సుధ,రాజేష్ లు ఇద్దరూ ఉద్యోగులే.

ఉద్యోగం,పిల్లలు,సంసారంతో సుధకు తీరిక లేని పని.

జీవితమంటే ఇంతేనా, ఇంత నిస్సారమా! అనిపిస్తుంది.

సుధకు వారంలో ఐదు రోజులు ఉద్యోగం అయితే రాజేష్ కు వారంలో ఏడు రోజులూ పనే. అసలు ఖాళీ ఉండదు.

భార్యా పిల్లలతో గడిపే అవకాశం లేదు.

అతను ప్రైవేట్ కంపెనీలో పని చేస్తున్నాడు.

యజమాని అన్ని విషయాల్లోనూ అతని మీదే ఆధారపడతాడు.

దానితో అతను సెలవు పెట్టే అవకాశం ఉండటం లేదు.

సుధ టీచర్ గా చేస్తున్నది.

సెలవులు ఉన్నా తను,పిల్లలు రాజేష్ గురించి ఎదురు చూడటంతోనే సంవత్సరాలు గడిచి పోతున్నాయి.

జీవితంలో ఒక సంతోషం లేదు.

సరదాగా బయటకు వెళ్లడం లేదు.

జీవితం యాంత్రికంగా మారడంతో ఆమెకు విసుగు వస్తున్నది.

పిల్లలు గోల చేస్తే వారిని తీసుకుని తాను మాత్రమే దగ్గరలోని పార్కుకు వెళ్లి వస్తుంది.

పెళ్లి అయిన మొదటి సంవత్సరంలో రాజేష్ సుధను బయటకు తీసుకు వెళ్లేవాడు.

ఇద్దరూ కలిసి సినిమాలు,షికార్లకు వెళ్లేవారు.

పెళ్లయి పదేళ్లు అయింది.

తమ జీవితాలలో ఒక ముద్దు,ముచ్చటా లేకపోవడం ఆమెను నిరాశకు గురి చేస్తున్నది.

గత ఆరు సంవత్సరాలుగా తాము కలిసి బయటకు వెళ్లింది లేదు.

రాజేష్ కంపెనీలో మేనేజర్ గా ఉంటూ అన్నీ తానై నడుపుతాడు.

యజమాని తలలో నాలుకలా ఉంటాడు.

భార్యా పిల్లలకి కావలసినవన్నీ సమకూర్చుతున్నా కదా,కుటుంబ యజమానిగా సంపాదించడం నా బాధ్యత కాదా అనే మధ్య తరగతి సగటు భర్త ధోరణిలో ఆలోచిస్తాడు.

భార్య,పిల్లలకి ప్రేమ పంచాలి, వారితో గడపాలనే ఆలోచన వచ్చేది కాదు.

సొంత ఇల్లు. మంచి గేటెడ్ కమ్యూనిటీలో అపార్ట్మెంట్ కొన్నాడు.

పిల్లలకు సౌకర్యంగా ఆడుకునే విధంగా ఉంటుంది.

ఇంట్లో పిల్లలిద్దరినీ చూసుకోవడానికి ఆయాని పెట్టాడు.

సుధ స్కూల్ నుంచి వచ్చే వరకూ ఆయా వారిని చూసుకుంటుంది.

సుధ స్కూల్ నుంచి వచ్చే సరికి పిల్లలు గ్రౌండ్ లోఆడుకుంటూ ఉంటారు.

ఆరు గంటలకు లోపలికి వచ్చి స్నానం చేసి చదువుకుంటారు.

వారు చదువుకునే సమయంలో సుధా మౌనంగా వారి మధ్యలో కూర్చుంటుంది.

వారు హోంవర్క్ లో సందేహాలు అడిగినా అన్యమనస్కంగా చెబుతుంది.

9 గంటలకల్లా భోజనం చేసి నిద్రిస్తారు.

9 గంటల తరువాత రాజేష్ ఇంటికి వస్తాడు.

వచ్చి స్నానం చేసి భోజనం చేసే సరికి రాత్రి 10 గంటలు దాటుతుంది.

అప్పటికే ఉదయం నుంచి ఉద్యోగం,ఇతర పనులతో అలసటగా ఉన్నందున సుధ మంచంపైన పడుకోగానే నిద్రలోకి జారిపోతుంది.

రాజేష్ కూడా ఇంటికి వచ్చే సరికి అలసట గుర్తుకు వస్తుంది.

ఆలా మంచం చూడగానే వాలిపోతాడు.

