ఎడ్వర్డ్ ఎం. లెర్నర్ రాసిన “ది డార్క్ ఎట్ ది ఎండ్ ఆఫ్ ది టన్నెల్” ఆధారంగా సరళీకరించిన తెలుగు పునఃకథనం
2090
ఆ రాత్రి వృద్ధుడైన అర్జున్ తన విద్యార్థులతో కలిసి ఆరుబయట నిలబడి ఆకాశం వైపు చూశాడు.
అది అతని చిన్ననాటి ఆకాశంలా లేదు.
ఒకప్పుడు అతను నక్షత్రాలను చూసి దిక్కులను గుర్తించగలిగేవాడు. నక్షత్ర సమూహాల పేర్లను ఆలోచించకుండానే చెప్పగలిగేవాడు. అవన్నీ ఎప్పటికీ అలాగే ఉంటాయని నమ్మేవాడు.
ఇప్పుడు ఆకాశంలో పెద్ద పెద్ద ఖాళీలు కనిపిస్తున్నాయి.
కొన్ని నక్షత్రాలు నాశనమయ్యాయి. మరికొన్ని ఇప్పటికీ ఉండి ఉండవచ్చు. కానీ వాటికీ భూమికీ మధ్య విస్తరించిన చీకటి వాటి వెలుగును పూర్తిగా మింగేసింది.
భూమి మీద నుంచి చూస్తే, ఆ రెండింటికీ తేడా లేదు.
ఆ నక్షత్రాలు కనిపించడం లేదు.
“మొదటి నక్షత్రాలు ఒక్కొక్కటిగా ఆరిపోవడం ప్రారంభమైనప్పుడు నేను అక్కడే ఉన్నాను,” అన్నాడు అర్జున్.
విద్యార్థులు నిశ్శబ్దంగా విన్నారు.
“ఆకాశంలోని అత్యంత ప్రకాశవంతమైన నక్షత్రాల్లో ఒకటైన వేగా చనిపోయిన రాత్రి కూడా నేను చూశాను.”
అతను కాసేపు ఆగాడు.
“ఆ రాత్రే ప్రపంచం చివరకు మా మాట నమ్మింది.”
విద్యార్థులకు వేగా మరణం గురించి తెలుసు. దానికి సంబంధించిన రికార్డింగులను వాళ్లు చాలాసార్లు చూశారు.
కానీ ఒక నక్షత్రం నిజంగా చనిపోతుండగా ప్రత్యక్షంగా చూడటం ఎలా ఉంటుందో ఆ చిత్రాలు చెప్పలేవు.
ఆ నక్షత్రాన్ని మింగిన చీకటే ఇప్పుడు తమవైపు వస్తోందని గ్రహించినప్పుడు కలిగే భయాన్ని అవి చూపలేవు.
వాళ్లు పుట్టినప్పటి నుంచీ ఆ ప్రమాదం గురించి వింటూనే ఉన్నారు. కానీ ఎవరికీ ఏమీ తెలియని రోజులు అర్జున్కు గుర్తున్నాయి.
ఆకాశాన్ని చూస్తూ, ఇంకా ఎన్ని సంవత్సరాలు మిగిలాయో లెక్కపెట్టాల్సిన అవసరం లేని రోజులు.
“ఇదంతా ఒక గెలాక్సీ కనిపించకుండా పోవడంతో మొదలైంది,” అన్నాడు.
“అప్పుడు నేను మీకంటే పెద్దవాడిని కాదు.”
అతని కథ యాభై సంవత్సరాల వెనక్కి వెళ్లింది.
ఒక చలికాలపు విహారయాత్రకు.
విరిగిన కాలికి.
ఉండాల్సిన చోట కనిపించని ఒక గెలాక్సీకి.
2040
అర్జున్ మిషిగన్ స్టేట్ యూనివర్సిటీలో ఖగోళశాస్త్ర పరిశోధక విద్యార్థి.
అతను అధ్యయనం చేసే గెలాక్సీలు భూమికి చాలా దూరంలో ఉన్నాయి. వాటి వెలుగు టెలిస్కోపులను చేరుకోవడానికి కోట్లాది సంవత్సరాలు ప్రయాణించాల్సి వచ్చేది.
అలాంటి పరిశోధనకు ఎంతో ఓపిక అవసరం.
పరిశోధనా గ్రంథాన్ని త్వరగా పూర్తి చేయాలనుకునే విద్యార్థి కోసం విశ్వం తన వేగాన్ని మార్చుకోదు.
అర్జున్ స్నేహితుడు రోహన్ సెలవుల కోసం అరూబా వెళ్లబోతున్నాడు. అతని గది కొన్ని రోజులు ఖాళీగా ఉంటుంది. రోహన్ అన్న విక్రమ్ జెనీవా సమీపంలోని సెర్న్లో ఇంజినీర్గా పనిచేస్తున్నాడు.
అందువల్ల అర్జున్కు తక్కువ ఖర్చుతో స్విట్జర్లాండ్ వెళ్లే అవకాశం దొరికింది.
అతని అసలు ప్రణాళిక సులభమైనది—కొన్ని రోజులు సెర్న్ చూడాలి, తర్వాత ఫ్రెంచ్ ఆల్ప్స్లోని షామోనీ వద్ద స్కీయింగ్ చేయాలి.
ఈస్ట్ లాన్సింగ్లోని మిషిగన్ చలికంటే, ప్రయోజనం ఉన్న మంచులో గడపడం మెరుగని అతనికి అనిపించింది.
అర్జున్ హడావుడిగా సామాను సర్దుకున్నాడు.
బహుశా మరీ హడావుడిగా.
అతను బయలుదేరే ముందు, యూనివర్సిటీ ఆఫ్ అరిజోనాలోని లార్జ్ బైనాక్యులర్ టెలిస్కోప్ నుంచి కొత్త చిత్రాలు వచ్చాయి. వాటిని తన కంప్యూటర్లోకి దించుకున్నాడు. కానీ సరిగ్గా పరిశీలించలేదు.
తాను అధ్యయనం చేస్తున్న గెలాక్సీలు కోట్లాది సంవత్సరాలుగా అక్కడే ఉన్నాయి.
మరో వారం ఆగలేవా?
షామోనీలో స్కీయింగ్ ప్రారంభించిన కొద్దిసేపటికే అర్జున్ కిందపడ్డాడు.
అతని కాలు విరిగింది.
జెనీవాలోని ఆసుపత్రిలో ఒక రాత్రి గడపాల్సి వచ్చింది. అతని కాలులో అమర్చిన లోహపు పిన్నులు ఆ ప్రమాదాన్ని జీవితాంతం గుర్తుచేసే జ్ఞాపకాలయ్యాయి.
