రాజు గోవా తీరంలో విశ్రాంతి తీసుకుంటున్నాడు. సముద్రం వంక చూస్తూ ప్రకృతి అందాలను పరికిస్తున్నాడు.

పర్యాటకులను, సముద్రంలో వారి విన్యాసాలను చూస్తూ సమయం గడిపేస్తున్నాడు.

తన సహాయకులు లావణ్య, రాయ్‌లను కూడా రమ్మన్నాడు. కానీ వాళ్లు పని ఉందని, రెండు రోజుల్లో వస్తామని చెప్పారు.

ఫోన్ ఆఫ్ చేశాడు.

రెండు రోజులు గడిచాయి.

ఫోన్ ఆఫ్ చేశాడు కానీ గడియారంలో ఫోన్ సదుపాయం ఆఫ్ చేయడం మర్చిపోయాడు. అది మోగుతూనే ఉంది.

వెంటనే ఆన్ చేశాడు.

జాతీయ దర్యాప్తు సంస్థ (ఎన్ఐఏ) అధిపతి మాలవ్య లైన్‌లోకి వచ్చాడు.

రాగానే,
“క్షమించు రాజు” అన్నాడు.

“చెప్పు బాస్… ఏమిటి విషయం?” అన్నాడు రాజు.

“ఏమీ లేదు రాజు…” అని మాలవ్య తడబడ్డాడు.

“ఏమీ లేనప్పుడు ఎందుకు ఇబ్బంది పెడుతున్నావు?” అన్నాడు రాజు.

“అది కాదు రాజు… రహస్య ఆపరేషన్‌లో నీ స్నేహితుడు కెప్టెన్ రావు గాయపడ్డాడు.”

“పాకిస్తాన్‌లో విజయవంతంగా ఆపరేషన్ పూర్తి చేసుకుని తిరిగి వస్తుండగా ఆయనను తీవ్రంగా గాయపరిచారు. ఇప్పుడు కోమాలో ఉన్నాడు.”

కెప్టెన్ రావు మూడేళ్లుగా పాకిస్తాన్‌లో రహస్య ఆపరేషన్‌లో ఉన్నాడు.

ముజాహిదీన్లలో కలిసిపోయాడు. వారి రహస్యాలు తెలుసుకుని, వారి శిక్షణ కేంద్రాన్ని, నాయకులను అంతం చేశాడు.

భారత్‌లో ఉన్న పాక్ గూఢచారుల వివరాలు సేకరించాడు. రహస్య బృందాల వివరాలు ఒక చిప్‌లో తీసుకువచ్చాడు.

కెప్టెన్ రావు భారత్‌లో అడుగు పెట్టగానే అతన్ని చంపాలని లేదా అతని వద్ద ఉన్న చిప్ స్వాధీనం చేసుకోవాలని కొందరు పాకిస్తాన్ గూఢచారులు అతని వెంట వచ్చారని సమాచారం.

“కెప్టెన్‌కు ఆరోగ్యం బాగుంటే అతనే వాళ్ల పని చూసుకునేవాడు” అన్నాడు మాలవ్య.

సైన్యంలో కెప్టెన్‌గా పనిచేస్తున్న రావును మాలవ్య కావాలని ఎన్ఐఏలోకి తీసుకుని ప్రత్యేక శిక్షణ ఇప్పించాడు.

“రావు పాకిస్తాన్‌లో ఆపరేషన్ పూర్తిచేసుకుని వస్తుంటే పాక్ ఐఎస్ఐ గూఢచారులు తీవ్రంగా గాయపరిచారు. భారత్ సరిహద్దుల్లో స్పృహ లేకుండా పడి ఉంటే మన ఎన్ఐఏ అధికారులు తీసుకొచ్చి ఆస్పత్రిలో చేర్చారు” అన్నాడు.

“నువ్వు అత్యవసరంగా ఢిల్లీకి రావాలి” అన్నాడు మాలవ్య.

“సరే! వస్తున్నాను” అని చెప్పి గడియారం ఆఫ్ చేశాడు.

రాయ్‌కు ఫోన్ చేసి గోవాకు రావద్దని, నేరుగా లావణ్యను తీసుకుని ఢిల్లీకి రమ్మన్నాడు.

రహస్య ఆపరేషన్ పూర్తి చేసుకుని రెండు రోజుల క్రితమే తిరిగి వచ్చాడు రాజు.

గోవాలో సరదాగా గడపాలని వెళితే మళ్లీ పిలుపు వచ్చింది.

