతనివే.

అతడు వచ్చిన తర్వాతే లూసీ ఆరోగ్యం క్షీణించింది.

రెన్‌ఫీల్డ్ ప్రవర్తన కూడా అదే సమయంలో మారింది.

అన్నీ ఒకదానితో ఒకటి కలుస్తున్నాయి.

అవి యాదృచ్ఛిక సంఘటనలు కావు.

వాటి వెనుక ఒకే నీడ ఉంది.

డ్రాకులా.

సీవర్డ్ కూడా మినా ఇచ్చిన పత్రాలను చదవడం ప్రారంభించాడు.

ముఖ్యంగా జొనాథన్ డైరీ అతడిని దిగ్భ్రాంతికి గురిచేసింది.

కోటలో జొనాథన్ చూసిన ప్రతి విషయాన్ని అతడు జాగ్రత్తగా చదివాడు.

సాధారణంగా అయితే అలాంటి కథను అతడు నమ్మేవాడు కాదు.

ఒక మనిషి అద్దంలో కనిపించకపోవడం ఏమిటి?

గోడలపై తలకిందులుగా పాకడం ఏమిటి?

వందల సంవత్సరాల వయసున్న వ్యక్తి యవ్వనంగా మారడం ఏమిటి?

పగటివేళ శవంలా పడుకుని రాత్రివేళ వేటాడటం ఏమిటి?

వైద్యశాస్త్రం తెలిసిన ఒక డాక్టర్‌కు ఇవన్నీ అసంభవంగా అనిపించాలి.

కానీ లూసీ సమాధి దగ్గర సీవర్డ్ తన కళ్లతో చూసిన దాన్ని ఎలా తిరస్కరించగలడు?

అతడు చదువుతూ ఉండగా ఒక వాక్యం దగ్గర ఆగిపోయాడు.

ఇంగ్లండ్‌లో డ్రాకులా కొన్న భవనం పేరు—కార్ఫాక్స్.

సీవర్డ్ గుండె ఒక్కసారిగా బలంగా కొట్టుకుంది.

అతడు మళ్లీ ఆ వాక్యాన్ని చదివాడు.

ఏదైనా పొరపాటు జరిగిందేమోనని తేదీలు పరిశీలించాడు.

పేరు మాత్రం స్పష్టంగా ఉంది.

కార్ఫాక్స్.

అది ఎక్కడో దూరంగా ఉన్న భవనం కాదు.

అది తన మానసిక ఆసుపత్రి పక్కనే ఉన్న పాత ఇల్లు!

సీవర్డ్ వెంటనే కిటికీ దగ్గరకు వెళ్లాడు.

బయట చీకటి పడుతోంది.

దూరంగా కార్ఫాక్స్ భవనం నల్లని ఆకారం కనిపించింది.

పాడైపోయిన గోడలు.

మూసి ఉన్న కిటికీలు.

చెట్ల నీడల్లో దాగిన పైకప్పు.

ఇంతకాలం దాన్ని ఒక ఖాళీ భవనంగా మాత్రమే చూశాడు.

కానీ అది ఖాళీగా లేకపోతే?

డ్రాకులా అక్కడే దాక్కుని ఉంటే?

లూసీని నాశనం చేసిన రాక్షసుడు తన ఇంటి పక్కనే నివసిస్తుంటే?

ఆ ఆలోచనతో సీవర్డ్ వెన్నులో చలి పాకింది.

అప్పుడు రెన్‌ఫీల్డ్ ప్రవర్తన అతనికి గుర్తొచ్చింది.

రాత్రిపూట కిటికీ దగ్గర నిలబడి ఎవరినో పిలవడం.

“నా యజమాని వస్తున్నాడు” అని చెప్పడం.

ఈగలు, సాలీళ్లు, పక్షులను తిని వాటి ప్రాణశక్తిని పొందాలని ప్రయత్నించడం.

ఎవరో కనిపించని వ్యక్తికి సేవ చేస్తానని వేడుకోవడం.

ఇప్పుడు అన్నీ అర్థమవుతున్నాయి.

రెన్‌ఫీల్డ్ ఊహల్లో జీవించడం లేదు.

అతడు డ్రాకులా ప్రభావంలో ఉన్నాడు.

మినా రెన్‌ఫీల్డ్ గురించి చాలా విన్నది.

అతడిని ఒకసారి చూడాలని సీవర్డ్‌ను కోరింది.

సీవర్డ్ మొదట అంగీకరించలేదు.

