మే 8

డ్రాకులా కోటకు వచ్చి కొన్ని రోజులు గడిచాయి.

నా రోజువారీ జీవితం ఒక విచిత్రమైన అలవాటుగా మారిపోయింది.

పగటిపూట నేను కౌంట్ డ్రాకులాను చాలా అరుదుగానే చూస్తాను.

కోట అంతా నిశ్శబ్దంగా ఉంటుంది.

ఖాళీగా ఉంటుంది.

నన్ను అనుమతించిన గదుల్లో తిరుగుతాను. గ్రంథాలయంలోని పుస్తకాలు చదువుతాను. నా డైరీలో జరిగిన విషయాలను రాసుకుంటాను.

కానీ ప్రతి సాయంత్రం…

డ్రాకులా ప్రత్యక్షమవుతాడు.

మేమిద్దరం గంటల తరబడి మాట్లాడుకుంటాము.

కొన్నిసార్లు ఇంగ్లాండ్ గురించి, అతను అక్కడ కొనబోయే ఇంటి గురించి మాట్లాడుతాము…

మరికొన్నిసార్లు ట్రాన్సిల్వేనియా చరిత్ర గురించి అతను కథలు చెబుతాడు.

తన పూర్వీకుల గురించి మాట్లాడేటప్పుడు అతని కళ్లలో ఒక ప్రత్యేకమైన గర్వం కనిపిస్తుంది.

వారి కుటుంబం ఒకప్పుడు విస్తారమైన భూములను పాలించిందని, యుద్ధాలు చేసిందని, విదేశీ దండయాత్రల నుంచి తమ ప్రజలను రక్షించిందని చెబుతాడు.

ఆ కథలు చెబుతున్నప్పుడు అతని రూపమే మారిపోయినట్లు అనిపిస్తుంది.

కళ్లు మెరుస్తాయి.

గొంతు మరింత బలంగా వినిపిస్తుంది.

భావోద్వేగంతో మాట్లాడుతాడు.

కొన్ని క్షణాల పాటు అతను ఒక వృద్ధుడు కాదు…

శతాబ్దాల క్రితం యుద్ధ భూమిలో సైన్యాన్ని నడిపించిన గొప్ప యోధుడిలా కనిపిస్తాడు.

కానీ అతని కథల్లో ఒక విచిత్రమైన విషయం ఉంది.

వందల సంవత్సరాల క్రితం జరిగిన సంఘటనలను కూడా అతను ఎంతో స్పష్టంగా వివరిస్తాడు.

అవి తన కళ్ల ముందే జరిగినట్లుగా చెబుతాడు.

ఒక్క క్షణం నాకు ఒక ఆలోచన వచ్చింది.

“ఇవన్నీ అతను స్వయంగా చూసినవా?”

వెంటనే ఆ ఆలోచనను నేను తోసి పుచ్చాను.

అది అసాధ్యం కదా!

⸻

ఒక సాయంత్రం మేము మాట్లాడుకుంటూ ఉండగా ఒక చిన్న ప్రమాదం జరిగింది.

నేను గడ్డం గీసుకుంటున్నాను.

అనుకోకుండా రేజర్ జారి నా గడ్డం దగ్గర చిన్న గాయం అయింది…

ఒక చుక్క రక్తం బయటకు వచ్చింది.

నేను పెద్దగా పట్టించుకోలేదు.

కానీ డ్రాకులా వెంటనే గమనించాడు.

అతని ప్రతిస్పందన నన్ను దిగ్భ్రాంతికి గురి చేసింది.

ఒక్క క్షణం ముందు వరకు అతను ప్రశాంతంగా, మర్యాదగా ఉన్నాడు.

కానీ రక్తాన్ని చూసిన వెంటనే అతని ముఖం మారిపోయింది.

అతని కళ్లన్నీ రక్తపు చుక్కపై నిలిచిపోయాయి.

అతని ముఖంలో నేను ఎప్పుడూ చూడని భావం కనిపించింది.

అది ఆకలి.

అది మానవ ఆకలి కాదు.

ఒక అడవి మృగం వేటాడేటప్పుడు కనిపించే ఆకలి.

