ప్రొఫెసర్ వాన్ హెల్సింగ్ లూసీని చూసిన క్షణంలోనే ఒక విషయం గ్రహించాడు.
ఆమె పరిస్థితి అందరూ అనుకుంటున్నదాని కంటే చాలా ప్రమాదకరంగా ఉన్నది.
లూసీ మంచంపై నిశ్శబ్దంగా పడుకుని ఉన్నది.
ఆమె ముఖం దాదాపు తెల్లగా మారిపోయింది.
ఒకప్పుడు చిన్న విషయానికే నవ్వుతూ, ఉత్సాహంగా కనిపించిన ఆ యువతి ఇప్పుడు పూర్తిగా బలహీనంగా ఉన్నది.
అలసిపోయింది.
కొన్ని మాటలు మాట్లాడినా ఆమెకు ఊపిరి తీసుకోవడం కష్టంగా అనిపిస్తున్నది.
ఆర్థర్ ఆమె పక్కనే కూర్చున్నాడు.
తన ఆందోళనను దాచుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడు.
కానీ అది అతని ముఖంలో స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.
డాక్టర్ సీవర్డ్ పక్కనే నిలబడి వాన్ హెల్సింగ్ చేస్తున్న ప్రతి పరీక్షను జాగ్రత్తగా గమనిస్తున్నాడు.
వృద్ధ ప్రొఫెసర్ ఎక్కువగా మాట్లాడలేదు.
లూసీ ముఖాన్ని పరిశీలించాడు.
ఆమె గుండె కొట్టుకునే వేగాన్ని చూశాడు.
శ్వాసను విన్నాడు.
తర్వాత అతని చూపు లూసీ మెడపై ఉన్న రెండు చిన్న గాట్లపై పడింది.
ఒక్క క్షణం…
అతని ముఖంలో ఒక మార్పు కనిపించింది.
అది వెంటనే మాయమైంది.
సీవర్డ్ దానిని గమనించాడు.
వాన్ హెల్సింగ్ మాత్రం ఏమీ చెప్పలేదు.
నిశ్శబ్దంగా పరీక్ష పూర్తి చేశాడు.
లూసీ గది నుంచి బయటకు వచ్చిన వెంటనే ఆర్థర్ ఒక ప్రశ్న అడిగాడు.
అది అందరి మనసుల్లో ఉన్న ప్రశ్న.
“ఆమె కోలుకుంటుందా?”
వాన్ హెల్సింగ్ సమాధానం చెప్పడానికి ముందు కొద్దిసేపు ఆగాడు.
“ఆశ ఉన్నది,” అని మెల్లగా అన్నాడు.
“కానీ మనం చాలా త్వరగా వైద్యం మొదలు పెట్టాలి .”
అతని మాటలు ధైర్యం వచ్చేలా ఉన్నాయి.
కానీ అతని ముఖంలోని గంభీరత మాత్రం వేరే నిజాన్ని చెబుతున్నది.
కొద్దిసేపటి తర్వాత డాక్టర్ సీవర్డ్తో వాన్ హెల్పింగ్ ఒంటరిగా మాట్లాడాడు.
అతను వరుసగా ఎన్నో ప్రశ్నలు అడిగాడు.
లూసీ ఎప్పుడు అనారోగ్యానికి గురైంది?
ఈ విచిత్రమైన బలహీనత ఎప్పుడు మొదలైనది?
ఆమె సరిగా నిద్రపోతుందా?
రాత్రిళ్లు గది నుంచి బయటకు వెళ్తుందా?
ఇంతకుముందు ఎప్పుడైనా రక్తం కోల్పోయిందా?
సీవర్డ్ తనకు తెలిసిన ప్రతి విషయాన్ని జాగ్రత్తగా వివరించాడు.
కానీ ఏ సమాధానమూ లూసీ పరిస్థితికి సరిపోలలేదు.
ఆమెకు పెద్ద గాయం లేదు.
తెలిసిన వ్యాధి లేదు.
శరీరం లోపల రక్తస్రావం జరుగుతున్న సూచనలు కూడా లేవు.
అయినా…
ఆమె రోజు రోజుకు మరింత బలహీన పడుతున్నది.
అందరూ నిద్రపోతున్న సమయంలో ఎవరో నిశ్శబ్దంగా ఆమె శక్తిని దొంగిలిస్తున్నట్లుగా ఉంది.
వాన్ హెల్సింగ్ దీర్ఘ ఆలోచనలో మునిగిపోయాడు.
తన అనుమానాలను మాత్రం బయట పెట్టలేదు.