“అతడు ప్రమాదకరంగా మారవచ్చు,” అని హెచ్చరించాడు.

“నేను జాగ్రత్తగా ఉంటాను,” అంది మినా. “అతడు డ్రాకులా గురించి ఏదైనా తెలిసి ఉండవచ్చు. అతడు చెప్పే చిన్న మాట కూడా మనకు ఉపయోగపడొచ్చు.”

ఆమె చెప్పింది నిజమేనని సీవర్డ్‌కు అనిపించింది.

కాబట్టి తన సమక్షంలో మాత్రమే రెన్‌ఫీల్డ్‌ను కలవడానికి అనుమతించాడు.

మినా వస్తోందని తెలిసిన వెంటనే రెన్‌ఫీల్డ్ ప్రవర్తన ఆశ్చర్యకరంగా మారింది.

సాధారణంగా చిందరవందరగా ఉండే అతడు తనను తాను శుభ్రం చేసుకున్నాడు.

గదిని సర్దుకున్నాడు.

మినా లోపలికి వచ్చినప్పుడు ఎంతో మర్యాదగా నిలబడి ఆమెను ఆహ్వానించాడు.

అతడి మాటల్లో తెలివి ఉంది.

ముఖంలో గౌరవం ఉంది.

కొంతసేపు అతడిని చూసిన మినాకు, ఈ వ్యక్తి నిజంగానే మానసిక రోగినా అనే సందేహం కలిగింది.

అతడు ప్రశాంతంగా మాట్లాడాడు.

సీవర్డ్ గురించి గౌరవంగా చెప్పాడు.

తాను గతంలో విచిత్రంగా ప్రవర్తించి ఉండవచ్చని ఒప్పుకున్నాడు.

కానీ అతడి కళ్లలో మాత్రం ఏదో దాగి ఉంది.

అతడు మాట్లాడుతున్నప్పటికీ, అప్పుడప్పుడు కిటికీ వైపు చూసేవాడు.

ఎవరో వస్తారేమో అన్నట్టు.

లేదా ఎవరో తన మాటలు వింటున్నారేమో అన్నట్టు.

“మీకు ఈ ప్రదేశం నచ్చిందా?” అని రెన్‌ఫీల్డ్ మినాను అడిగాడు.

“ఇప్పుడే వచ్చాను. ఇంకా పూర్తిగా చూడలేదు,” అంది ఆమె.

రెన్‌ఫీల్డ్ పెదవులపై విచిత్రమైన చిరునవ్వు కనిపించింది.

“రాత్రివేళ ఈ ప్రాంతం మారిపోతుంది,” అన్నాడు.

మినా అతడిని జాగ్రత్తగా చూసింది.

“ఎలా మారుతుంది?”

అతడు వెంటనే సమాధానం చెప్పలేదు.

కిటికీ బయట ఉన్న చీకటిని చూశాడు.

తర్వాత చాలా మెల్లగా—

“కొంతమంది అతిథులు పగటివేళ రారు,” అన్నాడు.

ఆ మాట విన్న సీవర్డ్ అప్రమత్తమయ్యాడు.

“ఎవరి గురించి మాట్లాడుతున్నావు?” అని అడిగాడు.

రెన్‌ఫీల్డ్ ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.

అతడు మళ్లీ సాధారణంగా నవ్వాడు.

“నేను ఎవరినీ ఉద్దేశించలేదు, డాక్టర్. ఒక ఆలోచన మాత్రమే.”

అంతకుమించి అతడు ఏమీ చెప్పలేదు.

కానీ బయటకు వచ్చిన తర్వాత కూడా అతడి మాటలు మినా మనసులో తిరుగుతూనే ఉన్నాయి.

కొంతమంది అతిథులు పగటివేళ రారు.

అదే రోజు జొనాథన్ కూడా అక్కడికి వచ్చాడు.

కొన్ని రోజుల క్రితం లండన్ వీధిలో డ్రాకులాను చూసినప్పటి నుంచి అతడి మనసు మళ్లీ కలత చెందింది.

ట్రాన్సిల్వేనియాలో చూసిన వృద్ధుడిలా డ్రాకులా ఇప్పుడు కనిపించలేదు.

అతడు మరింత యవ్వనంగా కనిపించాడు.

ముఖంలో బలం పెరిగింది.

జొనాథన్‌కు దాని అర్థం తెలుసు.

డ్రాకులా రక్తం తాగుతున్నాడు.