ఉదయం 6 గంటలకు సుధ లేచి తన కార్యక్రమాలు పూర్తి చేసుకుని,వంటావార్పు చేసి,పిల్లలను స్కూలుకు రెడీ చేయడంతోనే సమయం చాలదు.

హడావుడిగా వారిని స్కూల్ బస్సు ఎక్కించి,తాను స్కూటీ మీద పనిచేసే పాఠశాలకు వెళుతుంది.

రాజేష్ ఏడు గంటలకు లేచి సుధ ఇచ్చిన బెడ్ కాఫీ తాగి పేపర్ తిరగేసి రెడీ అవ్వడానికి బాత్రూంలోకి దూరతాడు.

అతను బయటకు వచ్చే సరికి సుధ,పిల్లలు స్కూలుకు వెళ్లే హడావుడిలో ఉంటారు.

“హాయ్” అనే మాట మినహా వారి మధ్య మాట్లాడుకునే సమయం ఉండదు.

సుధ,పిల్లలు స్కూలుకు వెళ్లగానే రాజేష్ ఒంటరిగా టిఫెన్ చేసి కారులో నెమ్మదిగా కంపెనీకి బయలుదేరుతాడు.

రాత్రి అతను వచ్చే సరికి పిల్లలు నిద్రపోతారు.

సుధ టీవీ చూస్తూ ఉంటుంది.

ఏనాడైనా ముందుగా ఇంటికి వస్తే కంపెనీ నుంచి ఫోన్లు. భార్యా పిల్లలతో మనసు విప్పి మాట్లాడే అవకాశం ఉండదు.

సుధ జీవితం యాంత్రికంగా,నిస్సారంగా కొనసాగడంతో ఆమె కూడా అనుభూతులు లేని రాతి మనిషిగా మారింది.

ఎవరితోనూ ఎక్కువ మాట్లాడదు.

మాట్లాడినా ముక్తసరిగా సమాధానం.

పోనీ పిల్లలతో నైనా కలివిడిగా ఉంటుందా అంటే వాళ్లు వాళ్ల లోకంలో స్నేహితులతో ఆట పాటలతో గడుపుతుంటారు.

వారి ఆనందాన్ని పాడుచేయడం ఇష్టం లేక మౌనంగా ఉంటుంది.

సుధ జీవితంలో రోజులు గడుస్తున్నాయి.

కానీ రోజులకు రంగుల్లేవు. ఉదయం లేవడం, వంట చేయడం, పిల్లలను సిద్ధం చేయడం, స్కూలుకు వెళ్లడం, తిరిగి రావడం, వాళ్ల చదువులు చూడడం, భోజనం పెట్టడం, రాత్రి నిద్రపోవడం… మరుసటి రోజు మళ్లీ అదే.

ఆమెకు అప్పుడప్పుడూ ఒక ప్రశ్న వేధించేది. “జీవితమంటే ఇంతేనా?” పెళ్లయిన కొత్తలో రాజేష్‌తో కలిసి వెళ్లిన సినిమాలు గుర్తుకొచ్చేవి.

ఆదివారం ఉదయాన్నే ఎక్కడికైనా వెళ్లాలని ఇద్దరూ వేసుకున్న ప్రణాళికలు గుర్తొచ్చేవి.

రోడ్డు పక్కన ఆపి ఇద్దరూ తిన్న వేడి మిర్చి బజ్జీలు గుర్తొచ్చేవి.

అప్పుడు రాజేష్‌కు తనంటే ఎంత ఇష్టమో ఆమెకు తెలిసేది.

ఇప్పుడు? అతను తనను ప్రేమించడం లేదని సుధ అనుకోవడం లేదు.

కానీ… ప్రేమను వ్యక్తపరచడానికి అతనికి సమయం లేకపోయింది.

ఒక సాయంత్రం పిల్లలు స్కూలు నుంచి వచ్చి ఒక కాగితం సుధ చేతిలో పెట్టారు.

“అమ్మా! ఇది నాన్నతో కూడా చేయాలి.”

“ఏమిటిది?”

“స్కూల్లో “నా కుటుంబం, నా మధుర జ్ఞాపకాలు” అనే యాక్టివిటీ ఇచ్చారు.

అమ్మా, నాన్న ఇద్దరూ కలిసి మీ జీవితంలో మీకు నచ్చిన ఒక రోజు గురించి రాయాలి.”

సుధ చేతిలోని కాగితం అక్కడే ఆగిపోయింది.