అకస్మాత్తుగా అతను నా వైపు కదిలాడు.

అతని చేతులు ముందుకు వచ్చాయి.

అతని చూపు నా గాయంపైనే ఉంది.

ఆ క్షణంలో అతను మిగతా ప్రపంచాన్ని మరచి పోయినట్లుగా అనిపించింది.

నాలో భయం ఉప్పొంగింది.

తెలియకుండానే నా మెడలో ఉన్న శిలువను తాకాను.

అదే…

బిస్ట్రిట్జ్‌లోని హోటల్ యజమాని భార్య నాకు ఇచ్చిన శిలువ.

డ్రాకులా దానిని చూసిన వెంటనే ఆగిపోయాడు.

అతని ముఖం మళ్లీ మారింది.

ఆ భయంకరమైన ఆకలి మాయమైంది.

అతను నెమ్మదిగా వెనక్కి అడుగు వేశాడు.

కొన్ని క్షణాలు మేమిద్దరం ఏమీ మాట్లాడుకోలేదు.

గది ఒక్కసారిగా మరింత చల్లగా మారినట్లు అనిపించింది.

చివరకు డ్రాకులా క్షమాపణ చెప్పాడు.

మళ్లీ ప్రశాంతంగా మాట్లాడాడు.

కానీ నేను చూసిన దృశ్యం మాత్రం నా మనసులో చెరిగిపోలేదు .మొదటిసారిగా నిజంగా అతనికి భయపడటం ప్రారంభించాను. అదే రోజు నాకు మరో ముఖ్యమైన విషయం తెలిసింది. కోటలో తిరుగుతుండగా చాలా తలుపులు తాళం వేసి ఉన్నాయని ఇంతకుముందే గమనించాను కానీ.

మొదటిసారిగా…

నిజంగా అతనికి భయపడటం ప్రారంభించాను.

⸻

అదే రోజు నాకు మరో ముఖ్యమైన విషయం తెలిసింది.

కోటలో తిరుగుతుండగా చాలా తలుపులు తాళం వేసి ఉన్నాయని గమనించాను.

కానీ విచిత్రమైన విషయం ఏమిటంటే…

ఆ తాళాలు లోపల నుంచి కాదు.

బయట నుంచి వేసి ఉన్నాయి.

మొదట నేను నమ్మలేకపోయాను.

మళ్లీ మళ్లీ చూసాను.

కానీ నిజం ఒక్కటే.

నేను ఇక్కడి నుంచి బయటకు వెళ్లలేను.

కోటలో కొన్ని ప్రాంతాల్లో తిరగవచ్చు.

కానీ తప్పించుకోలేను.

ఆ నిజం నాకు ఒక పెద్ద దెబ్బలా తగిలింది.

నేను ఖైదీని.

డ్రాకులా ఎప్పుడూ అలా చెప్పలేదు.

ఇప్పటికీ మర్యాదగానే ప్రవర్తిస్తున్నాడు.

కానీ ఆ తాళం వేసిన తలుపులు మరో కథ చెబుతున్నాయి.

ఇక్కడ నా ఉనికి పూర్తిగా నా ఇష్టంతో కాదని ఇప్పుడు అర్థమవుతోంది.

⸻

ఆ రాత్రి నాకు నిద్ర రాలేదు. పర్వతాలను చూస్తూ కిటికీ దగ్గర కూర్చున్నాను.

చంద్రకాంతి కొండలపై వెండి వెలుగులు చల్లుతోంది.

అన్నీ ప్రశాంతంగా కనిపిస్తున్నాయి.

అప్పుడే ఒక కదలిక కనిపించింది.

ఒక వ్యక్తి డ్రాకులా గది కిటికీ నుంచి బయటకు వస్తున్నాడు.

మొదట అతడు ఎవరో సేవకుడని అనుకున్నాను.

కానీ దగ్గరగా గమనించగానే నా గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం ప్రారంభించింది.

అతడే డ్రాకులా.

అతను తలుపు ఉపయోగించడం లేదు.

కోట బయట తలక్రిందులుగా గోడపైకి ఎక్కుతున్నాడు.గోడను అంటుకుని.