ఇంగ్లండ్‌కు వచ్చిన తర్వాత అతడు మరింత శక్తివంతుడయ్యాడు.

అంటే లూసీ ఒక్కరే అతని బలి కాకపోవచ్చు.

ఇప్పటికే మరెంతమంది అతడి చేతుల్లో చిక్కారో ఎవరికీ తెలియదు.

మినాను చూసిన తర్వాత జొనాథన్ కొంత ప్రశాంతమయ్యాడు.

ఆమె చేసిన పని చూసి ఆశ్చర్యపోయాడు.

గదిలో కాగితాల కట్టలు క్రమంగా అమర్చి ఉన్నాయి.

ప్రతి పేజీ మీద తేదీ ఉంది.

ప్రతి సంఘటనకు సంబంధించిన వివరాలు ఒకదాని తర్వాత మరొకటి ఉన్నాయి.

చెల్లాచెదురుగా ఉన్న జ్ఞాపకాలను మినా ఒక పూర్తి కథగా మార్చింది.

“ఇదంతా నువ్వే చేశావా?” అని జొనాథన్ అడిగాడు.

“మనకు తెలిసిన ప్రతి విషయం ఒకే చోట ఉండాలి,” అంది మినా. “డ్రాకులాను ఎదుర్కోవాలంటే ముందుగా అతడి కథను పూర్తిగా అర్థం చేసుకోవాలి.”

జొనాథన్ ఆమె చేతిని పట్టుకున్నాడు.

కోట నుంచి తప్పించుకుని వచ్చిన తర్వాత అతడు తన గతాన్ని మరిచిపోవాలని ప్రయత్నించాడు.

తన డైరీని మూసివేసి, దానిలోని భయాలను కూడా మూసివేయాలని కోరుకున్నాడు.

కానీ ఇక అలా చేయడం సాధ్యం కాదు.

డ్రాకులా అతడి గతంలో మాత్రమే లేడు.

అతడు ఇక్కడ ఉన్నాడు.

మినా దగ్గర.

వారి ఇంటికి దగ్గరగా.

వారి జీవితాల మధ్యలో.

జొనాథన్, డాక్టర్ సీవర్డ్ మొదటిసారి ప్రశాంతంగా కూర్చుని మాట్లాడుకున్నారు.

సీవర్డ్ కార్ఫాక్స్ భవనం గురించి చెప్పాడు.

“డ్రాకులా కొన్న ఇల్లు నా ఆసుపత్రి పక్కనే ఉంది,” అన్నాడు.

జొనాథన్ ముఖం పాలిపోయింది.

“అయితే అతడు మనం ఊహించిన దానికంటే దగ్గరలో ఉన్నాడు.”

“అవును.”

“అతడు తెచ్చిన పెట్టెలు?”

“అవి కూడా కార్ఫాక్స్‌కే తీసుకువచ్చి ఉండవచ్చు.”

ఆ మట్టి పెట్టెలు సాధారణమైనవి కావని జొనాథన్‌కు తెలుసు.

డ్రాకులా తన స్వదేశపు మట్టిలో విశ్రాంతి తీసుకోవాలి.

పగటివేళ అతడు బలహీనంగా ఉన్నప్పుడు ఆ పెట్టెలే అతడికి ఆశ్రయం.

ఆ పెట్టెలు ఎక్కడ ఉన్నాయో కనుక్కోగలిగితే, డ్రాకులా దాక్కున్న ప్రదేశాలను కూడా గుర్తించవచ్చు.

వెంటనే జొనాథన్ తన న్యాయవాద పరిచయాలను ఉపయోగించి వివరాలు సేకరించడం ప్రారంభించాడు.

డ్రాకులా కొనుగోలు చేసిన భవనం పత్రాలు.

డెమీటర్ నౌకలో వచ్చిన సరుకు వివరాలు.

పెట్టెలను నౌకాశ్రయం నుంచి తీసుకెళ్లిన రవాణా సంస్థ.

వాటిని ఎక్కడ దించారనే రికార్డులు.

ప్రతి వివరమూ ఇప్పుడు ముఖ్యమే.

ఎందుకంటే ఆ పెట్టెల్లో ఏదో ఒక దానిలో డ్రాకులా నిద్రిస్తూ ఉండవచ్చు.

మినా తయారు చేసిన పత్రాలను చదువుతున్నప్పుడు సీవర్డ్ మరో ముఖ్యమైన విషయాన్ని గుర్తించాడు.

డ్రాకులా చేసే ప్రతి పని వెనుక ఓర్పు ఉంది.

