ఆ భయంకరమైన రాత్రి గడిచిన మరుసటి రోజు ఉదయం వెస్టెన్రా ఇల్లు అంతా నిశ్శబ్దంగా ఉన్నది. ఒకప్పుడు నవ్వులతో, సందడిగా ఉండే ఆ ఇల్లు ఇప్పుడు వెలవెలబోతున్నట్టుగా అనిపిస్తున్నది.
పనివాళ్లు మౌనంగా తిరుగుతున్నారు.
అవసరమైతే తప్ప ఎవరూ మాట్లాడటం లేదు.
ఇల్లు అంతా భయం, విషాదం అలుముకున్నాయి.
లూసీ తల్లి చనిపోయింది.
లూసీ ఇంతకు ముందెన్నడూ లేనంత బలహీనంగా ఉంది.
బయట ప్రపంచం మాత్రం ఏమీ జరగనట్టే తన పనిలో తాను ఉంది.
సూర్యుడు ఉదయించాడు.
వీధుల్లో ప్రజలు తిరుగుతున్నారు.
దుకాణాలు తెరుచుకుంటున్నాయి.
కాని వెస్టెన్రా ఇంట్లో మాత్రం చీకటి శాశ్వతంగా స్థిరపడిపోయినట్టుగా అనిపిస్తున్నది.
డాక్టర్ సీవర్డ్, ప్రొఫెసర్ వాన్ హెల్సింగ్ ఇద్దరూ లూసీ మంచం పక్కనే ఉన్నారు.
వారు దాదాపుగా ఆమె గదిని వదిలి బయటకు వెళ్లడం లేదు.
సీవర్డ్ తరచు ఆమె నాడిని పరీక్షిస్తున్నాడు.
వాన్ హెల్సింగ్ ఆమె ముఖాన్ని నిశితంగా గమనిస్తున్నాడు.
ఇద్దరూ ఎక్కువగా మాట్లాడటం లేదు.
లూసీకి సమయం చాలా తక్కువగా మిగిలి ఉందని వారిద్దరికీ తెలుసు.
ఆర్థర్ తెల్లవారుజామునే అక్కడికి వచ్చాడు.
లూసీని చూసిన క్షణంలోనే అతని హృదయం ముక్కలైంది.
తాను ప్రేమించిన యువతి ఉల్లాసంగా ఉండేది. ఇప్పుడు ఆమెలో అది కనిపించటం లేదు.
ఆమె ముఖం పాలిపోయింది.
శ్వాస చాలా బలహీనంగా ఉంది.
కళ్లు తెరవడానికి కూడా ఆమెకు చాలా శక్తి అవసరమవుతున్నది.
ఆర్థర్ ఆమె మంచం పక్కన మోకాళ్లపై కూర్చుని, ఆమె చేతిని మెల్లగా పట్టుకున్నాడు.
కొద్దిసేపు లూసీ ఏమీ మాట్లాడలేదు.
ఆమె అతని వైపు నీరసంగా చూసింది.
ఆమె కళ్లలో విషాదం ఉన్నది.
కాని అదే సమయంలో ప్రేమ కూడా ఉంది.
గాఢమైన, నిశ్శబ్దమైన ప్రేమ.
“పాపం ఆర్థర్,” అని ఆమె నెమ్మదిగా అన్నది.
“నాకంటే నువ్వే ఎక్కువ భయపడుతున్నట్టున్నావు.”
ఆర్థర్ బలవంతంగా చిరునవ్వు నవ్వాడు.
“నాకు భయం లేదు,” అని అబద్ధం చెప్పాడు.
నువ్వు తప్పకుండా కోలుకుంటావని, డాక్టర్లు నిన్ను ఆరోగ్యవంతురాలిని చేస్తారని అన్నాడు ఆర్థర్.
లూసీ మెల్లగా నవ్వింది.
అతని మాటలను నమ్మాలని ఆమెకు అనిపించింది.
ప్రపంచంలో అన్నింటి కంటే ఎక్కువగా అదే నిజం కావాలని కోరుకున్నది.
కాని తనలోని శక్తి నెమ్మదిగా తగ్గిపోతున్నదని ఆమెకు అనిపిస్తోంది.
ప్రతి శ్వాస మునుపటి శ్వాస కంటే కష్టంగా మారుతున్నది.
ప్రతి గంట ఆమెను మరింత బలహీనం చేస్తున్నది.
కొద్దిసేపటి తర్వాత ఆర్థర్ను వాన్ హెల్సింగ్ కొద్దిసేపు విశ్రాంతి తీసుకోమని కోరాడు.