స్కీయింగ్ ఇక సాధ్యం కాదు.
ఊతకర్రలతో సెర్న్ ప్రాంగణమంతా తిరగడం కూడా కష్టం.
అందుకే అర్జున్ ఎక్కువ సమయం సెర్న్లోని బిల్డింగ్ 40లో ఉన్న విశాలమైన హాలులో కూర్చునేవాడు. గాయపడిన కాలును ముందుకు చాపి, పక్కన ఊతకర్రలు పెట్టుకునేవాడు.
అతని చుట్టూ ప్రపంచంలోని ప్రముఖ భౌతిక శాస్త్రవేత్తలు ప్రయోగాల గురించి మాట్లాడుకుంటూ వెళ్లేవారు.
కొన్నిసార్లు వాళ్ల మాటలు ఆసక్తిగా వినేవాడు.
మరికొన్నిసార్లు అవి తనకు అర్థంకానంత క్లిష్టంగా మారేవి.
అప్పుడు తన పరిశోధనకు తిరిగివచ్చేవాడు.
అలా, ప్రయాణానికి ముందు నిర్లక్ష్యం చేసిన టెలిస్కోప్ చిత్రాలను చివరకు తెరిచాడు.
ఆకాశంలోని ఆ ప్రాంతాన్ని అర్జున్ వెంటనే గుర్తుపట్టాడు.
అక్కడక్కడా కనిపిస్తున్న సుదూర గెలాక్సీలను అతను నెలల తరబడి అధ్యయనం చేశాడు.
కానీ కొత్త చిత్రంలో ఏదో తేడా ఉంది.
అర్జున్ తెరకు దగ్గరగా వంగాడు.
ఒక గెలాక్సీ కనిపించడం లేదు.
పాత చిత్రాన్ని తెరిచాడు.
అందులో ఉంది.
కొత్త చిత్రానికి తిరిగివచ్చాడు.
అక్కడ ఖాళీ మాత్రమే ఉంది.
పక్కనున్న గెలాక్సీలు మామూలుగానే కనిపిస్తున్నాయి. వాటి స్థానాలు మారలేదు. వాటి వెలుగులోనూ అనుకోని మార్పులేవీ లేవు.
అర్జున్ పరికరానికి సంబంధించిన సమాచారాన్ని తనిఖీ చేశాడు.
లోపం కనిపించలేదు.
ఆకాశంలోని స్థానాన్ని సూచించే వివరాలను మళ్లీ పరిశీలించాడు.
అవీ సరైనవే.
ఒక చిత్రంలో గెలాక్సీ ఉంది.
తర్వాతి చిత్రంలో లేదు.
అపారమైన నక్షత్రాలతో నిండిన ఒక గెలాక్సీ ఎలా అదృశ్యమవుతుంది?
అది అసాధ్యమని అర్జున్కు తెలుసు.
తనకు ఇంకా దొరకని పొరపాటు ఏదో ఉండాలి.
కానీ ఎంత వెతికినా ఆ పొరపాటు కనిపించలేదు.
ఒక వ్యక్తి వచ్చి అతని పక్క కుర్చీలో కూర్చున్నాడు.
అతనికి నలభై ఏళ్ల వయసు ఉండవచ్చు. భుజాలు కొద్దిగా వంగి ఉన్నాయి. చేతిలో బాగా పాతబడిన పొగాకు పైపు ఉంది. సెర్న్ ప్రాంగణంలో పొగ తాగడం నిషేధమైనా, ఆ పైపును చేతిలో తిప్పడం అతనికి అలవాటుగా కనిపించింది.
“నా పేరు దేవేంద్ర,” అన్నాడు.
“అర్జున్.”
గత కొద్దిరోజులుగా అర్జున్ అక్కడ ఒంటరిగా కూర్చోవడం దేవేంద్ర గమనించాడు. మొదట కాలి కట్టు గురించి అడిగాడు. తర్వాత అర్జున్ ఏం చదువుతున్నాడో తెలుసుకోవాలనుకున్నాడు.
అర్జున్ తన విఫలమైన స్కీయింగ్ యాత్ర గురించి చెప్పాడు.
తర్వాత కంప్యూటర్ తెరను దేవేంద్ర వైపు తిప్పాడు.
“పాత చిత్రాల్లో ఈ గెలాక్సీ ఇక్కడ ఉంది,” అన్నాడు. “కొత్త చిత్రంలో లేదు.”
దేవేంద్ర రెండు చిత్రాలను జాగ్రత్తగా చూశాడు.
“పరికరంలో లోపం కావచ్చా?”
“మొదట నేనూ అదే అనుకున్నాను. కానీ పరీక్షలన్నీ సరిగ్గానే ఉన్నాయి. ఒక్క సమాచార భాగం కూడా పోయినట్టు లేదు.”
“మనకూ ఆ గెలాక్సీకీ మధ్య ఏదైనా అడ్డుపడుతోందేమో?”
“అయి ఉండవచ్చు. కానీ అది ఏమిటో కనిపించడం లేదు.”
వాళ్లు భారీ ధూళి మేఘం గురించి ఆలోచించారు.
కానీ అంత పెద్ద గెలాక్సీని కప్పేయగల మేఘం ఒక్కసారిగా అక్కడికి చేరదు. పాత చిత్రాల్లో దాని జాడ కనిపించాలి.
అంతరిక్షంలో సంచరిస్తున్న భారీ బ్లాక్ హోల్ గురించి ఆలోచించారు.
కానీ గెలాక్సీ వెలుగును వంచగలిగేంత భారీ బ్లాక్ హోల్ అక్కడికి వస్తే, చుట్టుపక్కల ఉన్న ఇతర గెలాక్సీల చిత్రాలనూ వక్రీకరించాలి.
అలాంటి ఆనవాళ్లు లేవు.
తెలిసిన ప్రతి వివరణా చివరకు వాళ్లను అదే ఖాళీ ప్రదేశం దగ్గరకు తీసుకొచ్చింది.
దేవేంద్ర తన పైపును నెమ్మదిగా తిప్పాడు.
అతని మనసులో మరో ఆలోచన ఉన్నట్టనిపించింది.
“మీకు ఏదైనా అనుమానం ఉందా?” అడిగాడు అర్జున్.
“ఒక విచిత్రమైన ఆలోచన మాత్రమే,” అన్నాడు దేవేంద్ర.
అంతకుమించి చెప్పలేదు.