అతడు తొందరపడడు.

తన బలులను ముందుగా గమనిస్తాడు.

వారి బలహీనతలను తెలుసుకుంటాడు.

తర్వాత వారి చుట్టూ ఉన్నవారిని గందరగోళానికి గురిచేస్తాడు.

సహాయం అందకుండా చేస్తాడు.

చివరికి ఎవరూ ఊహించని సమయంలో దాడి చేస్తాడు.

లూసీ విషయంలో అదే జరిగింది.

మొదట ఆమె నిద్రలో బయటకు వెళ్లింది.

తర్వాత మెడపై గాయాలు కనిపించాయి.

ఆమె శరీరంలో రక్తం తగ్గింది.

అందరూ ఆమెకు ఏదో విచిత్రమైన వ్యాధి వచ్చిందని అనుకున్నారు.

నిజం తెలిసే సమయానికి ఆలస్యమైపోయింది.

“అతడు మనుషుల అవిశ్వాసాన్నే తన ఆయుధంగా ఉపయోగిస్తున్నాడు,” అన్నాడు సీవర్డ్.

జొనాథన్ అతడి మాటలను అర్థం చేసుకున్నాడు.

డ్రాకులాను మొదట చూసినప్పుడు తాను కూడా అతడి గురించి తప్పుగా అంచనా వేశాడు.

విచిత్రంగా ప్రవర్తించే ఒక విదేశీ రాజవంశీయుడని మాత్రమే అనుకున్నాడు.

నిజం గ్రహించినప్పుడు కోట నుంచి తప్పించుకునే మార్గం కూడా లేకుండా పోయింది.

ఇప్పుడు అలాంటి పొరపాటు మళ్లీ చేయకూడదు.

ఆ సాయంత్రానికి ఆర్థర్, క్విన్సీ మోరిస్ కూడా వచ్చారు.

లూసీకి విముక్తి కలిగించిన తర్వాత ఆర్థర్‌లో ఒక మార్పు వచ్చింది.

అతడి బాధ ఇంకా తగ్గలేదు.

అదే సమయంలో తన తండ్రిని కూడా కోల్పోవడంతో అతడు ఇప్పుడు లార్డ్ గోడాల్మింగ్ అయ్యాడు.

ఒకే సమయంలో రెండు మరణాలు అతని జీవితాన్ని ఖాళీ చేశాయి.

అయినా అతడి కళ్లలో ఇప్పుడు ఒక లక్ష్యం కనిపించింది.

లూసీని తిరిగి తీసుకురాలేడు.

కానీ ఆమెకు జరిగినది మరొకరికి జరగకుండా ఆపగలడు.

క్విన్సీ ఎప్పటిలాగే ప్రశాంతంగా ఉన్నాడు.

కానీ ప్రమాదం ఎదురైనప్పుడు వెనక్కి తగ్గని ధైర్యం అతడిలో ఉంది.

“మన శత్రువు మనిషి కాకపోవచ్చు,” అన్నాడు క్విన్సీ. “కానీ అతడిని ఆపడానికి మనం చేయగలిగిన ప్రతిదీ చేస్తాం.”

జొనాథన్ అతడివైపు చూశాడు.

ఇంతకాలం తన భయాన్ని ఒంటరిగా మోశాడు.

ఇప్పుడు తనతో పాటు నిలబడే మనుషులు ఉన్నారు.

సీవర్డ్ జ్ఞానం.

క్విన్సీ ధైర్యం.

ఆర్థర్ సంకల్పం.

వాన్ హెల్సింగ్ అనుభవం.

మినా తెలివి.

వీటన్నింటినీ కలిపితే డ్రాకులాకు ఎదురుగా నిలబడే అవకాశం వారికి ఉండవచ్చు.

కానీ అది కేవలం అవకాశం మాత్రమే.

ఎందుకంటే వారి శత్రువు సాధారణమైన వాడు కాదు.

చివరికి ప్రొఫెసర్ వాన్ హెల్సింగ్ వచ్చాడు.

గదిలో ఉన్న పత్రాలన్నీ చూసి అతడు ఆశ్చర్యపోయాడు.

మినా చేసిన పనిని జాగ్రత్తగా పరిశీలించాడు.

“ఇంతవరకు మనలో ఒక్కొక్కరికి కథలో కొంత భాగం మాత్రమే తెలుసు,” అన్నాడు. “ఇప్పుడు మొదటిసారి పూర్తి కథ మన ముందుంది.”