ఒక బల్లిలా.

ఒక భారీ పురుగులా.

అతని నల్లని అంగీ గాలిలో ఎగురుతోంది.

వందల అడుగుల ఎత్తు నుంచి కింద పడే ప్రమాదం ఉన్నా అతను ఏ మాత్రం భయపడడం లేదు.

అతను ఎంతో సహజంగా గోడపై కదులుతున్నాడు.

కొద్ది క్షణాల్లోనే చీకటిలో మాయమయ్యాడు.

నేను కదలలేకపోయాను.

నేను చూసింది నిజమేనా?అనుకున్నాను.

కానీ నేను స్పష్టంగా చూశాను

డ్రాకులా గురుత్వాకర్షణ అతనికి వర్తించనట్లుగా కోట గోడను దిగిపోయాడు.

⸻

డ్రాకులా వెళ్లిపోయిన తర్వాత నా ఆసక్తి భయాన్ని మించిపోయింది.

“అతను లేని సమయంలో కోటలోని ఇతర ప్రాంతాలను చూడవచ్చు కదా?” అనుకున్నాను.

ఒక దీపం పట్టుకుని కోటలోని పాత భాగాల వైపు నడిచాను.

ప్రతి వస్తువుపై దుమ్ము పేరుకుపోయింది.

పైకప్పుల నుంచి సాలెగూళ్లు వేలాడుతున్నాయి.

గాలిలో పాత వాసన ఉంది.

శతాబ్దాలుగా ఎవరూ

గదుల్లోకి రాలేదేమో అనిపించింది.

చివరకు నేను ఒక పెద్ద గదిని కనుగొన్నాను.

అది కోటలోని ఇతర గదులన్నింటి కంటే భిన్నంగా ఉంది.

చంద్రకాంతి కిటికీల గుండా లోపలికి ప్రవహిస్తోంది.

పాతదైనా ఆ గది ఎంతో అందంగా ఉంది.

మెత్తని దిండ్లు.

అందమైన అలంకరణలు.

రాజభవనం మాదిరిగా కనిపించే వాతావరణం.

కోటకు వచ్చిన తర్వాత మొదటిసారి నాకు కొంత ప్రశాంతంగా అనిపించింది.

ఆ గది ఆహ్వానిస్తున్నట్లుగా అనిపించింది.

తెలియకుండానే అక్కడే నిద్రపోయాను.

⸻

ఎంతసేపు నిద్రపోయానో నాకు తెలియదు.

చివరకు నేను మేల్కొన్నాను.

లేదా… సగం నిద్రలో ఉన్నానేమో.

మొదట నేను కల కంటున్నాననుకున్నాను.

నా ముందు ముగ్గురు యువతులు నిలబడి ఉన్నారు.

వారిని నేను ఇంతకు ముందు ఎప్పుడూ చూడలేదు.

వారు అసాధారణమైన అందంతో ఉన్నారు.

ముఖాలు పాలిపోయినట్లు తెల్లగా ఉన్నాయి.

కళ్లు చంద్ర కాంతిలో మెరుస్తున్నాయి.

వారి కదలికలు నిశ్శబ్దంగా, సున్నితంగా ఉన్నాయి.

కానీ…

వారి అందం వెనుక ఏదో భయంకరమైన విషయం దాగి ఉంది.

ఎందుకో చెప్పలేను.

కానీ వారిని చూస్తే భయం వేస్తోంది.

వారు నెమ్మదిగా నవ్వుతూ నా దగ్గరకు వచ్చారు.

ఆ నవ్వులో ఆట పాట ఉంది.

ఆసక్తి ఉంది.

వారు ఏదో విలువైన వస్తువును కనుగొన్నట్లుగా కనిపించారు.

లేదా…

రుచికరమైన ఆహారాన్ని చూసినట్లుగా.

వారిలో ఒక యువతి నా మీదకు వంగింది .

ఇంకా దగ్గరగా.

ఇంకా దగ్గరగా.

ఆమె శ్వాస నా శరీరాన్ని తాకుతోంది.

ఆమె పెదవులు నా మెడ వైపు కదులుతున్నాయి.