“చాలా రోజులుగా నువ్వు సరిగా నిద్రపోలేదు,” అని అన్నాడు.
కాని ఆర్థర్ తల ఊపాడు.
“నేను ఆమెను వదిలి వెళ్లను,” అన్నాడు.
వాన్ హెల్సింగ్ అతనితో వాదించలేదు.
తాను ప్రేమించిన మహిళ మరణానికి దగ్గరగా ఉంటే, తానూ అలాగే చేసేవాడినని అతనికి తెలుసు.
అందుకే ఆర్థర్ అక్కడే ఉండిపోయాడు.
గంటల తరబడి
చూస్తూ…
ఎదురుచూస్తూ…
ఏదైనా అద్భుతం జరుగుతుందేమో అని ఆశిస్తూ.
రోజు గడుస్తున్న కొద్దీ లూసీ మెలకువ, నిద్ర మధ్య తేలియాడుతున్నది.
కొన్నిసార్లు చాలా స్పష్టంగా మాట్లాడుతున్నది.
మరికొన్నిసార్లు ఆమె మాటలకు అర్థమే ఉండడం లేదు.
ఒక క్షణం చిన్ననాటి జ్ఞాపకాల గురించి మాట్లాడుతున్నది.
మరు క్షణం పొగమంచు, చీకటితో నిండిన విచిత్రమైన కలల గురించి చెబుతున్నది.
అనేకసార్లు ఆమె తన మెడను తాకడానికి ప్రయత్నించింది.
అక్కడ ఏదో ఉన్నట్టుగా.
వాన్ హెల్సింగ్ ఆమె ప్రతి కదలికను గమనిస్తున్నాడు.
ప్రతి మాటను గుర్తుంచుకుంటున్నాడు.
గంటలు గడుస్తున్న కొద్దీ అతని ముఖం మరింత గంభీరంగా మారుతోంది.
ఇదే సమయంలో లూసీ తల్లి అంత్యక్రియల ఏర్పాట్లు ప్రారంభమయ్యాయి.
పనివాళ్లు నిశ్శబ్దంగా ఇంటి పనులు చేస్తున్నారు.
నల్లటి తెరలను కిటికీలకు కట్టారు.
బంధువులకు, స్నేహితులకు సమాచారం పంపించారు.
ఇది అంతా కలలా అనిపిస్తున్నది.
నిన్నటి వరకు లూసీ తల్లి జీవించి ఉన్నది.
ఇప్పుడు ఆమె లేదు.
అంతా చాలా వేగంగా జరిగిపోయింది.
అందరూ ఇంకా ఆ షాక్ నుంచి బయటపడలేదు.
అయినా దుఃఖించడానికి కూడా వారికి సమయం లేదు.
ఎందుకంటే లూసీ ప్రాణం ఇంకా ప్రమాదంలోనే ఉన్ళది.
ఆ సాయంత్రం డాక్టర్ సీవర్డ్ను తనతో బయటకు రావాలని వాన్ హెల్సింగ్ అడిగాడు.
ఇద్దరూ తోటలో నెమ్మదిగా నడవడం ప్రారంభించారు.
కొంతసేపు ఎవరూ మాట్లాడలేదు.
చివరికి సీవర్డ్ నిశ్శబ్దాన్ని చేధిస్తూ
“మనం చేయగలిగినదంతా చేశాం,” అన్నాడు.
“అయినా ఆమె ఎందుకో రోజురోజుకీ బలహీనపడుతోంది?” అని డాక్టర్ అన్నాడు.
వాన్ హెల్సింగ్ చీకటి వైపు చూస్తూ నిలబడ్డాడు.
“ఈ ప్రపంచంలో,” అని అన్నాడు, “శాస్త్రానికి ఇంకా అర్థం కాని విషయాలు ఉన్నాయి.” అన్నాడు వాన్ హెల్సింగ్.
సీవర్డ్ అయోమయంగా అతని వైపు చూశాడు.
“అంటే మీ ఉద్దేశం ఏమిటి?”
వాన్ హెల్సింగ్ తల ఊపాడు.
“ఇప్పుడే నేను చెప్పలేను.”
సీవర్డ్కు సమాధానాలు కావాలి.
ఆధారాలు కావాలి.
తనకు అర్థమయ్యేది ఏదో కావాలి.
కాని వాన్ హెల్సింగ్ అతనికి ఇచ్చింది మౌనం మాత్రమే.
ఇంట్లో, లూసీ ఒక్కసారిగా మేల్కొంది.
ఆర్థర్ను లూసి పిలిచింది.