వెళ్లేముందు, తర్వాత ఏమైందో తనకు తెలియజేయమని కోరాడు. ఇద్దరూ సంప్రదింపు వివరాలు ఇచ్చిపుచ్చుకున్నారు.
దేవేంద్ర వెళ్లిపోయాడు.
అర్జున్ మళ్లీ తెరవైపు చూశాడు.
గెలాక్సీ ఇంకా అక్కడ లేదు.
ఆ సాయంత్రం అర్జున్కు గతంలో తనకు పరిచయమైన ఒక పరిశోధకుడు గుర్తొచ్చాడు.
అతను చంద్రుడి అవతలి వైపున ఉన్న ఫార్సైడ్ అబ్జర్వేటరీలో పనిచేస్తున్నాడు.
కనిపించకుండా పోయిన గెలాక్సీ మధ్యభాగం చాలా చురుకైనది. దాని కేంద్రంలోని భారీ బ్లాక్ హోల్ వైపు పదార్థం పడిపోతున్నప్పుడు బలమైన రేడియో సంకేతాలు వెలువడాలి.
బహుశా ఏదో వస్తువు కనిపించే వెలుగును మాత్రమే అడ్డుకుంటోందేమో.
రేడియో తరంగాలు ఇంకా దాటివస్తుండవచ్చు.
అర్జున్ తన సహోద్యోగికి సందేశం పంపాడు.
ఆ రాత్రి నిద్రపట్టక అతను సమాధానం కోసం ఎదురుచూశాడు.
చివరకు సందేశం వచ్చింది.
నువ్వు పంపిన స్థానం తప్పై ఉండాలి. అక్కడ నాకు ఏ సంకేతమూ కనిపించడం లేదు.
అర్జున్ వెంటనే స్థాన వివరాలను మళ్లీ తనిఖీ చేశాడు.
అవి తప్పు కావు.
కేవలం కనిపించే వెలుగు మాత్రమే కాదు.
రేడియో సంకేతం కూడా అదృశ్యమైంది.
రెండు వేర్వేరు పరికరాలు ఒకే అసాధ్యమైన విషయాన్ని చూపిస్తున్నాయి.
అక్కడ ఉండాల్సిన గెలాక్సీ నుంచి ఏమీ రావడం లేదు.
అర్జున్ తన పరిశీలన గురించి అంతర్జాతీయ ఖగోళ సంఘానికి నివేదిక పంపాడు.
కానీ తాను ఏం కనుగొన్నాడో అతనికే అర్థం కాలేదు.
ఒక గెలాక్సీ నాశనమైందా?
దాని వెలుగు అడ్డుకోబడిందా?
లేక ఇప్పటివరకు ఏ ఖగోళ శాస్త్రవేత్తకూ ఎదురుకాని ఘటన మొదలైందా?
ఈస్ట్ లాన్సింగ్కు తిరిగొచ్చాక, వెంటనే తనను సంప్రదించనందుకు ప్రొఫెసర్ మీరా జోషి అర్జున్పై కోప్పడింది.
ఆ తర్వాత అతని పక్కన కూర్చుని ఆధారాలను పరిశీలించడం మొదలుపెట్టింది.
వాళ్లు పాత చిత్రాలను తనిఖీ చేశారు.
పరికరాల్లో లోపాల కోసం వెతికారు.
గెలాక్సీ వెలుగును అడ్డుకోగలిగే తెలిసిన వస్తువుల గురించి ఆలోచించారు.
మీరా తన పరిచయాలను ఉపయోగించి జేమ్స్ వెబ్ స్పేస్ టెలిస్కోప్తో ఆ ప్రాంతాన్ని పరిశీలించే అవకాశం సంపాదించింది.
ఫలితం వచ్చింది.
గెలాక్సీ కనిపించడం లేదు.
కానీ అప్పటికి సమస్య మరింత పెద్దదైంది.
మూడు సుదూర గెలాక్సీలు అదృశ్యమయ్యాయి.
పాలపుంతలోని రెండు పేరులేని నక్షత్రాలు కూడా కనిపించడం లేదు.
అర్జున్ తన పరిశోధన ఫలితాలను ప్రచురించాడు.
ఆ పత్రంలో గొప్ప వివరణ ఏదీ లేదు.
పరికరాలు చూపుతున్న అసాధారణ విషయాలను మాత్రమే వివరించాడు.
దేవేంద్రకు కూడా సందేశం పంపాడు.
అప్పటికే సెర్న్ హాలులో తనతో మాట్లాడిన వ్యక్తి ఎవరో అర్జున్ తెలుసుకున్నాడు.
సర్ దేవేంద్ర రావు.
నోబెల్ బహుమతి పొందిన భౌతిక శాస్త్రవేత్త.
కేంబ్రిడ్జ్ యూనివర్సిటీలోని ప్రసిద్ధ లూకాసియన్ పీఠాన్ని అధిష్ఠించిన శాస్త్రవేత్త. గతంలో ఐజాక్ న్యూటన్, స్టీఫెన్ హాకింగ్ వంటి మహనీయులు నిర్వహించిన పదవి అది.
అర్జున్ తమ పరిచయాన్ని తర్వాత స్నేహితులకు చెప్పుకునే ఓ చిన్న జ్ఞాపకంగా భావించాడు.
కానీ అతను పంపిన సందేశానికి గంటలోపే సమాధానం వచ్చింది.
దేవేంద్ర వెంటనే మాట్లాడాలన్నాడు.
తెరపై దేవేంద్ర కేంబ్రిడ్జ్లోని తన అధ్యయన గదిలో కూర్చుని కనిపించాడు.
వెనుక పాత పుస్తకాలతో నిండిన అలమారాలు ఉన్నాయి. బల్ల మీద కాగితాలు, పైపులు, పొగాకు సామగ్రి చిందరవందరగా పడి ఉన్నాయి.
అతను అర్జున్ పరిశోధన పత్రాన్ని చదివాడు.
“ఆసక్తికరంగా ఉంది,” అన్నాడు.
కానీ అతని ముఖం మాత్రం అది ఆసక్తికరమైన విషయం మాత్రమే కాదని చెబుతోంది.
అర్జున్ వాతావరణాన్ని తేలికపరచడానికి ప్రయత్నించాడు.
“బహుశా నా గెలాక్సీకి అక్కడ విసుగొచ్చి, ఇంకెక్కడికైనా వెళ్లిపోయిందేమో?”
దేవేంద్ర నవ్వలేదు.
“నువ్వు కనుగొన్నది,” అన్నాడు, “ఒక గెలాక్సీ కనిపించకపోవడం కంటే చాలా తీవ్రమైన విషయం కావచ్చు.”