“మన జీవితంలో నిజమైన మధుర జ్ఞాపకం ఏది?” అని చిన్నవాడు అడిగాడు.

సుధ నవ్వడానికి ప్రయత్నించింది.

“చాలానే ఉన్నాయి.”

“ఏది అమ్మా?”

ఆమె చెప్పలేకపోయింది.

పెళ్లి రోజు?

పిల్లల పుట్టిన రోజు?

కొత్త ఇల్లు కొన్న రోజు?

అవును… అవన్నీ సంతోషకరమైన రోజులే.

కానీ సుధకు, రాజేష్‌కు కలిసి నవ్వుకున్న ఒక సాధారణ రోజు గుర్తుకు రాలేదు.

ఆ రాత్రి రాజేష్ ఇంటికి వచ్చినప్పుడు పిల్లలు ఇంకా మేలుకునే ఉన్నారు.

“నాన్నా, ఈ కాగితం మీరు అమ్మతో కలిసి రాయాలి.”

రాజేష్ అలసటగా కాగితం తీసుకున్నాడు.

“రేపు చూద్దాం.”

“రేపు కాదు నాన్నా.

ఎల్లుండి ఇవ్వాలి.”

“సరే… చూద్దాం.”

అతను కాగితం టేబుల్ మీద పెట్టి భోజనానికి వెళ్లిపోయాడు.

సుధ మాత్రం ఆ కాగితాన్నే చూస్తూ కూర్చుంది.

ఆ రాత్రి నిద్ర పట్టలేదు.

తమ పిల్లల చిన్ననాటి జ్ఞాపకాలలో తాము ఇద్దరం ఎక్కడున్నాం? అనే ప్రశ్న మొదటిసారి ఆమెను లోపల నుంచి కదిలించింది.

మరుసటి రోజు స్కూల్లో సుధ తన సహోద్యోగిని అడిగింది.

“నీకు, నీ భర్తకు కలిసి గడిపిన మంచి జ్ఞాపకం ఏదైనా ఉందా?”

ఆమె వెంటనే నవ్వింది.

“ఎందుకు లేదమ్మా! ప్రతి నెలా ఒకరోజు పిల్లలను తాతయ్య దగ్గర వదిలేసి మేమిద్దరం బయటికి వెళ్తాం.”

సుధ ఆశ్చర్యంగా చూసింది.

“అంత సమయం ఎలా దొరుకుతుంది?”

“సమయం దొరకదు

సుధా… తయారు చేసుకోవాలి.”

ఆ మాట సుధ మనసులో బలంగా నాటుకుంది.

ఆ రోజు సాయంత్రం ఇంటికి వచ్చాక ఆమె ఒక నిర్ణయం తీసుకుంది.

రాజేష్ కోసం ఎదురు చూడకుండా, తన జీవితంలో తాను చిన్న మార్పు మొదలుపెట్టాలని నిర్ణయించుకుంది.

పిల్లలతో కలిసి ఆ రోజు భోజనం చేస్తూ చెప్పింది:

“ఈ ఆదివారం మనం అందరం బయటికి వెళ్దాం.”

పిల్లలు ఆనందంతో ఎగిరారు.

“నాన్న కూడా వస్తారా?” సుధ కాసేపు మౌనంగా ఉండి “నాన్నను మనమే అడుగుదాం.”

రాత్రి రాజేష్ వచ్చినప్పుడు పిల్లలు అతన్ని చుట్టుముట్టారు.

“నాన్నా… ఆదివారం మాతో బయటికి రావాలి.”

రాజేష్ మొదట నవ్వాడు.

“ఈ ఆదివారం కంపెనీలో పని ఉండొచ్చు.”

“మాకు మాటిచ్చేయండి నాన్నా.”

“చూద్దాం.”

అంతే. అదే పాత సమాధానం.

కానీ ఈసారి సుధ మౌనంగా ఉండలేదు.

“రాజేష్…”

అతను ఆమె వైపు చూశాడు.

“ఏమిటి?”

“పిల్లలు అడిగింది బయటికి వెళ్లడం మాత్రమే కాదు. వాళ్ల నాన్నతో ఒక రోజు గడపాలని.”

రాజేష్ నిశ్శబ్దంగా ఆమెను చూశాడు.

సుధ స్వరం చాలా ప్రశాంతంగా ఉంది.