ఆ సాయంత్రం లూసీ కొంచెం కోలుకున్నట్లుగా కనిపించింది.
ఆర్థర్ వచ్చినప్పుడు చిరునవ్వు నవ్వింది.
త్వరలో మంచి రోజులు వస్తాయని కూడా మాట్లాడింది.
కొద్దిసేపు అందరూ ఊపిరి పీల్చుకున్నారు.
బహుశా వైద్యులు ఎక్కువగా ఆందోళన చెందారేమో.
బహుశా లూసీ నిజంగానే కోలుకుంటున్నదేమో.
కానీ…
మరుసటి రోజు ఉదయం వచ్చే సరికి ఆ ఆశ సన్నగిల్లింది.
లూసీ మునుపటి కంటే మరింత బలహీనంగా ఉంది.
ఆమె ముఖం ఇంకా తెల్లబడిపోయింది.
దిండు మీద నుంచి తల ఎత్తడానికి కూడా కష్టపడుతున్నది.
ఆర్థర్ తాను చూస్తున్నది నమ్మలేకపోయాడు.
“నిన్న ఆమె బాగానే ఉన్నది కదా,” అన్నాడు.
“ఈ రోజు ఇంతగా ఎలా క్షీణించింది?”
ఎవరి దగ్గరా సమాధానం లేదు.
వాన్ హెల్సింగ్ మరోసారి ఆమెను పరీక్షించాడు.
ఈసారి అతను ఒక నిర్ణయం తీసుకున్నాడు.
“ఆమెను కాపాడడానికి ఒక్క మార్గమే ఉంది,” అన్నాడు.
“ఆమెకు రక్తం కావాలి.”
ఆర్థర్ ఒక్క క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయలేదు.
వెంటనే ముందుకు వచ్చాడు.
“నా రక్తం తీసుకోండి.”
అతని స్వరంలో ఎలాంటి సందేహం లేదు.
“నా రక్తం ఆమెను కాపాడగలిగితే ఎంత కావాలంటే అంత తీసుకోండి.”
వాన్ హెల్సింగ్ అతనిని ఆప్యాయంగా చూశాడు.
“నువ్వు ధైర్యవంతుడివి,” అన్నాడు.
వెంటనే ఏర్పాట్లు ప్రారంభమయ్యాయి.
ఆర్థర్ తన రక్తాన్ని లూసీకి ఇచ్చాడు.
ఆ ప్రక్రియ తర్వాత అతను బలహీనంగా మారాడు.
పూర్తిగా అలసిపోయాడు.
అయినా ఒక్క మాట కూడా ఫిర్యాదు చేయలేదు.
లూసీ ముఖాన్ని మాత్రమే ఆందోళనగా చూస్తూ ఉన్నాడు.
కొంతసేపటి తర్వాత…
ఆమె ముఖంలో నెమ్మదిగా కొంచెం మార్పు వచ్చింది.
శ్వాస సరిగా తీసుకోవడం ప్రారంభించింది.
కళ్లలో కొద్దిగా జీవం కనిపించింది.
చాలా రోజుల తర్వాత మొదటిసారి అందరిలో ఆశ కలిగింది.
ఆర్థర్ చేసిన త్యాగం ఫలించినట్లుగా కనిపించింది.
కానీ వాన్ హెల్సింగ్ మాత్రం పూర్తిగా సంతృప్తి చెందలేదు.
లూసీ ప్రస్తుతం మాత్రమే సురక్షితంగా ఉందని అతనికి తెలుసు.
రాత్రి సమయంలో ఏదో జరుగుతున్నది.
సాధారణ వ్యాధి మాదిరిగా కనిపించనిది ఏదో.
అందుకే అతను ఒక కఠినమైన నిర్ణయం తీసుకున్నాడు.
లూసీని ఇకపై ఒక్క క్షణం కూడా ఒంటరిగా వదిలి పెట్టకూడదు.
ఆమె పూర్తిగా కోలుకునే వరకు ప్రతి గంటా ఎవరో ఒకరు కాపలాగా ఉండాలి.
ఆమెను ఒంటరిగా వదిలేస్తే వ్యాధి మళ్లీ తిరగ బెడుతుందేమోనని అతను భయపడ్డాడు.
కానీ ఎందుకో మాత్రం చెప్పలేదు.
గది నుంచి వెళ్లే ముందు వాన్ హెల్సింగ్ తన సంచిలో చేయి పెట్టాడు.
కొన్ని తెల్లటి పువ్వులను బయటకు తీశాడు.
వాటికి చాలా ఘాటైన వాసన ఉన్నది.
అవి వెల్లుల్లి పువ్వులు.
