లూసీని కాపాడే ప్రయత్నం కొనసాగుతున్నది.
ప్రొఫెసర్ వాన్ హెల్సింగ్ ఏ మాత్రం వెనక్కి తగ్గలేదు.
ప్రతి రోజు అతను లూసీ ఇంటికి వస్తున్నాడు.
ప్రతి రోజు ఆమెను జాగ్రత్తగా పరీక్షిస్తున్నాడు.
కొన్ని రోజులు ఉదయం వేళలలో లూసీ కొంచెం బలంగా కనిపిస్తున్నది.
మరి కొన్ని రోజులు ఆమె మరణానికి చాలా దగ్గరగా ఉన్నట్లుగా కనిపిస్తున్నది.
ఆమె ఆరోగ్యం అంత వేగంగా మారిపోతున్నది కాబట్టి, ఎన్నో సంవత్సరాల అనుభవం ఉన్న వాన్ హెల్సింగ్ కూడా ఆశ్చర్యపోతున్నాడు.
మిగతా వారికి ఇది పూర్తిగా అర్థం కాని విషయంగా మారింది.
ఒకే రోజులో అంతగా కోలుకున్న వ్యక్తి ఒక రాత్రి గడిచే సరికి మళ్లీ ఎలా ప్రాణాపాయ స్థితికి చేరుకుంటుంది?
వాన్ హెల్సింగ్కు సమాధానం తెలుసుననే అనుమానం ఉన్నది.
కాని ఆ నిజాన్ని ఇప్పుడు చెబితే ఎవరూ నమ్మరని అతనికి తెలుసు.
అందుకే ఆలోచనలను తనలోనే దాచుకున్నాడు.తనకు ఏమి జరుగుతున్నదో లూసీకి కూడా పూర్తిగా అర్థం కావడం లేదు.
తాను రోజురోజుకీ బలహీనమవుతున్నానని మాత్రం ఆమెకు తెలుసు.
ఎప్పుడూ అలసటగా ఉంటున్నది.
కొన్ని సందర్భాలలో రాత్రంతా నడిచినట్లుగా ఉదయం పూట ఒళ్ళు నొప్పులతో ఉంటున్నది .
కాని తనకు మాత్రం రాత్రంతా ప్రశాంతంగా నిద్రపోయాననే జ్ఞాపకమే ఉంటుంది.
ప్రతి ఉదయం నిద్ర లేచే సరికి శరీరంలో శక్తి లేకుండా ఉంటున్నది.
ఆమెకు వస్తున్న కలలు కూడా విచిత్రంగా మారాయి.
చీకటిలో నిశ్శబ్దంగా కదులుతున్న నల్లని ఆకారాలు కనిపిస్తాయి.
కొన్నిసార్లు చంద్రుడి ముందు భారీ రెక్కలు ఎగురుతున్నట్లు కలగంటుంది.
మరి కొన్నిసార్లు తన మంచం పక్కన ఎవరో నిలబడి తనను చూస్తున్నట్లుగా అనిపిస్తుంది.
మేల్కొన్న వెంటనే ఆ కలలు పొగమంచులా మాయమవుతాయి.
కాని ఆ కలలతో వచ్చిన భయం మాత్రం ఉండిపోతున్నది.
ఆర్థర్ వీలైనంత ఎక్కువ సమయం లూసీతోనే గడుపుతున్నాడు.
ఆమె తన వైపు చూసిన ప్రతిసారీ నవ్వడానికి ప్రయత్నిస్తాడు.
సంతోషకరమైన కథలు చెబుతాడు.
వారి భవిష్యత్తు గురించి మాట్లాడుతాడు.
భవిష్యత్ లో కలిసి నివసించబోయే ఇంటి గురించి, లూసీ కోలుకున్న తర్వాత వారిద్దరూ గడపబోయే ఆనందమైన జీవితం గురించి ఆమెకు చెబుతాడు.
లూసీ చిరునవ్వుతో అతని మాటలు వింటుంది.
అతను చెప్పే ప్రతి మాట నిజం కావాలని ఆమె కోరుకుంటుంది.
కాని ఆమె మనసులో ఏదో పెద్ద తప్పు జరుగుతున్నదనే భావన ఉంది.
కొన్నిసార్లు ఆమె ఆర్థర్ను ఆశతో కాకుండా బాధతో చూస్తుంది.
అతను చెబుతున్న ఆ భవిష్యత్ ను తాను ఎప్పటికీ చూడలేనేమో అన్నట్లుగా.
ఆమె కళ్లలోని ఆ బాధను ఆర్థర్ గమనిస్తాడు.
అది అతన్ని భయపెడుతుంది.
కాని అతను ఏమీ చెప్పడు.
డాక్టర్ సీవర్డ్ వాన్ హెల్సింగ్కు సహాయం చేస్తూనే ఉన్నాడు.