“డబ్బు సంపాదించడం నీ బాధ్యత అని నాకు తెలుసు. నువ్వు మా కోసం ఎంతో కష్టపడుతున్నావని కూడా తెలుసు. కానీ రాజేష్… పిల్లలకు నువ్వు సంపాదించిన డబ్బు కంటే, వాళ్ల చిన్ననాటి జ్ఞాపకాల్లో నువ్వు ఉండటం ముఖ్యం.”

ఆ మాటలు అతనికి కోపం తెప్పించలేదు.

ఎక్కడో లోపల గుచ్చుకున్నాయి.

ఆ రాత్రి రాజేష్ చాలా సేపు నిద్రపోలేదు.

మొదటిసారి తన జీవితాన్ని బయట నుంచి చూసుకున్నాడు.

ఉదయం కంపెనీ. రాత్రి కంపెనీ. మధ్యలో ఫోన్లు. మీటింగులు. సమస్యలు. తన యజమాని తనను నమ్ముతున్నాడు. కంపెనీ తన మీద ఆధారపడుతోంది.

కానీ… తన కుటుంబం?

అక్కడ తన అవసరం ఎంత?

పిల్లలకు తండ్రి ఏం చేస్తాడో తెలుసు.

కానీ తండ్రి ఏ ఆట ఆడుతాడో తెలుసా?

తండ్రికి ఇష్టమైన కథ ఏదో తెలుసా?

తండ్రితో కలిసి వాళ్లు చివరిసారి నవ్వింది ఎప్పుడు?

రాజేష్‌కు సమాధానాలు లేవు.

మరుసటి రోజు ఉదయం కంపెనీకి వెళ్లగానే యజమాని దగ్గరకు వెళ్లాడు.

“సార్… ఆదివారం నాకు పని ఉండకూడదు.”

యజమాని ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.

“ఏమైంది?”

“ఏమీ లేదు సార్. ఇక నుంచి ఆదివారం నేను కుటుంబంతో గడపాలి.”

యజమాని నవ్వాడు.

“నీకు సెలవు కావాలంటే తీసుకో. కానీ కంపెనీ ఎలా నడుస్తుంది?”

రాజేష్ కూడా నవ్వాడు.

“ఇన్నేళ్లూ నేనే అన్నీ చూసుకున్నాను సార్.

ఇక నుంచి కొంత బాధ్యత నా కింద పని చేసే వాళ్లకు ఇస్తాను.”

అదే అతని జీవితంలో మొదటి పెద్ద నిర్ణయం.

తన పనిని వదిలిపెట్టడం కాదు.

తన పనికి తానే బానిస కాకుండా ఉండటం.

ఆదివారం వచ్చింది.

ఉదయం పిల్లలు లేచే లోపే రాజేష్ లేచాడు.

“సుధా…”

ఆమె వంట గదిలోంచి బయటికి వచ్చింది.

“ఏమిటి?”

“ఎక్కడికి వెళ్దాం?”

సుధ కొద్దిసేపు అతని ముఖం చూసింది.

ఆమెకు మాట రాలేదు.

“నువ్వే చెప్పు.”

“ఎక్కడైనా సరే.”

పిల్లలు పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చారు.

“నాన్నా! మనం పార్కుకు వెళ్దాం!”

రాజేష్ నవ్వాడు.

“పార్కుకేనా? సరే. కానీ ఈ రోజు మీ అమ్మ కూడా మనతో ఆట ఆడాలి.”

“అమ్మ ఆడదు నాన్నా.”

సుధ నవ్వింది.

“ఈ రోజు ఆడతాను.”

ఆ రోజు వాళ్లు ఎక్కడికీ పెద్దగా వెళ్లలేదు.

దగ్గరలోని పార్కుకే వెళ్లారు.

పిల్లలతో కలిసి రాజేష్ బ్యాడ్మింటన్ ఆడాడు.

సుధ నవ్వుతూ చూస్తూ ఉంది.

“అమ్మా… నువ్వూ రా!” ఆమె కూడా వెళ్లింది.

ఎన్నో సంవత్సరాల తర్వాత నలుగురూ కలిసి నవ్వుకున్నారు.

మధ్యాహ్నం బయటే భోజనం చేశారు.

తిరిగి వస్తూ రాజేష్ కారును ఒక చిన్న ఐస్‌క్రీమ్ షాప్ ముందు ఆపాడు.

“ఇక్కడ ఎందుకు?” సుధ అడిగింది.

“పెళ్లయిన మొదటి ఏడాది మనిద్దరం ఇక్కడికి వచ్చాం గుర్తుందా?”

సుధ ఆశ్చర్యంతో అతని వైపు చూసింది.