అప్పుడే ఒక భయంకరమైన నిజం నాకు అర్థమైంది.

ఆమె నన్ను ముద్దు పెట్టుకోవడానికి రాలేదు.

ఆమె నన్ను కరవబోతున్నది.

ఆ ఆలోచన నన్ను భయంతో నింపేసింది.

నేను లేవాలనుకున్నాను.

పారిపోవాలనుకున్నాను.

కానీ కదలలేకపోయాను.

ఆమె ముఖం మరింత దగ్గరగా వచ్చింది.

చంద్రకాంతిలో ఆమె తెల్లని కోర పళ్లు మెరుస్తున్నాయి.

అప్పుడే—

గదిలో కోపంతో కూడిన స్వరం వినిపించింది.

“అతన్ని తాకడానికి నీకు ఎంత ధైర్యం!” అనే మాట వినిపించింది

ఆ ముగ్గురు యువతులు వెంటనే వెనక్కి తగ్గారు.

తలుపు దగ్గర డ్రాకులా నిలబడి ఉన్నాడు.

అతని ముఖంలో నేను ఎప్పుడూ చూడని కోపం కనిపిస్తోంది.

యువతులు అతని నుంచి దూరంగా జరిగారు.

కానీ భయపడలేదు.

బదులుగా మెల్లగా నవ్వారు.

వారిలో ఒకరు,

“నువ్వు ఎప్పుడూ ఎవరినీ ప్రేమించలేదు,” అంది.

మరొక యువతి నా గురించి అతను చూపిస్తున్న శ్రద్ధను చూసి ఆట పట్టించింది.

వారి మాటలు చాలా విచిత్రంగా అనిపించాయి.

వాళ్ల మధ్య నాకు తెలియని రహస్యాలు ఉన్నట్లు అనిపించింది

చివరకు డ్రాకులా నన్ను వదిలేయమని వారిని ఆజ్ఞాపించాడు.

శాశ్వతంగా కాదు.

ప్రస్తుతం మాత్రమే.

అప్పుడు అతను ఒక మాట అన్నాడు.

“అతను నా మనిషి.”

ఆ మాట శరీరమంతా చల్లని వణుకు పుట్టించింది.

అతిథి కాదు.

సందర్శకుడు కాదు.

నా మనిషి.

ఆ ముగ్గురు యువతులు చీకటిలో మాయమయ్యారు.

వెళ్లే ముందు ఆకలితో కూడిన చిరునవ్వుతో నా వైపు చూసారు.

ఆ దృశ్యం నన్ను భయంతో నింపేసింది.

డ్రాకులా కొద్దిసేపు అక్కడే నిలబడ్డాడు.

తర్వాత అతనూ వెళ్లిపోయాడు.

మరోసారి…

నేను ఒంటరిగా మిగిలిపోయాను.

⸻

గది మళ్లీ నిశ్శబ్దంగా మారిపోయిన తర్వాత కూడా నాకు నిద్ర రాలేదు.

ఆ రాత్రి జరిగిన సంఘటనలన్నీ నా మనసులో తిరుగుతున్నాయి.

తాళం వేసిన తలుపులు.

కోట గోడపై డ్రాకులా చేసిన అసాధ్యమైన ప్రయాణం.

ఆ ముగ్గురు రహస్యమైన యువతులు.

“అతను నా మనిషి” అని డ్రాకులా చెప్పిన మాట.

ఇక నేను నిజాన్ని నిరాకరించలేకపోయాను.

ఈ కోటలో సహజమైనది కానిది ఏదో ఉంది.

ఏదో పురాతనమైనది.

ఏదో ప్రమాదకరమైనది.

అది ఏదైనా కావచ్చు…

కానీ ఇప్పుడు నేను పూర్తిగా దాని కరుణపైనే ఆధారపడి ఉన్నాను.

ట్రాన్సిల్వేనియాకు వచ్చిన తర్వాత మొదటిసారి…

నాకు ఒక భయంకరమైన అనుమానం వచ్చింది.

బహుశా నేను డ్రాకులా కోట నుంచి ప్రాణాలతో బయటపడలేనేమోనని.