లావణ్యను రమ్మంటే తల్లికి బాగోలేదని తప్పించుకుంది.

వెంటనే ఢిల్లీ విమానం ఎక్కాడు రాజు.

ఢిల్లీలో అడుగుపెట్టగానే విమానాశ్రయంలో ఏదో గందరగోళం కనిపించింది.

అక్కడ లావణ్య ఎవరితోనో గొడవ పడుతూ కనిపించింది.

“ఏమిటీ… రాగానే మొదలైందా?” అని అరిచాడు రాజు.

“అది కాదు రాజు… వీడెవడో నా మీద వ్యాఖ్యలు చేస్తున్నాడు” అంది.

“మరి అందగత్తెవు కదా…”

“కాదా మరి… నీకు కనిపించదు గానీ…”

“సరేలే… కార్యాలయానికి వెళ్దామా? రాయ్ ఎక్కడ?” అన్నాడు.

“ఆయన రేపు వస్తాడట” అంది.

ఇద్దరూ అద్దె కారులో ఎక్కుతుండగా కాల్పుల శబ్దం వినిపించింది.

వెంటనే రాజు అప్రమత్తమై లావణ్యను కారు వెనక్కి తీసుకెళ్లి, కాల్పులు వచ్చిన వైపు తన తుపాకీతో గురిపెట్టాడు.

అప్పటికే వాళ్లు తప్పించుకున్నారు.

తాము ఢిల్లీకి వచ్చామని శత్రువులు కనిపెట్టారని, ఇక మరింత జాగ్రత్తగా ఉండాలని రాజు అనుకున్నాడు.

కెప్టెన్ రావు కోసం తాను వచ్చానని పాక్ గూఢచారులకు సమాచారం అందిందని అర్థమైంది.

మాలవ్య ముందు రాజు, లావణ్య కూర్చున్నారు.

“రావు ఆస్పత్రిలో చికిత్స పొందుతున్నాడు. మరో నెల రోజుల పాటు అతనికి విశ్రాంతి అవసరం” అన్నాడు మాలవ్య.

“ఈలోపు అతని మీద మరోసారి దాడి జరిగే అవకాశం ఉంది. నువ్వు వాళ్ల ఆచూకీ కనిపెట్టాలి.”

“సరే… మేము ఆస్పత్రి సమీపంలోని వసతి గృహంలో ఉంటాం” అన్నాడు రాజు.

“వారిని కనిపెట్టాలి. అప్పుడే రావుకు పూర్తి రక్షణ కల్పించగలం” అన్నాడు మాలవ్య.

ఇద్దరూ వసతి గృహానికి చేరుకున్నారు.

లావణ్య స్నానాల గదికి వెళ్లింది. రాజు సోఫాలో విశ్రాంతి తీసుకుంటున్నాడు.

ఇంతలో లావణ్య ఫోన్ మోగింది.

ఆమె స్నానాల గదిలో ఉండడంతో, ఎవరి నుంచి వచ్చిందా అని రాజు చూశాడు.

తెలియని నంబరు కనిపించింది.

వెంటనే ఫోన్ ఎత్తాడు.

“పని అయిందా?” అనే మాట వినిపించింది.

రాజు ఒక్క క్షణం ఆలోచనలో పడ్డాడు.

ఇంతలో లావణ్య బయటకు వచ్చింది. ఫోన్ చూసుకుంది.

రాజు వైపు చూసి కంగారు పడింది.

వెంటనే బయటకు వెళ్లింది.

తనకు ఫోన్ చేసిన వ్యక్తికి తిరిగి కాల్ చేసి,

“నువ్వు చెప్పిన పని చేస్తాను. మా అమ్మానాన్నలను వదిలి పెట్టు దయచేసి” అంది.

“ముందు పని పూర్తి చేయి. విడుదల విషయం తరువాత ఆలోచిస్తాం” అని అవతలి వైపు నుంచి సమాధానం వచ్చింది.

లావణ్య నీరసంగా తిరిగి గదిలోకి వచ్చింది.

“ఎందుకు దాచావు లావణ్యా?” అని రాజు అడిగాడు.

ఒక్కసారిగా ఆమె ఉలిక్కిపడింది.

భయంగా రాజు వైపు చూసింది.

“నాకు అంతా తెలుసు. ఏమి జరిగిందో చెప్పు” అని గట్టిగా అడిగాడు.