అప్పటికి అర్జున్ అదృశ్యమవుతున్న వస్తువుల స్థానాలను పరిశీలించడం ప్రారంభించాడు.
ఆ స్థానాలు ఒక అదృశ్య సరిహద్దును సూచిస్తున్నాయి.
భూమికీ, ఆవల నుంచి వస్తున్న వెలుగుకీ మధ్య ఏదో ఉంది.
అది దాదాపు గోళాకారంలో ఉంది.
దాని కేంద్రం భూమికి కేవలం యాభై ఐదు కాంతి సంవత్సరాల దూరంలో ఉంది.
ఖగోళ దూరాలతో పోలిస్తే అది పక్కింటితో సమానం.
ఆ గోళం విస్తరిస్తోంది.
దాని వెనుక ఉన్న దేనినీ గుర్తించలేకపోతున్నారు.
కనిపించే వెలుగు అదృశ్యమైంది.
రేడియో తరంగాలు అదృశ్యమయ్యాయి.
ఎక్స్ కిరణాలు, గామా కిరణాలు—ప్రతి రకమైన విద్యుదయస్కాంత వికిరణం అదే చీకటిలో మాయమైంది.
దాని సరిహద్దు కాంతి వేగంలో సగం వేగంతో కదులుతోంది.
అర్జున్ దాన్ని గుర్తించే సమయానికే అది తన ప్రారంభ స్థానం నుంచి భూమికి ఉన్న దూరంలో సగం ప్రయాణించింది.
అర్జున్కు ఆ కొలతలు తెలుసు.
కానీ వాటి అర్థం తెలియదు.
దేవేంద్ర ఇప్పుడు అదే వివరించబోతున్నాడు.
మొదట దేవేంద్ర సమీకరణాలతో వివరించడానికి ప్రయత్నించాడు.
అర్జున్కు అవి అర్థం కాలేదు.
చివరకు దేవేంద్ర గణితాన్ని పక్కనపెట్టాడు.
“ఒక ద్రాక్షపండు లోతు తక్కువగా ఉన్న గిన్నెలో ఉందనుకో,” అన్నాడు.
దాన్ని మెల్లగా తోస్తే, అది కొద్దిగా కదిలి తిరిగి గిన్నె మధ్యకు చేరుతుంది.
అది స్థిరంగా ఉన్నట్టే కనిపిస్తుంది.
కానీ దాన్ని మరింత బలంగా తోస్తే?
అది గిన్నె అంచును దాటి బల్ల మీద పడుతుంది. అక్కడి నుంచి నేలపైకి దొర్లుతుంది.
నేల మీద అది మరింత దిగువ స్థాయిలో స్థిరపడుతుంది.
అంటే గిన్నె దానికి అత్యంత స్థిరమైన స్థానం కాదు.
అది తాత్కాలికంగా స్థిరమైన చోట మాత్రమే ఉంది.
“మన విశ్వం కూడా అలాంటి స్థితిలో ఉండవచ్చు,” అన్నాడు దేవేంద్ర.
మహా విస్ఫోటనం తర్వాత విశ్వం మనకు తెలిసిన స్థితిలోకి వచ్చింది.
ప్రకృతి శక్తులు విడిపోయాయి.
పదార్థం ఏర్పడింది.
పరమాణువులు కలిసి ఉన్నాయి.
కాంతి ఒక నిర్దిష్ట వేగంతో ప్రయాణిస్తోంది.
గురుత్వాకర్షణ మనం కొలవగలిగే నియమాలను అనుసరిస్తోంది.
కానీ ఈ స్థితి నిజమైన అత్యంత స్థిరమైన స్థితి కాకపోవచ్చు.
విశ్వానికి ఇంతకంటే స్థిరమైన మరో స్థితి ఉండవచ్చు.
ఎక్కడో ఒక చోట, విశ్వం ఆ నిజమైన స్థితిలోకి మారడం మొదలుపెట్టి ఉండవచ్చు.
అర్జున్కు నీరు ఆవిరిగా మారడం, మళ్లీ నీరుగా మారడం, తర్వాత మంచుగా గడ్డకట్టడం గుర్తొచ్చింది.
ఒకే పదార్థం.
కానీ ఒక్కో స్థితిలో ఒక్కోలా ప్రవర్తిస్తుంది.
“విశ్వం కొత్త స్థితిలోకి మారితే ఏం జరుగుతుంది?” అడిగాడు.
“భౌతిక నియమాలు మారవచ్చు,” అన్నాడు దేవేంద్ర.
గురుత్వాకర్షణ బలం మారవచ్చు.
పరమాణువులను కలిపి ఉంచే శక్తులు మారవచ్చు.
కాంతి ప్రవర్తన మారవచ్చు.
ఇంకా మానవులు కనుగొనని శక్తులు పుట్టవచ్చు.
అర్జున్ ఆ చీకటి గోళాన్ని తలచుకున్నాడు.
“అందుకే దాని నుంచి ఏ వెలుగూ బయటకు రావడం లేదా?”
“అది ఒక అవకాశం.”
దేవేంద్రకు జరగబోయేదంతా తెలియదు.
కానీ అతని లెక్కలు ఒక ముఖ్యమైన అంచనాను ఇచ్చాయి.
మారిన భౌతిక స్థితి, దాని ప్రారంభ స్థానం నుంచి ఒక నిర్దిష్ట వేగంతో విస్తరించాలి.
మనకు తెలిసిన కాంతి వేగంలో దాదాపు సగం.
అర్జున్ కొలిచిన వేగం అదే.
పరిశీలనలు, దేవేంద్ర సిద్ధాంతం ఒకదానితో మరొకటి సరిపోతున్నాయి.
అవి సరిపోకపోతే బాగుండునని అర్జున్ కోరుకున్నాడు.
మిగిలిన సమయం
ప్రపంచవ్యాప్తంగా ఖగోళ శాస్త్రవేత్తలు అర్జున్ పరిశీలనలను ధ్రువీకరించారు.
సెర్న్తోపాటు అనేక పరిశోధనా సంస్థల భౌతిక శాస్త్రవేత్తలు దేవేంద్ర లెక్కలను పరీక్షించారు.
మరిన్ని గెలాక్సీలు అదృశ్యమయ్యాయి.
మరిన్ని నక్షత్రాలు కనిపించకుండా పోయాయి.
విస్తరిస్తున్న ఆ ప్రాంతాన్ని అందరూ “బుడగ” అని పిలవడం మొదలుపెట్టారు.
ఆ పేరు వినడానికి ప్రమాదకరంగా అనిపించకపోవచ్చు.