ఆర్థర్, సీవర్డ్ ఇద్దరూ అయోమయంగా ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.
“ఇవి ఎందుకు?” అని సీవర్డ్ అడిగాడు.
“ఇవి ఆమెను రక్షిస్తాయి,” అని వాన్ హెల్సింగ్ సమాధానం ఇచ్చాడు.
అంతే.
మరేమీ వివరించలేదు.
వెల్లుల్లి పువ్వులను లూసీ మంచం చుట్టూ అమర్చాడు.
కొన్నింటిని కిటికీల దగ్గర వేలాడదీశాడు.
మరి కొన్నింటిని తలుపు దగ్గర పెట్టాడు.
చివరకు వెల్లుల్లి పువ్వులతో చేసిన ఒక మాలను లూసీ మెడలో వేశాడు.
లూసీ ముఖం చిట్లించింది.
“వాసన చాలా ఘాటుగా ఉన్నది,” అంది.
కానీ వాన్ హెల్సింగ్ మాత్రం గట్టిగా చెప్పాడు.
“ఇవి ఎక్కడ పెట్టామో అక్కడే ఉండాలి.”
“ఏం జరిగినా వాటిని తీసేయకండి.”
ఆర్థర్కు అర్థం కాలేదు.
సీవర్డ్కు కూడా అర్థం కాలేదు.
వెల్లుల్లి ఒక ఔషధం కాదు.
ఇలాంటి విచిత్రమైన వ్యాధిని అది ఎలా నయం చేస్తుంది?
అయినా…
వాన్ హెల్సింగ్ అంత నమ్మకంగా మాట్లాడడంతో ఎవరూ అతన్ని ఎదిరించలేదు.
ఆ రాత్రి లూసీ ప్రశాంతంగా నిద్రపోయింది.
చాలా రోజుల తర్వాత మొదటిసారి ఎలాంటి విచిత్రమైన సంఘటన జరగలేదు.
మరుసటి ఉదయం ఆమె బలంగా కనిపించింది.
చిరునవ్వు నవ్వింది.
సులభంగా మాట్లాడగలిగింది.
ఆకలి కూడా తిరిగి వచ్చినట్లుగా అనిపించింది.
ఆర్థర్ ఆనందంతో నిండిపోయాడు.
సీవర్డ్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
ఆమె ఆరోగ్య పరిస్థితి మెరుగ్గా ఉంది.
వాన్ హెల్సింగ్ మాత్రం నిశ్శబ్దంగా అన్నీ గమనించాడు.
అతను ఎక్కువగా మాట్లాడలేదు.
కానీ తన అనుమానం నిజమవుతున్నదని అతని మనసు చెబుతోంది.
దురదృష్టవశాత్తూ…
ఆ పరిస్థితి ఎక్కువ కాలం నిలవలేదు.
ఒక రోజు సాయంత్రం లూసీ తల్లి గదిలోకి వచ్చింది.
వెల్లుల్లి వాసన గది మొత్తం నిండిపోయింది.
ఆమెకు తన కూతురిపై జాలి వేసింది.
“ఈ పువ్వులు చాలా దుర్వాసన వస్తున్నాయి,” అంది.
“పాపం లూసీకి కొంచెం తాజా గాలి కావాలి.”
తాను సహాయం చేస్తున్నానని భావించి…
ఆమె మంచం చుట్టూ ఉన్న వెల్లుల్లి పువ్వులు అన్నీ తీసేసింది.
కిటికీలను పూర్తిగా తెరిచింది.
చల్లని గాలి రాత్రి గదిలోకి వచ్చింది.
లూసీ ప్రశాంతంగా నిద్రపోతున్నది.
ఆమె తల్లి చిరునవ్వు నవ్వింది.
తన కూతురికి కొంత సౌకర్యం కలిగించానని భావించింది.
కానీ…
తాను చేసిన పని ఎంత ప్రమాదకరమో ఆమెకు తెలియదు.
మరుసటి రోజు ఉదయం వాన్ హెల్సింగ్ చాలా తొందరగా వచ్చాడు.
గదిలోకి అడుగుపెట్టిన క్షణంలోనే ఆగిపోయాడు.
వెల్లుల్లి పువ్వులు కనిపించలేదు.
కిటికీలు తెరిచి ఉన్నాయి.
అతని ముఖం ఒక్కసారిగా తెల్లబడిపోయింది.
వెంటనే లూసీ మంచం దగ్గరకు పరుగెత్తాడు.
ఆమె కదలకుండా పడుకుని ఉన్నది.
ఆమె ముఖం దిండు కంటే తెల్లగా కనిపిస్తున్నది.