“మా అమ్మానాన్నలను బంధించారు. నిన్ను ఈ రోజు వేరే చోటుకు తీసుకెళ్లమన్నారు. అప్పుడు ఆస్పత్రిలో ఉన్న కెప్టెన్ రావును అపహరిస్తామని చెప్పారు” అని కన్నీళ్లతో చెప్పింది.

“నువ్వు భయపడకు. మీ అమ్మానాన్నలు సురక్షితంగా బయటపడేలా నేను ఏర్పాట్లు చేశాను” అన్నాడు రాజు.

“పద… రావు ఉన్న ఆస్పత్రికి వెళ్దాం” అన్నాడు.

ఇద్దరూ కారులో సమీపంలోని ఆస్పత్రికి చేరుకున్నారు.

ఇంతలో రాజు ఫోన్‌కు ఒక సందేశం వచ్చింది.

అది రాయ్ నుంచి వచ్చింది.

ఆ సందేశం చూసిన వెంటనే రాజు వేగంగా ఆస్పత్రిలోకి వెళ్లాడు.

రిసెప్షన్ వద్ద మాట్లాడి రావు గది వైపు వేగంగా నడిచాడు.

ఏమి జరుగుతుందో అర్థంకాక లావణ్య కూడా అతని వెనుక వెళ్లింది.

రాజు తలుపు తోసుకుని లోపలికి వెళ్లాడు.

లోపల ఒక నర్సు సెలైన్ సీసాలోకి ఇంజెక్షన్ వేస్తోంది.

రాజు వెంటనే ఆమె చేతిలోని ఇంజెక్షన్ లాక్కుని నేలకేసి కొట్టాడు.

నర్సు భయంతో పారిపోవడానికి ప్రయత్నించింది.

రాజు ఆమె చేయిని గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.

“ఈమెను అదుపులోకి తీసుకో” అని వెనుక వచ్చిన లావణ్యకు అప్పగించాడు.

లావణ్య ఆమెను బలవంతంగా బయటకు తీసుకెళ్లింది.

రాజు స్పృహలో లేని రావు వైపు చూసి, నిట్టూర్చి బయటకు వచ్చాడు.

వైద్యుడి గదికి వెళ్లి రావు గది భద్రతా లోపాలపై వివరణ అడిగాడు.

ఇంతలో ఒక వ్యక్తి పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చాడు.

తాను కానిస్టేబుల్‌నని, ఇక్కడ భద్రత కోసం తనను నియమించారని, సాధారణ దుస్తుల్లో ఉన్నానని చెప్పాడు.

తనతో పాటు మరో నలుగురు ఉన్నారని వివరించాడు.

“ఎవరో రోగి పారిపోతుంటే, అతని బంధువులు పట్టుకోవడానికి సహాయం అడిగారు. అందుకే మేము బయటకు వెళ్లాం.”

“ఇంతలో రావు గుర్తుకు వచ్చి వెంటనే తిరిగి వచ్చాం. కానీ అప్పటికే జరగాల్సింది జరిగిపోయింది” అన్నాడు.

ఇకపై జాగ్రత్తగా ఉంటామని చెప్పాడు.

కానీ రాజు ముందుగానే అప్రమత్తంగా ఉన్నాడు.

తన ఆదేశాలతో రాయ్ ఆస్పత్రిలో ఉండడంతో రావుకు ప్రమాదం తప్పింది.

భద్రతా సిబ్బందికి మరింత జాగ్రత్తగా ఉండాలని చెప్పాడు.

లావణ్య బంధించిన నర్సు వేషంలో ఉన్న పాక్ గూఢచారి దగ్గరకు రాజు వెళ్లాడు.

అప్పటికే ఆమె శరీరంపై లావణ్య నిజాలు చెప్పించడానికి కొట్టిన దెబ్బల గుర్తులు కనిపిస్తున్నాయి.

“ఏమైనా చెప్పిందా?” అని రాజు అడిగాడు.

“లేదు బాస్” అంది లావణ్య.

“అయితే నేను రంగంలోకి దిగాల్సిందే” అన్నాడు రాజు.

తుపాకీ తీసి,

“నాకు లావణ్య అంత ఓపిక లేదు. నిజం చెప్పు. నీతో ఎంతమంది వచ్చారు?” అని అడిగాడు.

ఆమె కాలు పక్కనే కాల్పు జరిపాడు.

కానీ ఆమెలో భయం కనిపించలేదు.

ఏమి చేసుకుంటారో చేసుకోండి అన్నట్టు చూస్తోంది.