అతను గదిలోకి అడుగుపెట్టగానే ఆమె ముఖం వెలిగిపోయింది.
కొద్దిసేపు ఆమె మళ్లీ పాత లూసీలా కనిపించింది.
తన పక్కన కూర్చోవాలని ఆర్థర్ను కోరింది.
వారిద్దరి భవిష్యత్తు గురించి మాట్లాడింది.
వారు కలిసి వెళ్లాలని అనుకున్న ప్రదేశాల గురించి చెప్పింది.
ఇంతకు ముందు కలలు కన్న జీవితాన్ని గుర్తుచేసుకున్నది
ఆర్థర్ తన కన్నీళ్లను దాచుకుంటూ ఆమె మాటలు విన్నాడు.
ఆమె ప్రతి మాట అమూల్యంగా అనిపించింది.
ఆమె ప్రతి చిరునవ్వు తన చేతుల్లోంచి జారిపోతున్నట్టుగా అనిపించింది.
కొద్దిసేపటి తర్వాత లూసీ ఒక కోరిక కోరింది.
“ఆర్థర్ తప్ప అందరూ బయటకు వెళ్లండి,” లూసీ అంది.
వాన్ హెల్సింగ్ ఒక్క క్షణం ఆగిపోయాడు.
లూసీ ముఖాన్ని జాగ్రత్తగా పరిశీలించాడు.
ఆమె చూపులో ఏదో వింత కనిపించింది.
అతనికి పూర్తిగా అర్థం కానిది ఏదో.
చివరికి అతను తల ఊపాడు.
అతను, సీవర్డ్ ఇద్దరూ బయటకు వెళ్లిపోయారు.
తలుపు నెమ్మదిగా మూసుకుంది.
కొన్ని నిమిషాల పాటు ఇల్లు పూర్తిగా నిశ్శబ్దంగా మారిపోయింది.
గదిలో ఆర్థర్ చేతిని లూసి పట్టుకుంది.
“నాకు ఒక మాట ఇస్తావా?” అని అడిగింది.
“ఏదైనా ఇస్తాను,” అన్నాడు ఆర్థర్.
“నాకు ఏదైనా జరిగితే, నేను నిన్ను ఎంతగా ప్రేమించానో ఎప్పటికీ గుర్తుంచుకుంటానని మాట ఇవ్వు.”
ఆర్థర్ వెంటనే తల ఊపాడు.
“అలా మాట్లాడకు. నీకు ఏమీ జరగదు.”
లూసీ బాధగా చిరునవ్వు నవ్వింది.
ఆర్థర్ అంగీకరించడానికి నిరాకరిస్తున్న నిజం ఆమెకు తెలిసినట్టుగా అనిపించింది.
అప్పుడే…
ఒక్కసారిగా ఆమె ముఖం మారిపోయింది.
ఆమె కళ్లు పెద్దవయ్యాయి.
ఆమె పట్టు బిగుసుకుంది.
ఆర్థర్ను తనవైపుకు లాగింది.
ఒక క్షణం పాటు…
ఆమె ముఖంలో ఏదో అపరిచితమైన భావం కనిపించింది.
అది క్రూరంగా ఉన్నది.
ఆకలితో ఉన్నట్టుగా ఉన్నది.
ఆర్థర్ వెన్నులో వణుకు పుట్టింది.
ఏం జరుగుతున్నదో అర్థం చేసుకునేలోపే—
తలుపు ఒక్కసారిగా తెరుచుకుంది.
వాన్ హెల్సింగ్ వేగంగా లోపలికి వచ్చాడు.
ఆ వృద్ధ ప్రొఫెసర్ గట్టిగా బలంతో ఆర్థర్ను లూసీ నుంచి దూరంగా లాగాడు.
ఆర్థర్ ఆశ్చర్యంతో అతని వైపు చూశాడు.
వాన్ హెల్సింగ్ ఏమీ మాట్లాడలేదు.
కాని అతని ముఖంలో భయం తగ్గింది.
ఇప్పుడే ఏదో భయంకరమైన విషయం జరగబోయింది.
ఆర్థర్ ఊహించలేని విషయం.
కొన్ని క్షణాల తర్వాత లూసీ మళ్లీ సాధారణ స్థితికి వచ్చింది.
ఆ విచిత్రమైన భావం మాయమైంది.
ఆమె అలసిపోయినట్టుగా కనిపించింది.
అయోమయంలో ఉన్నది. అంతకుముందు ఏమి జరిగిందో తనకే గుర్తులేనట్టుగా ఉంది.
ఆర్థర్ మళ్లీ ఆమె పక్కనే కూర్చున్నాడు.