కానీ దాని లోపల భౌతిక వాస్తవమే మారిపోయింది.
శాస్త్రవేత్తలు దాని ప్రారంభాన్ని 1985లో జరిగిన ఒక సంఘటన వరకు వెనక్కి లెక్కించారు.
అది భూమికి యాభై ఐదు కాంతి సంవత్సరాల దూరంలో మొదలైంది.
దాని గురించి మొదటి హెచ్చరిక కాంతి వేగంతో భూమిని చేరింది.
బుడగ మాత్రం కాంతి వేగంలో సగం వేగంతో ప్రయాణిస్తోంది.
దాంతో మానవజాతికి సుమారు 2095 వరకు సమయం ఉంది.
అర్జున్ దాన్ని కనుగొన్నప్పటి నుంచి యాభై ఐదు సంవత్సరాలు.
బుడగ భూమిని చేరుకున్నప్పుడు ఏం జరుగుతుందో ఎవరికీ కచ్చితంగా తెలియదు.
అందులోని గురుత్వాకర్షణ భూమిని నలిపేయవచ్చు.
పరమాణువులను కలిపి ఉంచే శక్తి మారి, భూమిపై ఉన్న ప్రతి వస్తువూ విచ్ఛిన్నమవవచ్చు.
మన విశ్వంలో లేని కొత్త శక్తి అన్నింటినీ నాశనం చేయవచ్చు.
“మింగేయడం” అనేది కేవలం ఒక ఉపమానం మాత్రమే.
నిజంగా ఏం జరుగుతుందో తెలియకపోవడమే మరింత భయంకరమైన విషయం.
ప్రపంచంలోని చాలామంది తమ జీవితాలను మామూలుగానే కొనసాగించారు.
ఆకాశంలో కొన్ని చిన్న వెలుగు బిందువులు కనిపించకపోవడం సాధారణ మనిషికి పెద్ద విషయంగా అనిపించలేదు.
ప్రమాదం రావడానికి ఇంకా దశాబ్దాలు ఉన్నాయి.
యుద్ధాలు ఉన్నాయి.
వ్యాధులు ఉన్నాయి.
వాతావరణ మార్పులు ఉన్నాయి.
ఆర్థిక సమస్యలు, కుటుంబ బాధ్యతలు, వ్యక్తిగత కష్టాలు ఉన్నాయి.
కొందరు బుడగ గురించి చెప్పేవన్నీ అబద్ధాలన్నారు.
మరికొందరు అది ప్రపంచాంతానికి దైవసూచన అని నమ్మారు.
శాస్త్రవేత్తలను నమ్మినవాళ్లకూ ప్రమాదం నిజంగా దగ్గరగా ఉన్నట్టు అనిపించలేదు.
యాభై ఐదు సంవత్సరాలు చాలా ఎక్కువ కాలంలా అనిపించాయి.
రేపు ఇంకా రేపులాగే ఉంది.
దుకాణాలు తెరుచుకున్నాయి.
రైళ్లు బయలుదేరాయి.
పిల్లలు పాఠశాలలకు వెళ్లారు.
ఆ మధ్యలోనే చీకటి పెరుగుతూనే ఉంది.
2051
దేవేంద్ర క్యాన్సర్తో మరణించాడు.
అప్పటికి అర్జున్, దేవేంద్ర మంచి స్నేహితులయ్యారు.
దేవేంద్ర స్మారక కార్యక్రమం లండన్లోని వెస్ట్మినిస్టర్ అబ్బేలో జరిగింది.
అదే ప్రదేశంలో ఐజాక్ న్యూటన్, స్టీఫెన్ హాకింగ్ వంటి మహనీయులను స్మరించారు. వేలమంది దేవేంద్రకు నివాళులు అర్పించడానికి వచ్చారు.
అర్జున్ తన భార్య కావ్య పక్కన కూర్చున్నాడు.
గంభీరమైన సంగీతం ఆ విశాలమైన మందిరంలో ప్రతిధ్వనిస్తోంది.
సాధారణ పరిస్థితుల్లో దేవేంద్ర పరిశోధనలను శతాబ్దాలపాటు గుర్తుంచుకునేవారు.
కానీ ఇప్పుడు “శతాబ్దాలు” అనే ఆలోచనకే అర్థం లేకుండా పోతోంది.
బయట రాత్రి ఆకాశంలో చీకటి ప్రాంతం చంద్రుడి పరిమాణానికి ఎన్నో రెట్లు పెరిగింది.
దాని ముందు వేగా ఇంకా ప్రకాశవంతంగా మెరుస్తోంది.
మరో పంతొమ్మిదేళ్లు మాత్రమే.
కావ్య అర్జున్ చేతిని పట్టుకుంది.
“ఆయన జ్ఞాపకం మనకు ఆశీర్వాదంగా ఉండాలి,” అని మెల్లగా చెప్పింది.
అర్జున్ ఆ మాటల్లో ఓదార్పు పొందాలనుకున్నాడు.
కానీ మరో ఆలోచన అతన్ని బాధించింది.
బుడగ భూమిని చేరినప్పుడు దేవేంద్రను గుర్తుంచుకునే వాళ్లందరూ పోతారు.
అతని పుస్తకాలు పోతాయి.
అతని పరిశోధనలు పోతాయి.
అతని పేరు పోతుంది.
గుర్తుంచుకోవడానికి ఎవరూ మిగలకపోతే, జ్ఞాపకం ఎలా జీవిస్తుంది?
అర్జున్ దుఃఖం కోపంగా మారింది.
ఏదో ఒకటి తప్పించుకోవాలి.
ఒక నమోదు.
ఒక గొంతు.
ఒక జ్ఞాపకం.
మానవజాతికి చెందిన ఏదో ఒకటి.
బుడగ ప్రతి సెకనుకూ దాదాపు లక్షా యాభై వేల కిలోమీటర్లు దగ్గరవుతోంది.
దాని నుంచి తప్పించుకోవాలంటే అంతకంటే వేగంగా ప్రయాణించాలి.
అది ఎలా సాధించాలో అర్జున్కు తెలియదు.
కానీ ఏదో ఒక మార్గం కనుగొంటానని నిర్ణయించుకున్నాడు.
2070
వేగా నాశనమయ్యే రాత్రి వచ్చింది.
అందుబాటులో ఉన్న ప్రతి ఖగోళ పరికరం దానివైపు తిరిగింది.
భూమిపైనా, అంతరిక్షంలోనూ టెలిస్కోపులు సిద్ధంగా ఉన్నాయి.
అర్జున్ తన పరిశీలనాశాలలోనే ఉండిపోయాడు.
