మే 12 – జూన్ 24

గత రాత్రి జరిగిన భయంకరమైన సంఘటనలు నా మనసును బాగా కుదిపేశాయి.

ఉదయం అయ్యాక, నేను చూసింది నిజమేనా అనే సందేహం కలిగింది.

బహుశా అలసట వల్ల నాకు భ్రమలు కలిగి ఉండవచ్చు.

ఆ ముగ్గురు యువతులు కేవలం కలలో కనిపించి ఉండవచ్చు.

కానీ నా మనసుకు నిజం తెలుసు.

ఆ భయం నిజమే.

ఆ యువతులు నిజంగానే ఉన్నారు.

డ్రాకులా కోపంతో చెప్పిన మాటలు ఇప్పటికీ నా చెవుల్లో మారు మోగుతూనే ఉన్నాయి.

“నేను అతని మనిషిని.”

ఆ మాటలను నేను ఎప్పటికీ మర్చిపోలేను.

⸻

తరువాతి రోజుల్లో కోటలో ఏమి జరుగ బోతున్నదో తెలుసుకోవాలనే తపన నాలో పెరిగింది.

ఇక నేను అతిథిననే నాటకం ఆడలేను.

నేను ఖైదీని.

స్వేచ్ఛకు దారితీసే ప్రతి తలుపుకీ తాళం వేసి ఉంది.

కోట నుంచి బయటకు వెళ్లే ప్రతి మార్గం మూసి ఉన్నది.

డ్రాకులా ఇప్పటికీ నన్ను మర్యాదగా పలకరిస్తున్నాడు.

గౌరవంగానే ప్రవర్తిస్తున్నాడు.

కానీ ఇప్పుడు అతని మర్యాద నాకు ఒక ముసుగులా అనిపిస్తోంది.

ఆ ముసుగు వెనుక మరింత భయంకరమైనదేదో దాగి ఉందనే భావన కలుగుతోంది.

నేను అతన్ని జాగ్రత్తగా గమనించడం ప్రారంభించాను.

అధ్యయనం చేశాను.

అతని రహస్యాన్ని తెలుసుకోవడానికి ప్రయత్నించాను.

కానీ ఎంత ఎక్కువగా గమనిస్తే, అంత ఎక్కువగా అతను రహస్యంగా మారుతున్నాడు.

⸻

ఒక రోజు కోటలో తిరుగుతుండగా నాకు ఒక భయంకరమైన విషయం గుర్తుకు వచ్చింది.

ఒక గదిలో గోడకు వేలాడుతున్న పెద్ద అద్దం కనిపించింది.

అప్పుడు ఒక ఆలోచన వచ్చింది.

“నేను ఎప్పుడైనా డ్రాకులాను అద్దంలో చూసానా?”

కొద్దిసేపు ఆలోచించాను.

సమాధానం నన్ను ఆశ్చర్యపరిచింది.

లేదు.

ఒక్కసారి కూడా లేదు.

మొదట దీనికి పెద్దగా అర్థం లేదనుకున్నాను.

కానీ వెంటనే గడ్డం గీసుకుంటూ గాయపడిన రోజు గుర్తొచ్చింది.

అప్పుడు డ్రాకులా నా వెనుక నిలబడి ఉన్నాడు.

కానీ అద్దంలో అతని ప్రతిబింబం కనిపించలేదు.

ఆ జ్ఞాపకం ఇప్పుడు కొత్త అర్థాన్ని స్పురింపజేసింది .

నా వెన్నులో చల్లని వణుకు ప్రారంభమైంది.

ఇది నిజంగా సాధ్యమేనా?

నేను నమ్మాలని అనుకోవడం లేదు.

కానీ ఒక్కో ముక్కగా అన్ని విషయాలు కలుస్తున్నాయి.

ఒక పెద్ద భయంకరమైన చిత్రంలా.

⸻

రోజులు గడుస్తున్న కొద్దీ డ్రాకులా మరింత బిజీగా కనిపించాడు.

చాలా సార్లు గంటల తరబడి కనిపించకుండా పోతున్నాడు.

కొన్నిసార్లు కోటలోని దూర ప్రాంతాల నుంచి విచిత్రమైన శబ్దాలు వినిపిస్తున్నాయి.

మరి కొన్నిసార్లు మొత్తం కోట అసహజమైన నిశ్శబ్దంలో మునిగిపోతున్నది.

ఆ నిశ్శబ్దమే అత్యంత భయంకరమైనది.

అంతటి నిశ్శబ్దం…

నా గుండె కొట్టుకునే శబ్దం కూడా వినిపిస్తున్నది.

అంతటి నిశ్శబ్దం…

నేను ఎంత ఒంటరిగా ఉన్నానో గుర్తు చేస్తున్నది.

⸻

చివరకు నేను ఒక నిర్ణయం తీసుకున్నాను.

ఇక ఎదురు చూడటం సరిపోదు.

సమాధానాలు కావాలంటే నేనే వెతకాలి.

ఒక మధ్యాహ్నం డ్రాకులా కనిపించకుండా పోయిన తర్వాత కోటలో ఇప్పటివరకు చూడని ప్రాంతాల వైపు నడిచాను.