ప్రొఫెసర్ ఇంకా తనకు తెలిసిన ప్రతిదీ వివరించడం లేదు .
తనను నమ్మమని మాత్రమే సీవర్డ్ను కోరుతున్నాడు.
సీవర్డ్ శాస్త్రాన్ని నమ్మే వైద్యుడు.
ఆధారాలు లేకుండా ఏ విషయాన్నీ అంగీకరించడు.
అయినా తన పాత గురువుపై అతనికి అపారమైన గౌరవం ఉన్నది.
వాన్ హెల్సింగ్ తన వృత్తిలో ఎన్నో కఠినమైన వైద్య రహస్యాలను పరిష్కరించాడు.
అతనికి ఏదో అసాధారణమైన విషయం జరుగుతున్నదని అనిపిస్తే…
దానికి తప్పకుండా కారణం ఉంటుందని సీవర్డ్ నమ్ముతున్నాడు.
తనకు అర్థం కాకపోయినా అతని సూచనలు పాటించడానికి సిద్ధంగా ఉన్నాడు.
ఒక సాయంత్రం వాన్ హెల్సింగ్ తాజా వెల్లుల్లి పువ్వులను లూసీ గది చుట్టూ జాగ్రత్తగా అమర్చాడు.
కిటికీలపై వేలాడదీశాడు.
తలుపుల దగ్గర ఉంచాడు.
లూసీ మెడలో వేసేందుకు మరో వెల్లుల్లి పూల మాలను తయారుచేశాడు.
లూసీ మెల్లగా నవ్వింది.
“వీటి వాసన భరించలేకపోతున్నాను,” అంది.
వాన్ హెల్సింగ్ ప్రేమగా నవ్వాడు.
“నాకు తెలుసు,” అన్నాడు.
“కాని ప్రస్తుతానికి వీటిని నీ స్నేహితులుగా భావించు.”
లూసీ వాటిని తీసేయనని మాట ఇచ్చింది.
వాన్ హెల్సింగ్ ఇంట్లో ఉన్న ప్రతి ఒక్కరి దగ్గర కూడా అదే మాట తీసుకున్నాడు.
ఎవరూ ఆ పువ్వులను కదపకూడదు.
ఏం జరిగినా సరే.
కొన్ని రాత్రుల పాటు అతని పద్ధతి పనిచేస్తున్నట్లుగా కనిపించింది.
లూసీ ప్రశాంతంగా నిద్రపోయింది.
మరుసటి రోజు ఉదయం ఆరోగ్యంగా కనిపించింది.
ఆమె ముఖంలోని తెల్లదనం కొద్దికొద్దిగా తగ్గింది.
శ్వాస బలపడింది.
ఆర్థర్ ఆనందంతో పొంగి పోయాడు.
వెల్లుల్లిలో ఏదో తెలియని వైద్య గుణం ఉండవచ్చేమో అని సీవర్డ్ కూడా ఆలోచించడం ప్రారంభించాడు.
వాన్ హెల్సింగ్ ముఖంలో చిన్న చిరునవ్వు కనిపించింది.
చాలా రోజుల తర్వాత
మళ్లీ ఆశ చిగురించింది.
చాలా దూరంలో
మినా, జోనాథన్ ఇంగ్లాండ్కు తిరిగి వెళ్లడానికి సిద్ధమవుతున్నారు.
జోనాథన్ ఆరోగ్యం నెమ్మదిగా మెరుగు పడుతున్నది.
అతని శరీరం త్వరగా కోలుకుంది.
కాని మనసు మాత్రం ఇంకా ఆ భయానక జ్ఞాపకాల నుంచి బయటపడలేదు.
డ్రాకులా కోటలో జరిగిన సంఘటనలు ఇప్పటికీ అతనిని వెంటాడుతున్నాయి.
కొన్నిసార్లు రాత్రి ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడి మేల్కొంటాడు.
మరి కొన్నిసార్లు చాలా సేపు ఏమీ మాట్లాడకుండా కూర్చుంటాడు.
బాధాకరమైన జ్ఞాపకాల్లో మునిగిపోతాడు.
మినా అతన్ని మాట్లాడమని ఎప్పుడూ ఒత్తిడి చేయదు.
అతని పక్కనే నిశ్శబ్దంగా ఉంటుంది.
ఆమె ప్రశాంతమైన తోడు జోనాథన్ మనసులోని గాయాలను నెమ్మదిగా మాన్పుతోంది.
ఒక సాయంత్రం జోనాథన్ తాను మినాకు ఇచ్చిన డైరీని చూశాడు.
తన మాటను గౌరవించినందుకు ఆమెకు కృతజ్ఞతలు చెప్పాడు.
మినా దాన్ని ఒక్కసారి కూడా తెరవలేదు.