రాజు అకస్మాత్తుగా ఆమె కాలుపై కాల్చాడు.

నొప్పి భరించలేక ఆమె ఒక్కసారిగా,

“వద్దు… వద్దు…” అని అరిచింది.

“చెప్పు. ఎంతమంది వచ్చారు?” అని రాజు గట్టిగా అడిగాడు.

మళ్లీ తుపాకీ పైకెత్తాడు.

వెంటనే భయంతో,

“ఐదుగురం వచ్చాం” అని నీరసంగా చెప్పింది.

ఆమెకు వైద్యుడితో చికిత్స చేయించి, పోలీసులకు అప్పగించమని లావణ్యకు చెప్పి బయటకు వచ్చాడు రాజు.

రావు ఉన్న ఆస్పత్రి చుట్టూ శత్రువులు పొంచి ఉన్నారని తన సహాయకుడు రాయ్ పంపిన రహస్య సంకేతం ద్వారా తెలుసుకున్నాడు రాజు.

ఆస్పత్రి వద్ద శత్రువులను పట్టుకునే ప్రయత్నం చేస్తే రోగులకు, కెప్టెన్‌కు ప్రమాదం జరగవచ్చు.

అందుకే శత్రువుల ఆలోచనలను మళ్లించాలి.

వారిని నగరానికి దూరంగా ఎలా తీసుకెళ్లాలి అని ఒక్క క్షణం ఆలోచించాడు.

అప్పుడే అతని బుర్రలో ఒక ఆలోచన మెరిసింది.

అంతే… అదే చేయాలని నిర్ణయించుకున్నాడు.

తన బ్లూ ఆస్టిన్ కారును ఢిల్లీ మెట్రో సొరంగాల వైపు శరవేగంగా నడిపించాడు.

కొద్ది దూరం వెళ్లిన తరువాత తనను ఒక తెల్లరంగు డస్టర్ కారు వెంబడిస్తోందని గమనించాడు.

అప్పటికే తాను వేసుకున్న ప్రణాళిక ప్రకారం అన్నీ జరుగుతున్నందుకు సంతృప్తిగా చిరునవ్వు నవ్వాడు.

మెట్రో సొరంగాల్లోకి రాజు ఆస్టిన్ ప్రవేశించింది.

దానిని అనుసరిస్తూ డస్టర్ వస్తోంది.

రాజు కారును వెంబడించాలని డస్టర్ మరింత వేగం పెంచింది.

రాత్రి కావడంతో సొరంగం నిర్మానుష్యంగా ఉంది.

కొంత దూరం వెళ్లాక మలుపు దగ్గర రాజు ఒక్కసారిగా కారుకు బ్రేక్ వేశాడు.

అదే వేగంతో వస్తున్న శత్రువుల కారు మలుపు తిరుగుతూ ఎదురుగా మరో కారు చూసి అకస్మాత్తుగా బ్రేక్ వేయడంతో తలకిందులైంది.

అప్పటికే రాజు తన ఆస్టిన్‌ను దూరంగా తీసుకెళ్లాడు.

కారు దిగి కాల్పులు ప్రారంభించాడు.

కారులో చిక్కుకుపోయి బయటకు రాలేకపోయిన పాక్ గూఢచారులు ముగ్గురు తేరుకుని ఎదురు కాల్పులు ప్రారంభించారు.

అప్పటికే రాజు ఇచ్చిన సమాచారంతో ఎన్ఐఏ అధికారులు వెనుక నుంచి వచ్చి వారిపై కాల్పులు ప్రారంభించారు.

ముందు రాజు, వెనుక ఎన్ఐఏ అధికారుల కాల్పులతో పాక్ గూఢచారులు ఎక్కువసేపు నిలబడలేకపోయారు.

చివరకు చేతులు పైకెత్తి బయటకు రావడంతో వారిని ఎన్ఐఏ అధికారులు అదుపులోకి తీసుకున్నారు.

అప్పుడే ఏదో గుర్తుకు వచ్చి రాజు ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడ్డాడు.

వెంటనే రాయ్‌కు ఫోన్ చేశాడు.

తాను ఆస్పత్రికి వస్తున్నానని, జాగ్రత్తగా ఉండాలని చెప్పి చేయాల్సిన పనిని వివరించాడు.

ఆస్టిన్‌ను ఆస్పత్రి వైపు వేగంగా నడిపించాడు.