“నీకు గుర్తుందా?”

“నాకు అన్నీ గుర్తున్నాయి సుధా. కానీ… నేను వాటిని మర్చిపోయినట్టు జీవించాను.”

సుధ కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.

రాజేష్ మెల్లగా అన్నాడు:

“నీకు కావలసింది పెద్ద ఇల్లు కాదు. పెద్ద కారు కాదు. నువ్వు కోరింది… నీతో నేను ఉండటం.”

సుధ తల దించుకుంది.

“నాలోనూ ఒక తప్పుంది రాజేష్.”

“ఏమిటి?”

“నువ్వు అర్థం చేసుకోవాలని ఎదురు చూశాను.

కానీ నాకు ఏం కావాలో నీకు చెప్పలేదు.”

రాజేష్ చిరునవ్వు నవ్వాడు.

“ఇక నుంచి చెప్పు.”

“నువ్వు వింటావా?”

“సమయం లేకపోయినా…”

అతను కాసేపు ఆగాడు.

“సమయం చేసుకుని వింటాను.”

ఆ రాత్రి పిల్లలు నిద్రపోయిన తర్వాత సుధ టీవీ ఆన్ చేయలేదు.

రాజేష్ ఫోన్ పక్కన పెట్టాడు.

ఇద్దరూ బాల్కనీలో కూర్చున్నారు.

చాలా సంవత్సరాల తర్వాత వాళ్ల మధ్య నిశ్శబ్దం అసౌకర్యంగా అనిపించలేదు.

రాజేష్ అడిగాడు:

“సుధా… మనం ఇలా ఎన్ని సంవత్సరాలు గడిపేశాం?”

“పది.”

“ఇక మిగిలిన సంవత్సరాలు కూడా ఇలాగే గడపకూడదనుకుంటున్నాను.”

సుధ అతని వైపు చూసింది.

“అయితే?”

“ప్రతి ఆదివారం కుటుంబం కోసం. నెలకు ఒకసారి మనిద్దరి కోసం.

రోజూ కనీసం అరగంట పిల్లలతో.”

“మరి కంపెనీ?”

“పని ఉంటుంది. కానీ నా జీవితం అంతా పని కాదు.”

సుధ చిరునవ్వు నవ్వింది.

ఎన్నాళ్ల తర్వాత ఆమె ముఖంలో ఆ నవ్వు కనిపించింది.

ఆమెకు ఒక్కసారిగా అర్థమైంది.

జీవితం నిస్సారంగా మారిపోలేదు.

తాము దానికి రంగులు అద్దడం మానేశారు.

ఆ రోజు నుంచి వారి జీవితంలో పెద్ద మార్పులు జరగలేదు.

ఉద్యోగాలు అలాగే ఉన్నాయి.

పిల్లల చదువులు అలాగే ఉన్నాయి.

ఇంటి పనులు అలాగే ఉన్నాయి.

రాజేష్ పని కూడా తగ్గలేదు.

కానీ ఒక తేడా వచ్చింది.

వాళ్లు సమయం కోసం ఎదురు చూడడం మానేశారు.

సమయాన్ని ఒకరికొకరు కేటాయించడం మొదలుపెట్టారు.

సుధకు మళ్లీ తనలోని పాత సుధ కనిపించింది.

రాజేష్‌కు కూడా తాను కేవలం కుటుంబాన్ని పోషించే భర్త మాత్రమే కాదని, ఆ కుటుంబంలో భాగమైన మనిషినని అర్థమైంది.

కొన్ని నెలల తర్వాత పిల్లల స్కూల్లో అదే కార్యక్రమానికి సంబంధించిన ప్రదర్శన జరిగింది.

వాళ్ల కుటుంబం రాసిన వాక్యం గోడకు వేలాడుతోంది:

“సంతోషం అంటే సమస్యలు లేని జీవితం కాదు. మనకు ప్రియమైనవారితో కలిసి ఆ సమస్యలను ఎదుర్కొనే సమయం ఉండటం.”

దాని కింద పిల్లలు రాసిన మరో చిన్న వాక్యం ఉంది: “మా నాన్నకు ఇప్పుడు ఆదివారం సెలవు ఉంటుంది.” ఆ వాక్యం చదివిన రాజేష్ నవ్వాడు.

సుధ కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.

అవి బాధ కన్నీళ్లు కాదు.

ఇన్నాళ్లకు తిరిగి దొరికిన “జీవితానికి స్వాగతం” చెప్పే కన్నీళ్లు.