ఆ భయంకరమైన జ్ఞాపకాలన్నీ ఇంకా మందిలోనే ఉన్నాయి.
గతాన్ని శాశ్వతంగా వెనక్కి వదిలేయగలమని వారిద్దరూ ఆశిస్తున్నారు.
కాని ఆ గతం ఇప్పటికే ఇంగ్లాండ్లో వారి కోసం ఎదురు చూస్తున్నదని వారికి తెలియదు.
మానసిక ఆసుపత్రిలో రెన్ఫీల్డ్ ప్రవర్తన మరింత విచిత్రంగా మారింది.
ఒక్కోక్క రోజు అతను కారణం లేకుండా సంతోషంగా కనిపిస్తాడు.
మరుసటి రోజు ఎలాంటి హెచ్చరిక లేకుండా హింసాత్మకంగా మారిపోతాడు.
అతనికి మరిన్ని ఈగలు కావాలి.
మరిన్ని సాలీళ్లు కావాలి.
మరిన్ని జీవులు కావాలి.
ఒక జీవిని మరో జీవికి ఆహారంగా ఇస్తాడు.
ప్రతి కదలికను జాగ్రత్తగా గమనిస్తాడు.
లెక్కపెడతాడు.
ఎదురు చూస్తాడు.
“ఈ చిన్న జీవులు నీకు ఎందుకు అంత ముఖ్యమైనవి?” అని డాక్టర్ సీవర్డ్ అడిగాడు.
రెన్ఫీల్డ్ చిరునవ్వు నవ్వాడు.
“జీవితం చాలా విలువైనది,” అన్నాడు.
అంతే.
ఆ తర్వాత ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడలేదు.
అదే రోజు సాయంత్రం సీవర్డ్ మరో విచిత్రమైన విషయం గమనించాడు.
రెన్ఫీల్డ్ ఒక్కసారిగా కదలడం ఆపేశాడు.
నెమ్మదిగా కిటికీ వైపు తిరిగాడు.
అతని కళ్లు పెద్దవి అయ్యాయి.
ముఖంలో నెమ్మదిగా చిరునవ్వు కనిపించింది.
అది ఒక పిచ్చివాడి నవ్వులా లేదు.
ఎన్నాళ్ల తర్వాతో పాత స్నేహితుడిని స్వాగతిస్తున్న వ్యక్తి నవ్వులా ఉన్నది.
తర్వాత అతను చాలా మెల్లగా చెప్పాడు.
“ఆయన దగ్గర లోనే ఉన్నారు.”
సీవర్డ్ వెంటనే కిటికీ బయట చూశాడు.
ఆసుపత్రి ప్రాంగణం ఖాళీగా ఉంది.
ఏదీ కదలడం లేదు.
ఎవరూ కనిపించడం లేదు.
కాని రెన్ఫీల్డ్ మాత్రం నవ్వుతూనే ఉన్నాడు.
కనిపించని ఎవరో ఒకరి ఉనికిని అతను గ్రహిస్తున్నట్లుగా.
తనకు మరింత దగ్గరగా వస్తున్న శక్తివంతమైన వ్యక్తిని స్వాగతిస్తున్నట్లుగా.
అదే రాత్రి విట్బీతో పాటు చుట్టుపక్కల పట్టణాల్లో విచిత్రమైన వార్తలు వినిపించడం ప్రారంభించాయి.
సూర్యాస్తమయం తర్వాత ఒక పొడవైన అపరిచితుడు వీధుల్లో నడుస్తున్నాడని కొందరు పిల్లలు చెప్పారు.
చీకటిలో ఒక పెద్ద గబ్బిలం నిశ్శబ్దంగా ఎగురుతున్నట్లు చూశామని మరికొందరు చెప్పారు.
పెద్దలు వాటిని పిల్లల ఊహలుగా కొట్టిపారేశారు.
కొందరు నవ్వేశారు.
కాని ఆ కథలు ఆగలేదు.
ప్రతి కొత్త కథ మునుపటి కథలాగే ఉంది.
ఆ రహస్యమైన వ్యక్తి ఎవరో ఎవరూ గుర్తించలేకపోయారు.
అతను కొన్ని క్షణాలు మాత్రమే కనిపిస్తాడు.
ఎవరైనా దగ్గరకు వెళ్లేలోపే మాయమవుతాడు.
లూసీ ఆరోగ్యం మెరుగుపడటంతో ఇంట్లో అందరూ కొంత ఊపిరి పీల్చుకున్నారు.
ఆర్థర్ మళ్లీ నవ్వడం ప్రారంభించాడు.
లూసీ తల్లి ప్రమాదం పూర్తిగా తొలగిపోయిందని భావించింది.
పనివాళ్లు కూడా సంతోషంగా కనిపించారు.