శ్వాస చాలా బలహీనంగా ఉన్నది.
ఆమె ప్రాణాలతో ఉందా లేదా అన్నంత ప్రమాదకర స్థితిలో ఉన్నది.
వాన్ హెల్సింగ్ వెంటనే కిటికీలను మూసేశాడు.
కొన్ని క్షణాలు ఏమీ మాట్లాడలేదు.
తర్వాత ప్రశాంతంగా అడిగాడు.
“ఈ పువ్వులను ఎవరు తీసేశారు?”
లూసీ తల్లి ముందుకు వచ్చింది.
“నేనే తీసేశాను,” అంది.
“వాటి వాసన వల్ల లూసీకి ఇబ్బందిగా ఉందనుకున్నాను.”
“ఆమెకు తాజా గాలి అవసరమని అనిపించింది.”
వాన్ హెల్సింగ్ కోపపడలేదు.
ఆమె ప్రేమతోనే ఆ పని చేసిందని అతనికి తెలుసు.
ఆమెకు నిజం తెలియదు.
కానీ ప్రొఫెసర్కు భయంకరమైన నిజం అర్థమైనది.
రక్షణ తొలగించబడింది.
రాత్రి సమయంలో లూసీపై దాడి చేస్తున్న ఆ తెలియని శక్తి మళ్లీ వచ్చింది.
ఇక ఆలస్యం చేయడానికి సమయం లేదు.
మరోసారి రక్తం ఎక్కించాలి.
ఈసారి డాక్టర్ సీవర్డ్ ముందుకు వచ్చాడు.
ఏ మాత్రం వెనుకాడకుండా తన రక్తాన్ని ఇవ్వడానికి సిద్ధమయ్యాడు.
లూసీకి మరోసారి కొత్త రక్తం ఎక్కించారు.
మళ్లీ ఆమె ముఖంలో కొద్దిగా రంగు తిరిగి వచ్చింది.
శ్వాస బలపడింది.
శరీరంలో జీవం మళ్లీ కనిపించింది.
కానీ…
ప్రతి సారి ఆమెను రక్షించడం మరింత కష్టమవుతున్నదని వాన్ హెల్సింగ్ గమనించాడు.
లూసీ కోరుకుంటున్నది.
కానీ చాలా స్వల్పమైన మార్పుతో మాత్రమే.
ఆ సాయంత్రం వాన్ హెల్సింగ్ స్వయంగా అన్ని వెల్లుల్లి పువ్వులను మళ్లీ అమర్చాడు.
ప్రతి కిటికీని జాగ్రత్తగా మూసి బిగించాడు.
ప్రతి తలుపును పరిశీలించాడు.
ఏ చిన్న తప్పిదానికీ అవకాశం ఇవ్వలేదు.
వెళ్లే ముందు అందరినీ గట్టిగా హెచ్చరించాడు.
“ఈ పువ్వులను ఎవరూ తీయకూడదు.”
“ఈ కిటికీలను ఎవరూ తెరవకూడదు.”
“ఏం జరిగినా సరే.”
అతని స్వరం ప్రశాంతంగానే ఉన్నది.
కానీ అందులోని ఆత్రుత అందరినీ భయపెట్టింది.
అతను ఇంకా తన కారణాలను పూర్తిగా వివరించలేదు.
అయినా ఒక విషయం మాత్రం స్పష్టమవుతున్నది.
వాన్ హెల్సింగ్ పోరాడుతున్నది సాధారణ వ్యాధితో కాదు.
ఇంతకు ముందు ఎవరూ ఎదుర్కొనని ఒక శత్రువుతో.
మరో రోజు రాత్రి సమయం అయింది.
లూసీ ప్రశాంతంగా నిద్రిస్తున్నది.
ఆర్థర్ ఆమె కోలుకోవాలని ప్రార్థిస్తున్నాడు.
వాన్ హెల్సింగ్ ఏ రహస్యాన్ని దాచి పెడుతున్నాడోనని సీవర్డ్ ఆలోచిస్తున్నాడు.
వాన్ హెల్సింగ్ మాత్రం పెరుగుతున్న ఆందోళనతో కాపలా కాస్తున్నాడు.
కిటికీలకు అవతల…
చీకటిలో దాగి…
ఏదో ఓపికగా ఎదురుచూస్తున్నది.
అది ఇప్పటికే సముద్రాన్ని దాటింది.
లూసీని కనుగొన్నది.
ఇప్పుడు…
ఆమెను వదిలిపెట్టడానికి అది సిద్ధంగా లేదు.
లూసీని కాపాడే పోరాటం ఇప్పుడే ప్రారంభమైంది.