బ్రామ్ స్టోకర్ క్లాసిక్ నవల డ్రాకులా తెలుగు అనువాదం సీరియల్ ప్రచురణ కదంబం పాఠకుల కోసం ప్రత్యేకంగా

మే 3

నా పేరు జోనాథన్ హార్కర్. నేను ఇంగ్లాండ్‌లో ఒక న్యాయవాది దగ్గర సహాయకుడిగా పనిచేస్తున్న యువకుడిని. ఒక ముఖ్యమైన పనిమీద నా యజమాని నన్ను తూర్పు యూరప్‌లోని ఒక దూర ప్రాంతానికి పంపించాడు. అక్కడ నివసించే కౌంట్ డ్రాకులా అనే ధనిక ప్రభువును కలవాలి. అతను ఇంగ్లాండ్‌లో ఒక ఆస్తి కొనాలని అనుకుంటున్నాడు. ఆ కొనుగోలు ప్రక్రియను పూర్తి చేయడంలో సహాయం చేయడం నా బాధ్యత.

ప్రయాణం మొదట్లో చాలా సాధారణంగా అనిపించింది. యూరప్‌లోని పెద్ద పెద్ద నగరాల గుండా రైళ్లలో ప్రయాణించాను. రైల్వే స్టేషన్లు జనాలతో కిటకిటలాడుతున్నాయి. రైళ్లు సౌకర్యవంతంగా ఉన్నాయి. అన్నీ నాకు తెలిసిన ప్రపంచంలాగే అనిపించాయి.

కానీ నేను తూర్పు వైపు మరింత ముందుకు వెళ్తున్న కొద్దీ, నా చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచం నెమ్మదిగా మారడం మొదలైంది.

పెద్ద నగరాలు చిన్న పట్టణాలుగా మారాయి. పల్లెలు మరింత అడవి స్వభావంతో కనిపించాయి. దూరంగా పర్వతాలు ఆకాశాన్ని తాకేలా ఎత్తుగా నిలిచాయి. నేను కలిసిన ప్రజలు నాకు తెలియని భాషలు మాట్లాడుతున్నారు. వారు ధరించిన బట్టలు కూడా ఇంగ్లాండ్‌లో నేను ఎప్పుడూ చూడనివి. కొందరు రంగురంగుల దుస్తులు ధరించగా, మరికొందరు చాలా పాత కాలానికి చెందినవారిలా సంప్రదాయ వస్త్రాలు ధరించారు.

ఇవన్నీ నాకు చాలా ఆసక్తికరంగా అనిపించాయి. కొత్త ప్రదేశాలు చూడటం, కొత్త సంస్కృతులను తెలుసుకోవడం నాకు ఇష్టం. అయినప్పటికీ, నేను ఆధునిక ప్రపంచానికి చాలా దూరంగా వెళ్తున్నాననే భావన నా మనసును వదల్లేదు.

చివరకు నేను ట్రాన్సిల్వేనియా అనే ప్రాంతానికి చేరుకున్నాను. ఇది నేటి రొమేనియా దేశంలోని పర్వత ప్రాంతం. ఆ ప్రదేశం అద్భుతంగా అందంగా ఉంది. దట్టమైన అడవులతో కప్పబడ్డ కొండలు అన్ని వైపులా విస్తరించి ఉన్నాయి. లోతైన లోయల మధ్య నదులు ప్రవహిస్తున్నాయి. భారీ పర్వతాల నీడలో చిన్న చిన్న పురాతన గ్రామాలు ప్రశాంతంగా కనిపిస్తున్నాయి.

అది ఒక కొత్త దేశంలోకి కాదు, ఒక కొత్త శతాబ్దంలోకి అడుగుపెట్టినట్లుగా అనిపించింది.

సాయంత్రం సమయానికి నేను బిస్ట్రిట్జ్ అనే పట్టణానికి చేరుకున్నాను. ఇంగ్లాండ్‌ నుంచి బయలుదేరే ముందు కౌంట్ డ్రాకులా నాకు ఇక్కడ ఆగి, అతని కోటకు తీసుకెళ్లే వాహనం కోసం ఎదురుచూడమని చెప్పాడు.

హోటల్‌లోకి వెళ్లి నా పేరు చెప్పి, నేను కౌంట్ డ్రాకులా అతిథినని వివరించాను.