రాజు ఆస్పత్రికి చేరుకోగానే అక్కడ గందరగోళం కనిపించింది.

ఒక రోగిని అపహరించారని అందరూ హడావుడిగా ఉన్నారు.

వెంటనే కారు దిగి రాజు నేరుగా రావును ఉంచిన గదికి వెళ్లాడు.

అపహరణకు గురైంది కెప్టెన్ రావేనని తెలుసుకున్నాడు.

రోగి కనిపించక ఐదు నిమిషాలే అయిందని తెలిసింది.

దాంతో వైద్యులు, సిబ్బంది, భద్రతా సిబ్బంది అంతా ఆందోళన చెందుతున్నారు.

“అపహరించిన వ్యక్తి ఐదు నిమిషాల్లో ఆస్పత్రి దాటి వెళ్లలేడు. అందరూ వెతకండి” అని రాజు ఆదేశించాడు.

చివరకు ఆస్పత్రి ఆవరణలో ఉన్న పాత అంబులెన్స్ తప్ప మిగతా అన్ని చోట్లా తనిఖీ చేశారు.

రాజుకు దానిపై అనుమానం వచ్చింది.

“దాన్ని తనిఖీ చేయండి” అన్నాడు.

భద్రతా సిబ్బంది దాని దగ్గరకు వెళుతుండగా ఒక్కసారిగా కాల్పులు జరిగాయి.

వెంటనే రాజు, సిబ్బంది ఎదురుకాల్పులు జరిపారు.

బయట నుంచి పోలీసులు రావడంతో అంబులెన్స్‌ను చుట్టుముట్టి చివరకు ఐదో పాక్ గూఢచారిని కూడా పట్టుకున్నారు.

అంబులెన్స్‌లో పాక్ గూఢచారి అపహరించిన కెప్టెన్ రావు ఎలా ఉన్నాడని అందరూ చూశారు.

కానీ అక్కడ రావు స్థానంలో అతనిలాగే కనిపించే బొమ్మ ఉంది.

అందరూ ఆశ్చర్యపోయారు.

ఏమి జరుగుతుందో అర్థంకాక ఒకరి ముఖం ఒకరు చూసుకున్నారు.

కానీ రాజు మాత్రం ప్రశాంతంగా జేబులో నుంచి సిగరెట్ తీసి వెలిగించాడు.

ఒక్కసారి గట్టిగా పీల్చి నెమ్మదిగా పొగ బయటకు వదిలాడు.

రావు కనిపించక అందరూ ఆందోళనలో ఉంటే, రాజు ఇంత ప్రశాంతంగా ఎలా ఉన్నాడని అందరూ ఆశ్చర్యంగా చూశారు.

రాజు నవ్వుతూ చెప్పడం ప్రారంభించాడు.

“ఐదో పాక్ గూఢచారి చిప్ కోసం కెప్టెన్‌ను అపహరించడానికి ప్రయత్నిస్తాడని ముందే ఊహించాను.”

“అందుకే రాయ్ సహాయంతో రావును ముందుగానే వేరే గదికి మార్చేశాం.”

“బొమ్మను రావు అనుకుని పాక్ గూఢచారి అపహరించాడు. చివరకు మన వలలో చిక్కుకున్నాడు.”

ముందు జాగ్రత్తగా రాయ్‌ను రావుకు కాపలాగా ఆస్పత్రిలోనే ఉంచానని చెప్పాడు.

ఇంతలో రాయ్ పరుగున వచ్చాడు.

“కెప్టెన్‌కు స్పృహ వచ్చింది” అని చెప్పాడు.

అందరూ వెంటనే అటు వైపు పరుగెత్తారు.

మాలవ్య కూడా రావుకు స్పృహ వచ్చిందని తెలుసుకుని అక్కడికి చేరుకున్నాడు.

కెప్టెన్ రావు స్పృహలోకి వచ్చాడు.

రాజును చూసి చిరునవ్వు నవ్వాడు.

“బ్రదర్… త్వరగా కోలుకో. ఈసారి మనిద్దరం కలిసి సంయుక్త ఆపరేషన్‌కు వెళ్దాం” అన్నాడు రాజు.

అది విన్న మాలవ్య తల పట్టుకున్నాడు.

“మీ ఇద్దరికీ నేను అలాంటి ఆపరేషన్ ఎక్కడ సిద్ధం చేయాలిరా బాబూ!” అన్నాడు.

దాంతో రాజు, రావు ఇద్దరూ గట్టిగా నవ్వారు.