బయటకు వెళ్లి నక్షత్రాన్ని నేరుగా చూడవచ్చు.
కానీ మొదటి మార్పును మిస్ కావాలని అతనికి లేదు.
పెద్ద తెరపై వేగా ఒక ప్రకాశవంతమైన అగ్ని గోళంలా కనిపిస్తోంది.
కొంతసేపు ఏమీ జరగలేదు.
గదిలో ఎవరూ మాట్లాడలేదు.
అందరూ తెరవైపే చూస్తున్నారు.
తర్వాత వేగా ఒక వైపు కొద్దిగా లోపలికి దిగింది.
అర్జున్ ముందుకు వంగాడు.
ఆ గుంట మరింత లోతైంది.
గదిలో ఎవరో తిట్టారు.
క్షణం తర్వాత అది తన గొంతేనని అర్జున్ గ్రహించాడు.
నక్షత్రం చదునవడం ప్రారంభించింది.
కనిపించని ఏదో దాన్ని ఒక వైపు నుంచి లాగుతున్నట్టుంది.
దాని ఆకారం వక్రీకరించింది.
వెలుగుతున్న శరీరం కుంచించుకుపోయింది.
అక్కడున్న శాస్త్రవేత్తలు ఏమీ చేయలేకపోయారు.
వాళ్లు కేవలం చూస్తూ నిలబడ్డారు.
విధ్వంసం ప్రారంభమైన ఇరవై రెండు సెకన్ల తర్వాత వేగా అదృశ్యమైంది.
అప్పుడే ఒక యువ పరిశోధకురాలు అరిచింది.
“లిసా నుంచి సమాచారం వచ్చింది!”
లేజర్ ఇంటర్ఫెరోమీటర్ స్పేస్ యాంటెన్నా—లిసా—వేగా ఉన్న ప్రదేశం నుంచి భారీ గురుత్వ తరంగాలను గుర్తించింది.
బుడగ లోపల గురుత్వాకర్షణ, బయట ఉన్నదానికంటే చాలా బలంగా ఉందని ఆధారాలు చూపిస్తున్నాయి.
అర్జున్ ఒక నక్షత్రం బుడగలోకి ప్రవేశించి, తన ఆకారాన్ని కోల్పోయి, క్షణాల్లో మాయమవడాన్ని చూశాడు.
అది బ్లాక్ హోల్గా మారిందా?
మరేదైనా రూపంలోకి మారిందా?
లేక పూర్తిగా నాశనమైందా?
సమాధానం చెప్పడానికి అక్కడి నుంచి ఒక్క కాంతి కణం కూడా తిరిగిరాదు.
వేగా మరణించిన రాత్రి ప్రపంచం చివరకు నమ్మింది.
ప్రజలకు తెలిసిన ఒక ప్రకాశవంతమైన నక్షత్రం వాళ్ల కళ్లముందే చనిపోయింది.
ఖగోళ శాస్త్రవేత్తలు చెప్పిన సమయానికి దాదాపు సరిగ్గా.
ఇప్పుడు భయంతో కూడిన ప్రశ్నలు మొదలయ్యాయి.
శాస్త్రవేత్తలు దాన్ని ఎందుకు ఆపలేదు?
ప్రభుత్వాలు ఏం చేశాయి?
ఇన్ని సంవత్సరాల పరిశోధన వల్ల ప్రయోజనం ఏమిటి?
దేవేంద్ర తన జీవితపు చివరి సంవత్సరాలన్నీ సమాధానం కోసం వెచ్చించాడు.
ప్రపంచంలోని శాస్త్రవేత్తలు దశాబ్దాలుగా ప్రయత్నించారు.
ఇప్పటికీ ప్రయత్నిస్తూనే ఉన్నారు.
కానీ విపత్తు వస్తుందని ముందుగా చెప్పగలగడం వేరు.
దాన్ని ఆపగలగడం వేరు.
బయటపడే మార్గం కోసం
శాస్త్రవేత్తలు ఎన్నో అవకాశాలను పరిశీలించారు.
బుడగను అడ్డుకునే మరో రకమైన స్థలకాల గోడను సృష్టించగలరా?
విశ్వం విస్తరణను మళ్లీ ప్రేరేపించి, బుడగను భూమి నుంచి దూరం చేయగలరా?
డార్క్ ఎనర్జీని నియంత్రించి, భూమికీ బుడగకీ మధ్య దూరాన్ని పెంచగలరా?
సౌర కుటుంబాన్నే మరోచోటికి తరలించగలరా?
మరో విశ్వానికి ద్వారం తెరవగలరా?
మనుషులను, జీవరాశులను తీసుకెళ్లే నౌకలను బుడగ కంటే వేగంగా పంపగలరా?
ప్రతి ఆలోచనా మానవజాతికి ఇంకా తెలియని విజ్ఞానం మీద ఆధారపడింది.
కొన్ని ప్రయత్నాలకు ఎంతటి శక్తి అవసరమంటే, చిన్న పొరపాటు జరిగినా బుడగ రాకముందే భూమి నాశనమవుతుంది.
అయినా ప్రయత్నాలు ఆగలేదు.
చంద్రుడి అవతలి వైపున ఇంజినీర్లు విస్తారమైన ప్రాంతాన్ని సౌర విద్యుత్ ఫలకాలతో నింపారు.
ఆ విద్యుత్తో భారీ లేజర్లు పనిచేస్తాయి.
లేజర్లు విశాలమైన సౌర తెరచాపలను అంతరిక్షంలోకి వేగంగా నెట్టగలవు.
ఎవరైనా పరిష్కారం కనుగొంటే, దాన్ని అవసరమైన చోటికి చేర్చడానికి ఆ యంత్రాలు ఉపయోగపడవచ్చు.
అది మానవజాతి నిర్మించిన గొప్ప వ్యవస్థల్లో ఒకటి.
కానీ దాని ద్వారా పంపడానికి ఇంకా పరిష్కారమేదీ లేదు.
2075
వేగా నాశనమైన ఐదేళ్ల తర్వాత, రాత్రి ఆకాశంలో మరింత భాగాన్ని చీకటి మింగేసింది.
ప్రజలకు మిగిలిన సమయం గురించి ఇప్పుడు సందేహం లేదు.
కానీ వాస్తవాన్ని అంగీకరించడం వాళ్లను ఏకం చేయలేదు.
నిరాశ విస్తరించింది.
రహదారులు, భవనాలు, ప్రజా వ్యవస్థలు నిర్లక్ష్యానికి గురయ్యాయి.
ఆహార కొరత పెరిగింది.
ఆర్థిక వ్యవస్థలు కుప్పకూలాయి.