కాని అతని మనసు ఇంకా కలవరపడుతూనే ఉన్నది.
వాన్ హెల్సింగ్ కిటికీ దగ్గర నిలబడి, తీవ్రమైన ఆందోళనతో బయటకు చూస్తున్నాడు.
ప్రమాదం మరింత పెరుగుతున్నది.
మొదటిసారిగా లూసీ కూడా మారడం ప్రారంభించిందేమోనని అతను భయపడుతున్నాడు.
నెమ్మదిగా చీకటి కమ్ముకుంది. రాత్రి అయింది.
బయట చంద్రుడిపై మేఘాలు కదులుతున్నాయి.
చెట్ల మధ్య నుంచి గాలి మెల్లగా వీస్తున్నది.
గదిలో కొవ్వొత్తుల వెలుగు చీకటిలో వణుకుతోంది.
లూసీ కొద్దిసేపు ప్రశాంతంగా నిద్రపోయింది.
ఆర్థర్ మాత్రం ఆమెను వదిలి వెళ్లడానికి ఒప్పుకోలేదు.
సీవర్డ్ గది మూలలో కూర్చుని గమనిస్తున్నాడు.
వాన్ హెల్సింగ్ మాత్రం మౌనంగా ఆలోచనల్లో మునిగిపోయాడు.
వారు ఎదుర్కొంటున్న శత్రువు సాధారణమైనది కాదని అతనికి తెలుసు.
రోజులు గడిచే కొద్దీ అది మరింత బలపడుతున్నది.
బహుశా తాము ఇప్పటికే చాలా ఆలస్యం చేశామేమోననే భయం అతని మనసులో మొదటిసారిగా మొదలైంది.
ఇదే సమయంలో మానసిక ఆసుపత్రిలో రెన్ఫీల్డ్ పరిస్థితి మరింత విచిత్రంగా మారింది.
అతను తన గదిలో అటూ ఇటూ తిరుగుతూనే ఉన్నాడు.
తనలో తానే మాట్లాడుకుంటున్నాడు.
కొన్నిసార్లు నవ్వుతున్నాడు.
మరికొన్నిసార్లు ప్రార్థిస్తున్నట్టుగా మోకాళ్లపై కూర్చుంటున్నాడు.
డాక్టర్ సీవర్డ్ అతన్ని చూడటానికి వెళ్లినప్పుడు, రెన్ఫీల్డ్ ఒక్కసారిగా అతని చేతిని పట్టుకున్నాడు.
“జాగ్రత్తగా ఉండండి,” అని నెమ్మదిగా చెప్పాడు.
“ఆయన ఇప్పుడు చాలా దగ్గరలో ఉన్నారు.”
“ఎవరు?” అని సీవర్డ్ అడిగాడు.
కాని రెన్ఫీల్డ్ కేవలం నవ్వాడు.
తర్వాత కిటికీ వైపు తిరిగి చీకటిలోకి చూస్తూ ఉండిపోయాడు.
బయట ఎవరో తన కోసం ఎదురు చూస్తున్నట్టుగా.
కనిపించని ఎవరో.
అత్యంత శక్తివంతమైన వారు ఎవరో.
ఆ రాత్రి చాలా ఆలస్యంగా, వాన్ హెల్సింగ్ తోటలో ఒంటరిగా నిలబడి ఉన్నాడు.
అతని వెనుక ఇల్లు నిశ్శబ్దంగా ఉన్నది.
ఆకాశంలో నల్లటి మేఘాలు నక్షత్రాలను కప్పేశాయి.
చాలాసేపు అతను అలాగే నిలబడి ఆలోచిస్తూ ఉన్నాడు.
తన జీవితమంతా వైద్యం, శాస్త్రం నేర్చుకోవడానికే అంకితం చేశాడు.
కాని ఇప్పుడు అతనికి ఒక విషయం అర్థమైంది.
జ్ఞానం ఒక్కటే సరిపోదు.
వారు ఎదుర్కొంటున్న దుష్టశక్తి చాలా పురాతనమైనది.
తమ అందరి కంటే పురాతనమైనది.
ఎక్కడో ఆ చీకటిలో…
కౌంట్ డ్రాకులా ఇంకా గమనిస్తూనే ఉన్నాడు.
ఇంకా ఎదురు చూస్తూనే ఉన్నాడు.
ఇంకా వేట కొనసాగిస్తూనే ఉన్నాడు.
మరికొన్ని రాత్రులు గడిచేలోపే…
లూసీ భవితవ్యం శాశ్వతంగా నిర్ణయించబోతున్నది.