మరచిపోయిన మార్గాలు.

పాడుబడిన గదులు.

దుమ్ముతో కప్పబడిన నేలలు.

తరతరాలుగా ఎవరూ తాకని విరిగిపోయిన ఫర్నిచర్.

కోటలో లోపలకు వెడుతున్న కొద్దీ గాలి మరింత చల్లబడుతున్నది.

చివరకు కిందికి వెళ్లే ఒక మెట్ల మార్గం కనిపించింది.

చాలా కిందికి.

కోటలోని అత్యంత పురాతనమైన ప్రదేశానికి.

నా చేతిలో ఉన్న దీపం గోడలపై విచిత్రమైన నీడలను సృష్టిస్తున్నది.

నేను దిగుతున్న కొద్దీ వాతావరణం మరింత భారంగా మారుతోంది.

ఇంకా లోతుకు…

ఇంకా లోతుకు…

నేను కాలంలో వెనక్కి ప్రయాణిస్తున్నానేమో అనిపించింది.

⸻

మెట్ల చివర ఒక చిన్న ప్రార్థనా మందిరం కనిపించింది.

ఎప్పుడో ఒకప్పుడు క్రైస్తవులు ప్రార్థనలు చేసిన స్థలం.

ఇప్పుడు అది పూర్తిగా పాడుబడి ఉంది.

బలి పీఠం కూలిపోతోంది.

అలంకరణలు రంగు కోల్పోయాయి.

ప్రతి వస్తువుపై దుమ్ము పేరుకుపోయింది.

దేవుడు కూడా మర్చిపోయిన ప్రదేశంలా అనిపించింది.

మనుషులు కూడా.

కానీ నా దృష్టిని ఇంకొక విషయం ఆకర్షించినది.

అక్కడ కొన్ని భారీ చెక్క పెట్టెలు ఉన్నాయి.

అవి శవ పేటికల్లా కనిపిస్తున్నాయి.

కానీ వాటిలో శవాలు లేవు.

మట్టి ఉంది.

సాధారణ మట్టి.

భూమి.

నాకు అది చాలా విచిత్రంగా అనిపించింది.

కోటలోకి ఎవరు ఇంత మట్టిని తెప్పిస్తారు?

ఎందుకు?

అర్థం కాలేదు.

అయినా నా అన్వేషణ కొనసాగింది.

అప్పుడు మరో గది కనిపించింది.

మరింత చీకటిగా.

ఇతరుల కళ్లకు కనిపించకుండా దాచినట్లుగా.

⸻

నేను లోపల అడుగుపెట్టగానే దీపం వెలుగు ఒక రూపాన్ని చూపించింది.

ఆ చెక్క పెట్టెలలో ఒక దానిలో ఎవరో పడుకుని ఉన్నారు.

అతడే డ్రాకులా.

ఒక్క క్షణం నాకు ఉపశమనం కలిగింది.

బహుశా అతను నిద్రపోతున్నాడేమో.

లేదా అనారోగ్యంతో ఉన్నాడేమో.

నేను దగ్గరగా వెళ్లాను.

అప్పుడు నిజమైన భయం మొదలైంది.

డ్రాకులా చనిపోయిన వాడిలా కనిపిస్తున్నాడు.

పూర్తిగా చనిపోయిన వాడిలా.

కళ్లు తెరిచి ఉన్నాయి.

కానీ వాటిలో జీవం లేదు.

చర్మం పాలిపోయినట్లు తెల్లగా ఉంది.

పెదవులు మాత్రం మునుపటి కంటే మరింత ఎర్రగా ఉన్నాయి.

అతను శ్వాస తీసుకోవడం లేదు.

కదలడం లేదు.

గుండె కొట్టుకుంటున్న శబ్దం వినిపించడం లేదు.

ఒక పేటికలో విశ్రాంతి తీసుకుంటున్న శవంలా కనిపిస్తున్నాడు.

ఎప్పుడో పాతిపెట్టాల్సిన శవం మాదిరిగా.

నేను నమ్మలేక చూస్తూనే ఉన్నాను.

నా ప్రతి ఇంద్రియమూ ఒకే విషయం చెబుతున్నది.

“ఇతను చనిపోయాడు.”

కానీ మరో విషయం కూడా నాకు తెలుసు.

“ఇతను నిజంగా చనిపోలేదు.”

ఈ విరుద్ధ భావనే నన్ను బాగా భయపెట్టింది.

⸻

అతన్ని గమనిస్తూ ఉండగా మరో విషయం కనిపించింది.

డ్రాకులా కొంచెం యవ్వనంగా కనిపిస్తున్నాడు.

చాలా కాదు.

కానీ నేను మొదట వచ్చినప్పుడు కంటే కొద్దిగా చిన్నవాడిలా.

ముఖం మరింత నిండుగా ఉంది.

ఆరోగ్యంగా కనిపిస్తోంది.

బలంగా కనిపిస్తోంది.

మార్పు స్వల్పంగానే ఉంది.

కానీ స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.

వెంటనే నాకు గడ్డం గీసుకున్న రోజు గుర్తొచ్చింది.