పుట్టే పిల్లల సంఖ్య తగ్గింది.
మూఢనమ్మకాలు, వ్యసనాలు, మానసిక వ్యాధులు, హింస పెరిగాయి.
ప్రపంచం త్వరలో అంతమవుతుందని భావించిన చాలామంది, మిగిలిన కాలానికి అర్థం లేదని నిర్ణయించుకున్నారు.
వంతెనను ఎందుకు మరమ్మతు చేయాలి?
పంటను ఎందుకు నాటాలి?
పాఠశాలకు ఎందుకు వెళ్లాలి?
భవిష్యత్తు ఉండదని తెలిసినప్పుడు దాని కోసం ఎందుకు సిద్ధపడాలి?
ఆ ప్రశ్నలు అర్జున్కు అర్థమయ్యాయి.
కానీ మానవజాతికి ఇంకా సమయం ఉందని కూడా అతనికి తెలుసు.
ఒకరినొకరు చూసుకోవడానికి సమయం.
ఏదైనా సృష్టించడానికి సమయం.
తమ తర్వాత ఏదైనా మిగిల్చడానికి సమయం.
చంద్రుడిపై నిర్మించిన యంత్రాలు సిద్ధంగా ఉన్నాయి.
అవి మనుషులను కాపాడలేకపోవచ్చు.
కానీ మనుషులు జీవించారనే ఆధారాన్ని కాపాడగలవేమో.
అర్జున్ ఒక కొత్త ప్రాజెక్టును ప్రారంభించాడు.
దాని పేరు—
మెసేజ్ ఇన్ ఎ బాటిల్ ఫౌండేషన్.
సీసాలో పెట్టి సముద్రంలో వదిలే సందేశంలా, మానవజాతి తన కథను అంతరిక్షంలోకి పంపబోతోంది.
2080
తన టెలిస్కోప్లో అర్జున్ భారీ వెండి తెరచాపలు దూరమవడం చూశాడు.
ఒక్కో తెరచాప పదుల కిలోమీటర్ల వెడల్పు ఉంది.
చంద్రుడిపై అమర్చిన శక్తివంతమైన లేజర్లు వాటిని వేగంగా ముందుకు నెడుతున్నాయి.
అవి బుడగ కంటే వేగంగా ప్రయాణించగలవు.
అవి మోసుకెళ్తున్నది ఆయుధాలు కాదు.
మనుషులు కాదు.
మానవజాతి జ్ఞాపకాలు.
సాహిత్యం, చరిత్ర, తత్వశాస్త్రం.
గణితం, వైద్యం, భౌతికశాస్త్రం, ఖగోళశాస్త్రం.
సంగీత ప్రదర్శనలు.
చిత్రాలు, శిల్పాలు, గొప్ప భవనాలు.
మ్యూజియంలలో రికార్డు చేసిన పర్యటనలు.
ప్రపంచంలోని గొప్ప ఆలోచనాపరుల సందేశాలు.
సాధారణ ప్రజల పలకరింపులు.
మానవ జన్యు సమాచారం.
భూమిపై మనతో కలిసి జీవించిన వేలాది జాతుల జన్యు వివరాలు.
బుడగ గురించి శాస్త్రవేత్తలు తెలుసుకున్న ప్రతి విషయం.
భూమి ఎక్కడ ఉందో తెలిపే సమాచారం కూడా వాటిలో ఉంది.
బహుశా ఎవరైనా ఒక వాహకాన్ని సకాలంలో కనుగొంటారు.
బహుశా వాళ్లు సందేశాన్ని అర్థం చేసుకుంటారు.
బహుశా భూమికి సాయం చేయగలుగుతారు.
అది చాలా చిన్న అవకాశం.
అర్జున్కు తెలుసు.
అంతరిక్షం అపారమైనది.
చాలా వాహకాలు ఎవరి కంటా పడకుండా ఎప్పటికీ ప్రయాణిస్తుండవచ్చు.
కానీ అత్యాధునిక సాంకేతికతను నిర్మించిన ఏ జాతికైనా జిజ్ఞాస తప్పనిసరిగా ఉంటుందని అర్జున్ నమ్మాడు.
ఒక వాహకాన్ని కనుగొంటే, అది ఎక్కడి నుంచి వచ్చిందో వాళ్లు తెలుసుకోవాలనుకుంటారు.
వాళ్లు దాన్ని తెరుస్తారు.
మానవుల మాటలు వింటారు.
భూమి కథను తెలుసుకుంటారు.
ఒక్క సందేశమైనా ఎవరికైనా చేరితే, మానవజాతి పూర్తిగా మౌనమైపోదు.
2090
“ఇదీ కథ,” అన్నాడు అర్జున్.
విద్యార్థులు రాత్రి ఆకాశం కింద నిశ్శబ్దంగా నిలబడి ఉన్నారు.
వాళ్ల సందేహాలు అర్జున్కు అర్థమయ్యాయి.
వాళ్ల భవిష్యత్తు అనిశ్చితంగా ఉంది.
కానీ ప్రపంచానికి మిగిలిన సమయం మాత్రం లెక్కించగలిగేంత తక్కువగా ఉంది.
వాళ్ల తల్లిదండ్రులకు ఏం వస్తోందో తెలుసు.
అలాంటి ప్రపంచంలోకి పిల్లలను ఎందుకు తీసుకురావాలి?
వాళ్లకు దక్కకపోవచ్చని తెలిసిన జీవితాల కోసం చదవమని, పనిచేయమని, కలలు కనమని ఎందుకు చెప్పాలి?
ఆ ప్రశ్నలకు సులభమైన సమాధానాలున్నట్టు అర్జున్ నటించలేదు.
అయినా ఆ విద్యార్థులు అతని మాట వినడానికి వచ్చారు.
అతను కూడా వాళ్లతో మాట్లాడటానికి వచ్చాడు.
ఎందుకంటే అతనికి ఇంకా ఆశ ఉంది.
శాస్త్రవేత్తలు చివరి క్షణంలో ఒక మార్గం కనుగొనవచ్చు.
ఒక అంతరిక్ష వాహకం ఇప్పటికే మరో నాగరికతను చేరుకుని ఉండవచ్చు.
ఒక సమాధానం భూమివైపు ప్రయాణిస్తూ ఉండవచ్చు.
ఆ అవకాశాలు చాలా చిన్నవి.
కానీ అర్జున్ మనసును వదలని మరో ఆలోచన ఉంది.
అతను మళ్లీ ఆకాశం వైపు చూశాడు.