ఆ పేరు వినగానే విచిత్రమైన విషయం జరిగింది.

హోటల్ యజమాని ముఖంపై ఉన్న చిరునవ్వు వెంటనే మాయమైంది.

అతని భార్య ముఖం తెల్లబడిపోయింది.

ఇద్దరూ ఒకరినొకరు ఆందోళనగా చూసుకున్నారు.

గదిలో ఉన్న ఇతరుల ప్రతిస్పందన కూడా అలాగే ఉంది. కొందరు నాతో జాలిగా చూశారు. మరికొందరు నన్ను చూసి భయపడుతున్నట్లుగా కనిపించారు.

నాకు ఏమాత్రం అర్థం కాలేదు.

నేను ప్రశ్నలు అడిగినా ఎవరూ నేరుగా సమాధానం చెప్పలేదు. బదులుగా పాత నమ్మకాలు, స్థానిక కథలు గురించి మాట్లాడటం మొదలుపెట్టారు.

ఒక వ్యక్తి “రక్త పిశాచాలు” గురించి చెప్పాడు.

మరొకరు “దుష్ట ఆత్మలు” గురించి మాట్లాడాడు.

ఇంకొందరు రాత్రివేళ తిరిగే భయంకరమైన జీవుల గురించి చెప్పారు.

నాకు అవన్నీ పిల్లలను భయపెట్టడానికి చెప్పే కథల్లా అనిపించాయి. ఇంగ్లాండ్‌లో కూడా దెయ్యాల కథలు ఉంటాయి కాబట్టి ఇవి కూడా అలాంటివేనని అనుకున్నాను.

కానీ వాళ్లు ఆ కథలను చెప్పిన తీరు మాత్రం వేరుగా ఉంది.

వాళ్లు వాటిని కథలుగా కాదు…

నిజాలుగా మాట్లాడుతున్నారు.

ఆ రాత్రి హోటల్ యజమాని భార్య నా దగ్గరకు వచ్చింది. ఆమె ముఖంలో తీవ్రమైన ఆందోళన కనిపించింది.

“ఈ రోజు ఏ రోజు తెలుసా?” అని ఆమె అడిగింది.

“మే 4,” అని నేను చెప్పాను.

ఆమె వెంటనే తన ఛాతీపై శిలువ గుర్తు వేసుకుని మెల్లగా ప్రార్థన చేసింది.

తర్వాత ఆమె చెప్పింది, “ఈ రోజు సెయింట్ జార్జ్ ఈవ్. మా నమ్మకం ప్రకారం ఈ రాత్రి దుష్ట శక్తులు అత్యంత బలంగా ఉంటాయి. అవి ప్రపంచమంతా స్వేచ్ఛగా సంచరిస్తాయి.”

నేను మర్యాదగా నవ్వాను. అలాంటి విషయాలు నిజమని నమ్మడం నాకు అసాధ్యంగా అనిపించింది.

కానీ ఆమె నవ్వలేదు.

తన మెడలో ఉన్న చిన్న శిలువను తీసి నా చేతిలో పెట్టింది.

“దయచేసి దీన్ని ధరించండి,” అని వేడుకుంది.

మొదట నేను సంకోచించాను. ఒక ఆంగ్లేయుడిగా, చదువుకున్న వ్యక్తిగా, ఇలాంటి మూఢనమ్మకాలకు సంబంధించిన వస్తువులు ధరించడం నాకు ఇష్టం లేదు.

కానీ ఆమె కళ్లలో కనిపించిన భయం నిజమైనది.

ఆమె అభ్యర్థనను తిరస్కరించలేకపోయాను.

ఆమెకు కృతజ్ఞతలు చెప్పి ఆ శిలువను నా మెడలో వేసుకున్నాను.

గదికి తిరిగి వెళ్లిన తర్వాత “ఇందులో భయపడాల్సినదేమీ లేదు” అని నన్ను నేనే ఒప్పించుకున్నాను.

అయితే ఆ రాత్రి నాకు సరిగా నిద్ర పట్టలేదు.

మరుసటి రోజు నా ప్రయాణంలోని చివరి దశ మొదలైంది.

ఒక గుర్రపు బండి ప్రయాణికులను పర్వతాల గుండా తీసుకెళ్తోంది. దారి క్రమంగా ఎత్తుకు ఎక్కుతోంది. ప్రకృతి దృశ్యాలు మరింత అద్భుతంగా మారుతున్నాయి.