అతడు మినావైపు గర్వంగా చూశాడు.

“ఇది మీ వల్లే సాధ్యమైంది. మీ తెలివి, మీ శ్రమ మనకు గొప్ప ఆయుధాలు.”

మినా వినయంగా తల వంచింది.

“లూసీ కోసం నేను చేయగలిగింది ఇదొక్కటే.”

వాన్ హెల్సింగ్ ముఖంలో విషాదం కనిపించింది.

“కాదు. ఇది లూసీ కోసం మాత్రమే కాదు. ఇంకా బ్రతికున్న వారందరి కోసం.”

ఆ మాటలతో గది నిశ్శబ్దమైంది.

అక్కడున్న ప్రతి ఒక్కరికీ ఇప్పుడు తమ పని ఎంత ప్రమాదకరమో తెలుసు.

వాన్ హెల్సింగ్ పత్రాలను టేబుల్ మీద పరిచాడు.

డ్రాకులా ఇంగ్లండ్‌కు ఎలా వచ్చాడో వారికి తెలుసు.

అతడు ఎన్ని మట్టి పెట్టెలు తెచ్చాడో తెలుసు.

కార్ఫాక్స్ భవనం అతడిదని తెలుసు.

రెన్‌ఫీల్డ్‌పై అతడి ప్రభావం ఉందని అనుమానం వచ్చింది.

ఇవన్నీ మంచి ఆధారాలే.

కానీ ఇంకా ఎన్నో ప్రశ్నలకు సమాధానాలు లేవు.

డ్రాకులా ఇప్పుడు కార్ఫాక్స్‌లోనే ఉన్నాడా?

లేక తన పెట్టెలను ఇతర ప్రదేశాలకు పంపించాడా?

పగటివేళ అతడు ఎంత బలహీనంగా ఉంటాడు?

రాత్రివేళ అతడి శక్తులకు హద్దులేమిటి?

అతడిని నాశనం చేయడానికి వారు ఏం చేయాలి?

అన్నిటికంటే ముఖ్యంగా—

వారు అతడిని వెతుకుతున్నారని డ్రాకులాకు ఇప్పటికే తెలిసిపోయిందా?

వాన్ హెల్సింగ్ కిటికీ బయటకు చూశాడు.

చీకటి పూర్తిగా కమ్ముకుంది.

దూరంగా కార్ఫాక్స్ భవనం నీడ కనిపిస్తోంది.

“మనకు తెలిసిన విషయాలు చాలా తక్కువ,” అన్నాడు. “కానీ మన శత్రువుకు మన గురించి ఎంత తెలుసో మనకు తెలియదు. అదే మనకు ఉన్న అతి పెద్ద ప్రమాదం.”

సీవర్డ్ తలుపులు, కిటికీలు సరిగా మూసి ఉన్నాయో చూడమని పనివారికి చెప్పాడు.

ఆర్థర్ పత్రాలను మళ్లీ పరిశీలించాడు.

క్విన్సీ తన ఆయుధాలను సిద్ధం చేసుకున్నాడు.

జొనాథన్ మాత్రం కిటికీ దగ్గర నిలబడి కార్ఫాక్స్ వైపు చూస్తున్నాడు.

అతడి మనసులో ట్రాన్సిల్వేనియా కోట మళ్లీ ప్రత్యక్షమైంది.

అక్కడి చీకటి గదులు.

తాళం వేసిన తలుపులు.

తోడేళ్ల అరుపులు.

గోడ మీద పాకుతున్న డ్రాకులా.

ఆ రాక్షసుడి ఎర్రని కళ్లు.

కోట నుంచి తప్పించుకున్న రోజున జొనాథన్ ఒక విషయం అనుకున్నాడు—

ఇక జీవితంలో డ్రాకులాను మళ్లీ చూడకూడదని.

కానీ ఇప్పుడు అతడి కోరిక మారిపోయింది.

మళ్లీ డ్రాకులాను చూడాలి.

ఈసారి అతడి నుంచి పారిపోవడానికి కాదు.

అతడిని అంతం చేయడానికి.

అందరూ ఒకే గదిలో సమావేశమయ్యారు.

మధ్యలో మినా తయారు చేసిన పత్రాలు ఉన్నాయి.

అవి కేవలం డైరీలు, ఉత్తరాలు, వార్తాపత్రికల కథనాలు కావు.

అవి డ్రాకులా ఇంగ్లండ్‌కు వచ్చిన మార్గాన్ని చూపే పటం.