వారాల తరబడి ఆందోళనతో నిండిపోయిన ఇల్లు మళ్లీ ఆనందంగా మారుతున్నది.
కాని వాన్ హెల్సింగ్ మాత్రం ఇంకా అప్రమత్తంగానే ఉన్నాడు.
అతను లూసీని నిరంతరం గమనిస్తున్నాడు.
ఆమె ప్రవర్తనలోని ప్రతి చిన్న మార్పును గుర్తిస్తున్నాడు.
కిటికీ వైపు చూసే ప్రతి చూపును,
నిద్రలో చేసే ప్రతి అసహన కదలికను,
ముఖ కవళికలను
అతను పరిశీలిస్తున్నాడు.
బయటకు కనిపించే పరిస్థితులను ఎప్పుడూ నమ్మకూడదని అతను నేర్చుకున్నాడు.
ముఖ్యంగా రాత్రి వేళ.
ఒక మధ్యాహ్నం వాన్ హెల్సింగ్ లూసీ గది బయట ఉన్న తోటలో నెమ్మదిగా నడిచాడు.
కిటికీలను జాగ్రత్తగా పరిశీలించాడు.
వాటికి ఉన్న తాళాలను చూశాడు.
ఇంటికి వచ్చే దారులను గమనించాడు.
ప్రతి విషయాన్ని చాలా జాగ్రత్తగా అధ్యయనం చేశాడు.
చీకటి పడిన తర్వాత ఎవరో ఇంటికి వస్తారని ఎదురు చూస్తున్నట్లుగా.
అతని విచిత్రమైన ప్రవర్తనను సీవర్డ్ గమనించాడు.
“ఎవరో ఇంట్లోకి ప్రవేశించడానికి ప్రయత్నిస్తున్నట్లుగా మీరు ప్రవర్తిస్తున్నారు,” అన్నాడు.
వాన్ హెల్సింగ్ లూసీ కిటికీ వైపు చూశాడు.
తర్వాత మెల్లగా సమాధానం చెప్పాడు.
“బహుశా ఎవరో ఇప్పటికే లోపలికి వచ్చి ఉండవచ్చు.”
ఆ మాటలు సీవర్డ్ను మరింత అయోమయంలోకి నెట్టాయి.
అతను మరో ప్రశ్న అడిగేలోపే వాన్ హెల్సింగ్ మాట మార్చేశాడు.
మరోసారి తన భయాలను దాచుకున్నాడు.
సాయంత్రం గడిచే కొద్దీ ఇల్లు నిశ్శబ్దంగా మారింది.
లూసీ నిద్రలోకి జారుకుంది.
ఆమె నిజంగానే కోలుకుంటున్నదని నమ్ముతూ ఆర్థర్ తన ఇంటికి వెళ్లాడు.
పనివాళ్లు కూడా విశ్రాంతి తీసుకోవడానికి వెళ్లారు.
వెల్లుల్లి పువ్వులన్నీ సరైన స్థానాల్లో ఉన్నాయని వాన్ హెల్సింగ్ మరోసారి చూసుకున్నాడు.
ప్రతి కిటికీ బలంగా మూసి ఉందో లేదో పరిశీలించాడు.
వెళ్లే ముందు చివరిసారి హెచ్చరించాడు.
“ఈ రాత్రి ఏమి జరిగినా…”
“కిటికీలు తెరవకండి.”
“పువ్వులను తీసేయకండి.” అన్నాడు.
ఇంట్లో ఉన్నవారందరూ సరేనని మాట ఇచ్చారు.
కొద్దిసేపటికి ఇల్లు పూర్తిగా నిశ్శబ్దంగా మారింది.
బయట చెట్లపై నుంచి చంద్రుడు నెమ్మదిగా పైకి వస్తున్నాడు.
చల్లని గాలి వీచడం ప్రారంభించింది.
మేఘాలు ఆకాశంలో కదులుతున్నాయి.
చీకటిలో ఎక్కడో ఒక తోడేలు అరిచింది.
నిద్రలో ఉన్న పట్టణానికి చాలా ఎత్తులో ఒక భారీ నల్లని ఆకారం రాత్రి ఆకాశంలో నిశ్శబ్దంగా ఎగురుతున్నది.
అడుగుల శబ్దం లేదు.
ఎవరి స్వరం వినిపించడం లేదు.
కాని కనిపించని కొన్ని కళ్లు మాత్రం ఆ ఇంటినే చూస్తున్నాయి.
లూసీని గమనిస్తున్నాయి.
ఓపికగా ఎదురు చూస్తున్నాయి.
రాత్రి ఇంకా చాలా మిగిలి ఉంది.
తెల్లవారేలోపు…
లూసీ ప్రాణాల కోసం జరుగుతున్న కనిపించని పోరాటం మరోసారి ప్రారంభం కాబోతున్నది.