అంతం లేని పర్వతాలు…

వాటి మీద విస్తరించిన నల్లని అడవులు…

రహదారి పక్కనే పైకి లేచిన నిటారైన కొండచరియలు…

రోజు గడుస్తున్న కొద్దీ చలి పెరుగుతోంది.

మొదట ఇతర ప్రయాణికులు చాలా స్నేహపూర్వకంగా మాట్లాడారు. కానీ నేను డ్రాకులా కోటకు వెళ్తున్నానని తెలిసిన వెంటనే వారి ప్రవర్తన మారిపోయింది.

వాళ్లు తమలోతాము వేగంగా మాట్లాడుకోవడం ప్రారంభించారు.

కొంతమంది శిలువ గుర్తు చేసుకున్నారు.

ఒక మహిళ మౌనంగా ప్రార్థన చేసింది.

ఒక వృద్ధుడు బాధగా తల ఊపాడు.

వాళ్లు మాట్లాడిన మాటలన్నీ నాకు అర్థం కాలేదు. కానీ “డ్రాకులా” అనే పేరు మాత్రం పదేపదే వినిపించింది.

మేము ముందుకు వెళ్తున్న కొద్దీ అందరి ఆందోళన పెరుగుతోంది.

కొద్దిసేపటికి సూర్యుడు పర్వతాల వెనుక అస్తమించాడు.

లోయలన్నీ చీకటితో నిండిపోయాయి.

చివరకు బండి ఒక ఒంటరి పర్వత మార్గంలో ఆగింది.

ప్రయాణికులందరూ చుట్టూ భయంగా చూడసాగారు.

వాళ్లు దేని కోసమో ఎదురుచూస్తున్నట్లు అనిపించింది.

అప్పుడు…

చీకటి మధ్య నుంచి మరో గుర్రపు బండి ప్రత్యక్షమైంది.

అది నేను ఎప్పుడూ చూడని విధంగా ఉంది.

గుర్రాలు చాలా పెద్దవి, శక్తివంతమైనవి. బండి వేగంగా, కానీ ఆశ్చర్యకరంగా నిశ్శబ్దంగా కదులుతోంది. దాన్ని నడిపిస్తున్న వ్యక్తి పొడవుగా ఉండి నల్లని అంగీ కప్పుకున్నాడు.

అతని ముఖం ఎక్కువ భాగం నీడలో దాగి ఉంది.

అతను ఎక్కువగా మాట్లాడలేదు. నా సామాను తీసుకుని నన్ను తన బండిలో ఎక్కించాడు.

నేను వెళ్తుండగా ఇతర ప్రయాణికులు ఊపిరి పీల్చుకున్నట్లుగా కనిపించారు. కొందరు నా కోసం ప్రార్థనలు కూడా చేశారు.

కొద్దిసేపటికే మేము పర్వతాల మధ్య వేగంగా ప్రయాణిస్తున్నాం.

రాత్రి చల్లగా ఉంది.

చంద్రకాంతి అడవులపై వెండి వెలుగులు చల్లుతోంది.

నక్షత్రాల కింద పర్వతాలు వెండిలా మెరుస్తున్నాయి.

అయితే ఈ అందాల మధ్య ఏదో విచిత్రమైన అసౌకర్యం ఉంది.

బండి నడిపే వ్యక్తి అసహజంగా నిశ్చలంగా కూర్చున్నాడు.

అతని ప్రతి కదలిక కచ్చితంగా ఉంది.

కొన్నిసార్లు అతను అకస్మాత్తుగా బండి ఆపేస్తున్నాడు.

అప్పుడు నేను ఒక విచిత్రమైన విషయం గమనించాను.

చీకటిలో నీలం రంగు మంటలు మెరుస్తున్నాయి.

అవి రాళ్ల మధ్య ఒక్కసారిగా కనిపించి వెంటనే మాయమవుతున్నాయి.

ప్రతి సారి అలా జరిగినప్పుడు ఆ డ్రైవర్ ఆ ప్రదేశాన్ని జాగ్రత్తగా పరిశీలించి తర్వాతే ముందుకు సాగుతున్నాడు.

అది చాలా భయంకరంగా అనిపించింది.

కొంతసేపటికి మరో శబ్దం వినిపించింది.

తోడేళ్ల అరుపులు.

మొదట దూరంగా వినిపించాయి.