అతడు చేసిన నేరాలకు సాక్ష్యాలు.

అతడి వినాశనానికి దారి చూపగల మొదటి ఆధారాలు.

వాన్ హెల్సింగ్ అందరినీ ఒక్కసారి చూశాడు.

“మనలో ప్రతి ఒక్కరూ ఏదో కోల్పోయాం,” అన్నాడు. “కానీ ఇప్పుడు మనం భయంతో విడివిడిగా ఉండకూడదు. మనకు తెలిసిన ప్రతి విషయం పంచుకోవాలి. ఒకరిని మరొకరు నమ్మాలి. ఎందుకంటే మనం ఎదుర్కోబోయేది మనిషి కాదు.”

ఎవరూ మాట్లాడలేదు.

అంగీకారంగా తలలు ఊపారు.

ఆ క్షణంలో వారు కేవలం స్నేహితులు కాదు.

ఒకే శత్రువుతో పోరాడటానికి కలిసిన బృందం.

అయితే వారికి తెలియని ఒక విషయం ఉంది.

వారు కూర్చున్న ఇంటికి చాలా దగ్గరలోనే కార్ఫాక్స్ ఉంది.

చంద్రకాంతి ఆ పాత భవనం గోడలపై పడుతోంది.

దాని కిటికీలు నల్లగా, ఖాళీగా కనిపిస్తున్నాయి.

లోపల ఎలాంటి కదలిక కనిపించదు.

ఏ శబ్దమూ వినిపించదు.

అయినా ఆ నిశ్శబ్దం సహజంగా లేదు.

భవనం ఊపిరి బిగపట్టి ఎదురు చూస్తున్నట్టుంది.

ఎక్కడో దాని చీకటి గదుల్లో మట్టితో నిండిన పెద్ద పెట్టెలు ఉన్నాయి.

వాటిలో ఒక పెట్టె మూత కింద—

ఒక తెల్లని ముఖం నిశ్చలంగా పడి ఉండవచ్చు.

మూసుకున్న రెండు ఎర్రని కళ్లు ఉండవచ్చు.

రాత్రి మరింత గాఢమయ్యే వరకు ఎదురుచూస్తూ ఉండవచ్చు.

మినా తన పత్రాల చివరి పేజీని సరిచేసి మూసివేసింది.

ఇప్పటివరకు జరిగిన కథ అంతా అందులో ఉంది.

కానీ అసలు పోరాటం ఇంకా ప్రారంభం కాలేదు.

లూసీని వారు కాపాడలేకపోయారు.

ఆమె ఆత్మకు విముక్తి మాత్రమే ఇవ్వగలిగారు.

ఇక మరో ప్రాణం అలా నాశనం కాకూడదు.

డ్రాకులా ఎక్కడ దాక్కున్నా వెతకాలి.

అతడి మట్టి పెట్టెలన్నీ కనిపెట్టాలి.

అతడి శక్తిని ఒక్కొక్కటిగా తొలగించాలి.

చివరకు అతడిని ఎదుర్కోవాలి.

కానీ వారు డ్రాకులాను వెతకడం ప్రారంభించేలోపే—

డ్రాకులా వారిని గమనించడం ప్రారంభించి ఉంటే?

ఆ రాత్రి మానసిక ఆసుపత్రిలో అందరూ తమ ప్రణాళికలు సిద్ధం చేసుకుంటున్నారు.

పక్కనే ఉన్న కార్ఫాక్స్ భవనం మాత్రం చీకటిలో నిశ్శబ్దంగా నిలిచింది.

గాలి చెట్ల కొమ్మలను కదిలించింది.

దూరంగా ఒక తోడేలు లాంటి అరుపు వినిపించింది.

ఆ శబ్దం విన్న రెన్‌ఫీల్డ్ తన గదిలో ఒక్కసారిగా లేచి కూర్చున్నాడు.

అతడి కళ్లు ఆనందంతో మెరిశాయి.

అతడు కిటికీ వైపు తిరిగి, చీకటిలో ఎవరో నిలబడి ఉన్నట్టుగా మెల్లగా నమస్కరించాడు.

“యజమానీ…” అని గుసగుసలాడాడు.

“మీరు వచ్చారు.”

బయట చీకటి మరింత గాఢమైంది.

డ్రాకులా కోసం వేట మొదలవుతోంది.

కానీ ఆ రాత్రి—

వేటగాడు ఎవరు?

బలి ఎవరు?

అనే విషయం ఇంకా ఎవరికీ తెలియదు.