ఆ రక్తపు చుక్క.

రక్తాన్ని చూసినప్పుడు డ్రాకులా కళ్లలో కనిపించిన ఆ ఆకలి.

నా మనసులో ఒక భయంకరమైన అనుమానం రూపం దాల్చడం ప్రారంభించింది.

అది మాటల్లో చెప్పడానికి కూడా నేను భయపడ్డాను.

⸻

భయం నన్ను అక్కడి నుంచి పారిపోమని చెబుతోంది.

కానీ మరో ఆలోచన నాలో పుట్టింది.

“ఇదే నాకు అవకాశం కావచ్చు.”

“ఇప్పుడు డ్రాకులా బలహీనంగా ఉంటే?”

“నేను తప్పించుకోగలనా?”

“లేదా ఈ దుష్ట శక్తిని అంతం చేయగలనా?”

చుట్టూ చూడగా ఒక పార కనిపించింది…

దానిని ఎత్తేటప్పుడు నా చేతులు వణికాయి.

పారను పైకి ఎత్తి డ్రాకులా తలపై గురిపెట్టాను.

కానీ చివరి క్షణంలో నేను ఆగిపోయాను.

నా ముందున్న ముఖం ఇప్పటికీ ఒక మనిషిదే.

ఒక వృద్ధుడి ముఖం.

“నేను పొరబడితే?”

“ఒక నిరపరాధిని చంపబోతున్నానా?”

అనే సందేహం వచ్చింది.

ఆ ఒక్క క్షణం సంకోచమే నాకు నష్టం చేసింది.

నా దెబ్బ తప్పిపోయింది.

డ్రాకులా తల పగలలేదు.

కేవలం నుదుటిపై గాయం అయింది.

రక్తం కారడం ప్రారంభమైంది.

అప్పుడే…

డ్రాకులా కళ్లు తెరుచుకున్నాయి.

పూర్తిగా కాదు.

కానీ చాలు.

అందులో కనిపించిన ద్వేషం నన్ను భయంతో వణికించింది.

నేను పారను వదిలేశాను.

వెనక్కి తడబడుతూ వెళ్లాను.

ఆలోచించే శక్తి పోయింది.

నా ప్రతి ఇంద్రియమూ ఒకే మాట చెబుతున్నాయి.

“పారిపో!”

అలాగే చేశాను.

⸻

కోట మార్గాల గుండా పరుగెత్తాను.

మెట్లు ఎక్కాను.

ప్రార్థనా మందిరం నుంచి దూరంగా.

ఆ చెక్క పెట్టెల నుంచి దూరంగా.

డ్రాకులా నుంచి దూరంగా.

నా గదికి చేరుకున్నాక మాత్రమే ఆగాను.

గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది.

చేతులు వణుకుతున్నాయి.

నేను చూసిన దాన్ని అర్థం చేసుకోవడానికి నా మెదడు ప్రయత్నిస్తోంది.

ఇప్పుడు ఎలాంటి సందేహానికీ చోటు లేదు.

గ్రామస్తులు చెప్పిన కథలు నిజమే.

వారి హెచ్చరికలు నిజమే.

ఆ శిలువ మూఢ నమ్మకం కాదు.

నేను పూర్తిగా మనిషి కాని ఒక భయంకరమైన జీవితో ఒక కోటలో చిక్కుకుపోయాను.

అంతేకాదు…

ఇప్పుడు అతని రహస్యం నాకు తెలిసిపోయిందని అతనికీ తెలుసు.

⸻

ఆ రాత్రి నాకు నిద్ర రాలేదు.

కిటికీ దగ్గర కూర్చొని చీకటిలో ఉన్న పర్వతాలను చూస్తున్నాను.

బయట గాలి గట్టిగా వీస్తున్నది.

మేఘాలు చంద్రుడిని కప్పేస్తున్నాయి.

ఎక్కడో కింద తోడేళ్ల అరుపులు వినిపిస్తున్నాయి.

ట్రాన్సిల్వేనియాకు వచ్చినప్పటి నుంచి మొదటిసారి నా పరిస్థితి ఎంత భయంకరమో పూర్తిగా అర్థమైంది.

నేను ఒంటరివాడిని.

నేను ఖైదీని.

డ్రాకులా ఏదో ఒక పెద్ద పనికి సిద్ధమవుతున్నాడు.

ఇంగ్లాండ్‌కు సంబంధించిన ఏదో పని.

ఆ మట్టితో నిండిన చెక్క పెట్టెలకు సంబంధించిన ఏదో పని.

ఏదో భయంకరమైన పని.

అది ఏమిటో ఇంకా నాకు తెలియదు.

కానీ ఇప్పుడు ప్రమాదం ఈ కోటకే పరిమితం కాదని అర్థమవుతున్నది.

డ్రాకులా ఏం చేయబోతున్నాడో…

దాని ప్రభావం ఈ పర్వతాలను దాటి చాలా దూరం వ్యాపించవచ్చు.

నేను త్వరలో తప్పించుకోలేకపోతే…

ఎవరినైనా హెచ్చరించేంత కాలం కూడా నేను బతికి ఉండకపోవచ్చు.