తర్వాత మరిన్ని స్వరాలు చేరాయి.

చివరకు మొత్తం పర్వతాలే ఆ అరుపులతో మారుమోగుతున్నట్లు అనిపించింది.

గుర్రాలు భయంతో వణికాయి.

నేనూ భయపడటం ప్రారంభించాను.

అరుపులు మరింత దగ్గరయ్యాయి.

ఇంకా దగ్గరగా…

ఇంకా దగ్గరగా…

అ చీకటి నుంచి తోడేళ్ల గుంపు బయటకు వచ్చింది.

వాటి కళ్లలో చంద్రకాంతి మెరుస్తోంది.

అవి బండిని చుట్టుముట్టాయి.

డజన్ల కొద్దీ…

బహుశా వందల కొద్దీ…

నా గుండె గట్టిగా కొట్టుకుంది.

ఇప్పుడు అవి దాడి చేస్తాయని నేను అనుకున్నాను.

కానీ బండి నడిపే వ్యక్తి మాత్రం ప్రశాంతంగానే ఉన్నాడు.

అతను మెల్లగా లేచి తన చేయి ముందుకు చాచాడు.

అంతే.

తోడేళ్లు ఆగిపోయాయి.

అవి దాడి చేయలేదు.

గుర్రుమనలేదు.

బదులుగా వెనక్కి తగ్గాయి.

అవి అతని ఆజ్ఞను పాటిస్తున్నట్లుగా అనిపించింది.

అతడే వాటి అధిపతిలా కనిపించాడు.

నా వెన్నులో చల్లని వణుకు పరిగెత్తింది.

ఈ ప్రయాణంలో నేను చూసిన అన్నింటికంటే ఈ దృశ్యమే నన్ను ఎక్కువగా భయపెట్టింది.

ప్రయాణం కొనసాగింది.

తోడేళ్లు మాయమయ్యాయి.

అడవులు పలుచబడ్డాయి.

దారి మరింత ఎత్తుకు ఎక్కింది.

అప్పుడు…

చివరకు నేను దాన్ని చూశాను.

ఒక భారీ రాతి కొండ అంచుపై డ్రాకులా కోట నిలబడి ఉంది.

అది ఎంతో విస్తారమైనది.

పురాతన రాతి గోడలు రాత్రి ఆకాశాన్ని తాకుతున్నాయి.

ఎత్తైన గోపురాలు లోయలను పర్యవేక్షిస్తున్నాయి.

అది ఒక ఇల్లు కాదు.

యుద్ధాలను తట్టుకునే కోటలా కనిపిస్తోంది.

చుట్టుపక్కల గ్రామాల వెలుగులు ఎక్కడా లేవు.

మనుషుల ఉనికి జాడ కూడా కనిపించదు.

పర్వతాల మధ్య ఆ కోట ఒంటరిగా నిలబడి ఉంది.

బండి కోట ఆవరణలోకి ప్రవేశించి ఆగింది.

కొన్ని క్షణాలు పూర్తిగా నిశ్శబ్దం నెలకొంది.

తర్వాత ఒక భారీ తలుపు నెమ్మదిగా తెరుచుకుంది.

అక్కడ ఒక వృద్ధుడు నిలబడి ఉన్నాడు.

అతను పొడవుగా, సన్నగా ఉన్నాడు.

ముఖం తెల్లగా ఉంది.

తెల్లని మీసాలు అతని నల్లని దుస్తులతో స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి.

అతని కళ్లలో అసాధారణమైన తెలివి, మెరుపు ఉన్నాయి.

అతను చాలా మర్యాదగా నన్ను ఆహ్వానించాడు.

“నా ఇంటికి స్వాగతం. మీకు ఇష్టమైతే లోపలికి రండి.”

అతని స్వరం ఆప్యాయంగా ఉంది.

మర్యాదగా ఉంది.

అయినా ఎందుకో నాకు అసౌకర్యంగా అనిపించింది.

కానీ ఇప్పుడు వెనక్కి తిరిగే అవకాశం లేదు.

నేను గడప దాటి లోపలికి అడుగుపెట్టాను.

నా వెనుక భారీ తలుపు నెమ్మదిగా మూసుకుంది.

అలా…

ప్రపంచంలోనే అత్యంత భయానకమైన సాహసకథలలో ఒకటి ప్రారంభమైంది.