తన చిన్ననాటి ఆకాశంలో కనిపించిన ఎన్నో నక్షత్రాలు ఇప్పుడు లేవు.
ఓఫియూకస్, హెర్క్యులీస్, సిగ్నస్, డ్రాకో—ఎన్నో నక్షత్ర సమూహాలు కనుమరుగయ్యాయి.
ధ్రువ నక్షత్రం కనిపించడం లేదు.
బిగ్ డిప్పర్లో తగినన్ని నక్షత్రాలు మిగలకపోవడంతో దాని ఆకారాన్ని కూడా గుర్తుపట్టడం కష్టమైంది.
అయినా చీకటి అవతల విశ్వం ఇంకా వెలుగుతోంది.
లెక్కలేనన్ని గెలాక్సీలు.
దాదాపు పద్నాలుగు వందల కోట్ల సంవత్సరాల చరిత్ర.
ఇలాంటి విపత్తు విశ్వంలో మొదటిసారి ఇప్పుడే జరుగుతోందని నమ్మాలా?
అదీ భూమికి ఇంత దగ్గరలోనా?
మానవజాతి మళ్లీ మళ్లీ ఒకే పాఠం నేర్చుకుంది.
భూమి విశ్వానికి కేంద్రం కాదు.
సూర్యుడు ప్రత్యేకమైన నక్షత్రం కాదు.
పాలపుంత ఒక్కటే గెలాక్సీ కాదు.
మానవులు విశ్వంలోని ఏకైక తెలివైన జీవులని చెప్పడానికి ఆధారం లేదు.
అయితే ఈ విపత్తు మాత్రమే ఎందుకు ప్రత్యేకమైనది కావాలి?
ఇలాంటి బుడగలు గతంలోనూ ఏర్పడి ఉండవచ్చు.
కానీ అలా అయితే, ఇన్ని గెలాక్సీలు ఇంకా వెలుగుతూ ఎలా ఉన్నాయి?
అర్జున్కు ఒక సమాధానం ఊహించగలిగాడు.
మానవజాతికంటే ఎంతో పురాతనమైన నాగరికతలు.
మనుషులు ఇప్పుడిప్పుడే అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్న విషయాలను పూర్తిగా తెలుసుకున్న జీవులు.
ఇలాంటి ప్రమాదకరమైన మార్పులను గుర్తించే సాంకేతికత వాళ్లకు ఉండవచ్చు.
వాటిని ఆపగల సామర్థ్యం ఉండవచ్చు.
అవసరమైన చోటికి ప్రయాణించగల మార్గం ఉండవచ్చు.
బహుశా విశ్వం ఇంతకాలం చెక్కుచెదరకుండా ఉండటానికి కారణం వాళ్లేనేమో.
బహుశా ఎవరో ఎంతోకాలంగా ఇలాంటి చీలికలను సరిచేస్తూ వస్తున్నారేమో.
విశ్వాన్ని కాపాడే సంరక్షకులు నిజంగానే ఉన్నారేమో.
దానికి అర్జున్ వద్ద ఆధారం లేదు.
దేవేంద్ర బతికి ఉంటే, యాదృచ్ఛికంగా జరిగే ఘటనలకు ఉద్దేశాలను ఆపాదించవద్దని చెప్పి ఉండేవాడు.
అది అర్జున్కు తెలుసు.
అయినా మిగిలిన నక్షత్రాలను చూస్తూ అతను ఆలోచించాడు.
వాటి మధ్య ఎవరైనా గమనిస్తున్నారా?
భూమి నుంచి ప్రయాణిస్తున్న సందేశాల్లో ఒకటి వాళ్లకు చేరుతుందా?
అది తెరిచి, అందులోని హెచ్చరికను వాళ్లు అర్థం చేసుకుంటారా?
చీకటి భూమిని చేరుకునే ముందే వాళ్లు వస్తారా?
విద్యార్థుల తలల పైన బుడగ ముందుకు వస్తూనే ఉంది.
దాని అంచులు కనిపించవు.
అది చేసే పని మాత్రమే కనిపిస్తుంది.
నక్షత్రాలు ఒక్కొక్కటిగా మాయమవుతున్నాయి.
భూమికి ఇంకా సమాధానం రాలేదు.
రక్షించడానికి ఎవరైనా వస్తున్నారనే సూచన లేదు.
విశ్వంలో మరెవరికైనా మానవజాతి ఉందనే విషయం తెలుసనే ఆధారమూ లేదు.
అయినా అర్జున్ ఆశించాడు.
చివరి సంవత్సరాల్లో శాస్త్రవేత్తలు ఏదైనా మార్గం కనుగొంటారని ఆశించాడు.
ఈ విద్యార్థులు పెద్దవాళ్లై, వృద్ధాప్యం వరకు నక్షత్రాలతో నిండిన ఆకాశాన్ని చూస్తారని ఆశించాడు.
దూరంలోని ఏదో నాగరికత తమ పిలుపును వింటుందని ఆశించాడు.
అది జరగకపోయినా, అంతరిక్ష వాహకాలు ప్రయాణిస్తూనే ఉంటాయి.
నిశ్శబ్దమైన నక్షత్రాంతర గాలుల్లో భూమి కథలను తీసుకెళ్తాయి.
బహుశా సుదూర భవిష్యత్తులో ఎవరో ఒక వాహకాన్ని కనుగొంటారు.
ఒక గాయకుడి గొంతు వింటారు.
నవ్వుతున్న చిన్నారిని చూస్తారు.
సంబరాలు చేసుకుంటున్న మనుషులను చూస్తారు.
వాదిస్తున్నవాళ్లను చూస్తారు.
ప్రేమిస్తున్నవాళ్లను చూస్తారు.
కొత్త విషయాలు కనుగొంటున్నవాళ్లను చూస్తారు.
తమ ప్రపంచాన్ని అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నించిన ఒక నాగరికత గురించి తెలుసుకుంటారు.
తనవైపు వస్తున్న చీకటిని చూసిన నాగరికత.
అయినా చివరి వరకు ఆశను వదులుకోని నాగరికత.
అంతం దగ్గరపడుతున్నప్పటికీ, ఒక సందేశాన్ని పంపాలని నిర్ణయించుకున్న నాగరికత.
తమను రక్షించడానికి ఎవరైనా సకాలంలో వస్తారని అర్జున్ ఆశించాడు.
ఎవరూ రాకపోతే—
కనీసం ఎవరైనా తమను గుర్తుంచుకుంటారని ఆశించాడు.
మానవజాతి జ్ఞాపకం వాళ్లకు ఒక ఆశీర్వాదంగా మారాలని కోరుకున్నాడు.